 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | మౌసలపర్వము - ఏకాశ్వాసము |  |
అర్జునుఁడు రామకృష్ణుల వెదకుచు వనంబునకుఁ బోవుట (సం. 16-8-31)
| సీ. |
పదపడి యాదవ భామినీబాలక | వృద్ధజనంబు నా శుద్ధబుద్ధి కలయంగఁ గనుఁగొని పలుకుల మార్దవ | మారఁ బురంబున కరుగఁ జెప్పి రామకృష్ణులు తపోరతులై ప్రవర్తించు | వనభూమి యారసికొని తదీయ సందర్శనమునకుఁ జనియెద నని వారి | నామంత్రితులఁ జేసి యేమి యనుచు |
|
| ఆ. |
టకును శోక మార్చుటకును దారుకుఁ డాది | యయిన తగిన వారి నర్హవచన రచన మెఱయఁ బనిచి యుచితాప్తకతిపయ | జనులు దోడ రాఁగఁ జనియె నధిప! |
155 |
| క. |
చనిచని మనమున నిట్లను | ననుఁ బిలువఁగఁ బనిచి జనకునకుఁ గావలిగా నునిచినవాఁ డయి నెమ్మదిఁ | జనిన హరికిఁ జావు సెప్పఁ జనియెద నకటా! |
156 |
| సీ. |
ఆ రాజు సచ్చుట నారాయణున కేల | సెప్పఁ? దపోనిష్ఠఁ జెందియున్న యమ్మహాత్ముని హృదయమునకు మెరమెర | పుట్టింప నేటికిఁ? బోయి కాంచి పంచినపని యాచరించెదఁ గాక స | వినయభక్తికముగ’ ననుచు మఱియు వివిధ చింతారూపవిధులు చిత్తమ్మునఁ | బాఱ గాంధారిశాపంబు తెఱఁగుఁ |
|
| తే. |
దలఁచి ‘యయ్యవ్వ యతఁ డెగ్గతంపుఁ జోట | నరయ ది క్కెవ్వరును లేనియట్టి తెగుట నొందఁగలవాఁడుగాఁ బల్క నొద్దనుండి | వింటి నకట! నిప్పును జెద లంటు నొక్కొ?’ |
157 |
| క. |
అనుచుఁ బెనుఁగలఁక నొందిన | మనంబుతో వలయుదిక్కు మతి నరయక వే చనుచుండె నొండు దెస; కే | మనఁగలదు? విధాతచేఁత కడ్డము గలదే! |
158 |
| క. |
విను మనుచరు లాతని మో | మునఁ దోఁచు విషాదభావముం గని వెగడొం దిన కతన నట్లుగా ది | ట్లని చనియెడువంక సాలరై రెఱిఁగింపన్. |
159 |
| ఆ. |
అట్లు దిక్కు దప్పి యడవిలోపలఁ గొన్ని | దినము లిట్టునట్టుఁ దిరుగ నొక్క బోయ చూచి ‘యెందుఁ బోయెద?’ రనవుడు | ‘హరి తపంబుసేయు నచటి’ కనిరి. |
160 |
| క. |
అన విని ‘యొకనాఁ డొక్కెడఁ | గనుఁగొంటిం గృష్ణుఁ జూపఁగా వచ్చెద నా వన భూమి నాతఁ డింతకుఁ | జనునో నిలుచునొ యెఱుంగఁ జనుదెం’ డనుచున్. |
161 |
| తే. |
అక్కిరాతుండు సన వాని ననుగమించి | వెన్ను రుచిరదేహము పడియున్నచోటు సేరి తెలియంగఁ జూచి మూర్ఛిల్లి పుడమిఁ | బడియెఁ గవ్వడి యనుచరు లడలు నొంద. |
162 |
|
 |
|