శ్రీమహాభారతము - ఆశ్రమవాసపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - నారదుఁడు పాండవులకు ధృతరాష్ట్రాదుల నిర్యాణంబు చెప్పుట. - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

నారదుఁడు పాండవులకు ధృతరాష్ట్రాదుల నిర్యాణంబు చెప్పుట. (సం. 15-45-1)

సీ.	‘భూపవరేణ్య! తపోవనంబుననుండి \| వచ్చితిఁ దీర్ధసేవా పరత్వ మున నేను బహుదేశములఁ జరించితి; నినుఁ \| గని పెద్దకాలంబు గానఁ జూడఁ దివిరి యిందులకు నేతెంచితి; ధృతరాష్ట్రు \| చరితంబు జాహ్నవీపరిసరంబు జనములచే వింటి’ ననిన నజ్జనపతి \| ‘యా రాజవరుఁడు గాంధారి గొంతి
తే.	సంజయుండు సమాధాన సహితులై శ \| రీరముల వింత పుట్టకున్నారె?’ యనియె; ననుడు నద్దేవముని ‘వారి యఖిల వర్త \| నంబు వినుము సుస్థిర హృదయంబుతోడ.’	146
వ.	అని పలికి యిట్లను ‘మీరు పోయి కాంతారంబున నక్కురువృద్ధుం గొలిచియుండి, యతం డనుమతి సేయ నిట వచ్చితిరి; మఱి కొన్ని దినంబులకు.	147
సీ.	ఆ రాజు నియతి గాంధారియు గొంతియు \| సంజయుండును దోన చనఁగ నగ్ని హోత్రంబు గొని యాజకోత్కరం బగ్రేస \| రంబయి పో నిజాశ్రమము విడిచి యరిగె గంగాద్వార పరిసరారణ్య భా \| గమునకు; నందు దుష్కరతపంబు వాయుభక్షతఁ బూని చేయఁ దొడంగె; గాం \| ధారియు నీళ్ళ నాహారకలన
తే.	మోపి యొనరించె; గొంతి మాసోపవాస \| నియమ మూఁది వర్తించె; సంజయుఁడు సప్త భోజనాంతరితం బగు భోజనంబు \| వ్రతము గాఁగఁ జరించెఁ గౌరవ్యముఖ్య!	148
తే.	యాజకులు దార యక్కురురాజు భక్తి \| యుక్తి నొద్దనుండఁగ నగ్నిహోత్ర హోమ మాచరింతు రొక్కొకమరి యతఁడు పర్ణ \| శాల వెడలి శూన్యాటవి సంచరించు.	149
వ.	విషమ ప్రదేశంబుల నవ్విభునకు సంజయుండును \| గాంధారికిఁ గుంతియుఁ గన్నై మెలంగుదు; రొక్కనాఁడు వారలందఱు గంగాద్వారంబునం గృతస్నానులై యాశ్రమంబునకు వచ్చుచుండ మహావాతోద్ధూతంబై.	150
సీ.	పటుతరం బగు ఛటచ్ఛటరవ మెసఁగంగ \| మ్రాఁకులుఁ బొదలును గాఁచికొనుచుఁ గమరును నార్తనాదంబును బెల్లుగ \| నఖిలమృగంబుల నాఁచికొనుచు లాఁగలఁ బుట్టల లోఁగిన శిఖల భు \| జంగమ కులముల మ్రింగికొనుచు వెగడొంది యఱచుచు నెగయు బల్పులుఁ గులఁ \| బొగ నూర్థ్వకీలలఁ బొదివి కొనుచు
తే.	దెసల నన్నిటఁ దన సముదీర్ణగతులు \| దారుణ స్ఫురణమున విస్తార మొంద ఖేచరులకును భయముగ నేచి పరఁగె \| నద్భుతోద్భవం బైన మహానలంబు.	151
వ.	ఇట్లెరగలి చిచ్చు గవిసి చుట్టు ముట్టిన నమ్మనుజనాథుండును నన్నాతులు నిరాహారులై యునికిం జేసి యొక్క చోటఁ దఱియ నుఱికి తొలంగిపోవ లావులేరై; రట్టియెడ నా రాజర్షిసత్తముండు సంజయుతోడ.	152
సీ.	‘ఒక్కింత దెఱపి నీ వెక్కడ నైనను \| గనుఁగొని పా మ్మగ్ని దనుకకుండ’ నని చెప్పి తలఁగిపోఁ దనకు గాంధారికిఁ \| గుంతిభోజాత్మజకును నశక్య మగుటయుఁ జెప్పిన నడలొంది యా సూత \| సుతుఁడు ‘మీరును నొకచోట వెడలి పోవుట గలిగినఁ బోదు గా కే దవా \| గ్నికి మిమ్ము నెర చేసి యకట పోదు
ఆ.	నే మహాత్మయనుడు ‘నిలువాసి యిట్లున్న \| జనుల కివ్విధమున సమయు టెగ్గు గాదు; నీకుఁ బోవఁగా వచ్చి యుండంగఁ \| బోవ కునికి పాపమునకుఁ బట్టు.’	153
వ.	అని పలికి యతనిం బోవ నొడంబఱిచి యప్పౌరవ సత్తముండు సమాహితచిత్తుండై ప్రాఙ్ముఖాసీనుం డయ్యె; గాంధారియుం గుంతియు నవ్విధంబునం గూర్చుండి; రప్పుడు సంజయుండు ధృతరాష్ట్రుతో ‘యోగయుక్తుం డవు గ’ మ్మనియె; నతండు నట్లు సేసెఁ; దదనంతరంబ.	154
ఆ.	ఒక్కతెఱపి సంజయుఁడు సని హిమశైల \| మెక్కె;నంత వారి నెల్ల నగ్ని వొదివికొనియె; నిట్లు వోయి రమ్మువ్వురుఁ \| బుణ్యలోకమునకు భూపవర్య!	155
సీ.	పదపడి నృప! యేను భాగీరథీతీర \| మున వచ్చుచుండి యవ్వనము దివ్య మునులచే మీ రటు సని క్రమ్మఱంగ వ \| చ్చినది యాదిగ నయ్యశేష వృత్త మును నేర్పడఁగ వింటి, మూఁడు కళేబర \| ములుఁ గంటి; నక్కురుపుంగవుండు భార్యయుఁ బాండుని పత్నియు సద్గతి \| నొందిరి; నీ వింక నుమ్మలింప
ఆ.	కుండు’ మనిన శోక మొదవి యాతఁడు బాహు \| లెత్తి యెలుఁగు సెలఁగ నేడ్వఁ దమ్ము లడలు గదిరి యేడ్చి; రవ్వార్త నంతఃపు \| రమున రోదనార్తరవము లెసఁగ!	156
వ.	అవ్విశేషంబు.	157
క.	విని పౌరజనసమూహము \| లనయంబును వనట మునిఁగి హాహారవముల్‌ వినువీథి ముట్ట రోదన \| మొనరిచె నవ్వేళఁ గరుణ ముత్కట మయ్యెన్‌.	158
క.	నారదుఁ డుపశమ ఫణితులఁ \| గౌరవసత్తమునిఁ దేర్పఁ గ్రమమున నాక్రం దారవము లుడిగె బంధుజ \| నారబ్ధము లైన యనునయాలాపములన్‌.	159