శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - ఇంద్ర నముచి సంవాద ప్రకారము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ఇంద్ర నముచి సంవాద ప్రకారము (సం. 12-219-1,2)

సీ.	‘సిరిఁ బాసియును నొక్క చింతయు లేక వీ \| చుల క్రం దడంగిన జలధివోలె నముచి యేకాంతస్థలమున నుండఁగ నింద్రుఁ \| డచటికి నేతెంచి యతనిఁ జూచి ‘పేదవడ్డాఁడవు ప్రియజనంబును బరి \| వారంబు లే దియ్యవస్థ కెంత వగచెదవో దానవశ్రేష్ఠ!’ నావుడు \| నాతండు ‘వగపు నిరర్థకంబు
తే.	వలయు వస్తువు వగచిన వచ్చునయ్య? \| రామి యొక్కటియే శరీరంబు నెదయుఁ దాపమునఁ బొందు వగపున ధర్మ మేదు; \| నింత యెఱుఁగుదు వగవ నే నేమిటికిని.	412
తే.	సకలభూతంబులకును శాసకుఁడు గలఁడు \| గాదె! యొక్కరుఁ డాతని కల్పనమునఁ బ్రాప్తమైనది నీళులు పల్లమునకు \| వచ్చు క్రియఁ దాన వచ్చు గీర్వాణముఖ్య!	413
క.	ఇది నా కయ్యెం; గాఁగల \| యది యై యను గాఢనిశ్చయం బెవ్వని నె మ్మదిఁ గలుగు నుబ్బు వగ సం \| పద యాపద గలుగ వట్టి భవ్యున కింద్రా!	414
క.	ధైర్యంబున వీర్యంబున \| శౌర్యంబునఁ బ్రజ్ఞఁ బడయఁ జాలునె నరుఁ డె క్కార్యము నప్రాప్యమయిన? \| నార్యుం డది యెఱుఁగుఁ గాన యడలఁడు శక్రా!	415
తే.	మేలుఁ గీడును నరుఁ బొందుఁ గాలముల న \| వశ్యమును వానిఁ గోరిన వచ్చుటయును వినుము త్రోచినఁ బోవుటయును సురేంద్ర! \| కలదె వానికిఁ? గావున వలదు చింత.’	416
క.	అని యిట్లు నముచి పలికిన \| విని మెచ్చుచు దివికి నమరవిభుఁ డరిగెం; బా వనచరిత! యింకనెయ్యది \| వినవల తనవుడును భరితవినయుండగుచున్‌.	417
క.	ఆ నరపతి శాంతనవుని \| తో నిట్లను ‘నెద్దియేని దుర్దశ యైనన్‌ మానవుఁ డెట్టిఁ డగుట మే \| లానతియీవే? దయామయా! తేటపడన్‌.’	418
వ.	అని యడిగిన నయ్యుధిష్ఠిరునకు బుధశ్రేష్ఠుం డిట్లనియె.	419
క.	‘ఏ విధమున దుర్దశలకు \| భూవర! ధైర్యంబ మందు; భూరిధృతిమెయిం జేవ గలుగు దృఢనిశ్చయ \| భావము నెవ్వగలఁ దొట్రువడ దెబ్భంగిన్‌.	420
క.	ధృతి యారోగ్యము నొసఁగును; \| ధృతి యుజ్జ్వలలక్ష్మి ఁ దెచ్చు; ధృతి గీర్తి సము న్నతిఁ జేయుఁ; గాలగత్యవ \| గతి గలిగినఁ గలుగు ధృతి వికారవిదూరా!	421