శ్రీమహాభారతము - సౌప్తికపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము - సౌప్తికపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

శ్రీరస్తు

శ్రీమదాంధ్ర మహాభారతము

సౌప్తికపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము

క.	శ్రీమ త్కౌస్తుభ రత్నో \| ద్దామారణ రశ్మి భూతి ధవళ మరీచి స్తోమ పరభాగ రమ్య మ \| హా మహిత స్ఫురిత వక్ష! హరిహరనాథా!	1
వ.	దేవా! వైశంపాయనుండు జనమేజయున కి ట్లనియె.	2
తే.	సంజయునిచేత గురుసుతోత్సాహ మట్లు \| వినిన ధృతరాష్ట్రుఁ డిట్లను; ‘వీరవర్యుఁ డనఁగఁజాలు నశ్వత్థామయును, సహాయ \| రథికులును విక్రమించిన క్రమము సె పుమ!’	3
వ.	అనుటయు నమ్మానవపతి కా సూతసేనుం డి ట్లను; ‘నవ్విధంబునఁ గురుపతి యశ్వత్థామ కభిషేకంబు సేయిం చిన నా కృపాచార్యుండును గృతవర్మయు గురుపుత్రు నుత్సాహంబున కుపోద్బలకం బగు నుద్యోగంబునం బొదలి; రమ్మువ్వురు మహీపాలుండు పాండవులం బరిమార్చుటకుం బనిచిన నట్లు పూని దక్షిణంబు ముట్టి పడమట నున్న పాండవ శిబిరంబున కభిముఖు లై చని; రత్తెఱంగున నన్వీటి కెలని కనతి దూరంబుగాఁ జని యా రథికవరు లాలించి.	4
వ.	అందలి వార లెల్లను జయంబునఁ బొంగుచుఁ బేరెలుంగు లం దంద చెలంగఁగాఁ బలుక నార్వఁగ నొత్తిలి నవ్వ నాకసం బందినయట్టి మ్రోఁత విని యక్కడ వోవఁగ నుల్కి రప్డు ద మ్ముం దడవన్‌ వడిన్‌ వెడలు మూఁకలు మ్రోయుటగాఁ దలంచుచున్‌.	5
వ.	ఉలికి యట వోవు టుడిగి యెచ్చటి కేనియుం దొలంగి నిలిచి మఱి కర్జంబుఁ జూచికొనువారై యా రథికవరులు మగిడి తూర్పుదెస కొంతదవ్వరిగి’రనిన నమ్మాటలు వెడవెడ వినుచుం దనకుం బాటిల్లిన దురవస్థ చింతించుచు నాంబికేయుం డి ట్లనియె.	6
సీ.	‘సంజయ! కురురాజు సమయునే యిట్లు భీమునిచేత? బలశౌర్యముల నజయ్యుఁ డని నమ్మియుండితిఁ; దనయులు నూర్వురు మడియుట నినియు నా మనము పెక్కు పఱియలై పోవనిభంగిఁ జూడఁగ ఱాత నొనరించినదిగాఁగ నోపు. నింక నడియరితనమున నప్పాండవుల నాశ్రయింపఁగఁజాల; నే నెక్కడేనిఁ
ఆ.	బోదుఁ గాక; యట్టి భూపాలు తండ్రినై, \| ప్రాభవమునఁ బేర్చి పరమ దైన్య వృత్తి కోర్వఁదగునె? విన వశమే మాట \| లా మరుత్తనూజుఁ డాడ నాకు?	7
వ.	అని పలికి ‘యశ్వత్థామ ప్రభృతు లేమిసేసి?’ రనుటయు నజ్జనపతికి సంజయుం డిట్లనియె.	8
క.	ఇమ్మెయి నా రథికవరులు \| గ్రమ్మఱి చని యడవి సొచ్చి కని రొక మడు; వం దిమ్ముల సూతజనులు ర \| థ్యమ్ముల నీళ్ళకును దిగువ నప్పుడు దారున్‌.	9
వ.	రథంబులు డిగ్గి యంబుపానంబు నేసి యామ్రోఁతదెస నాలించుచుండిరి.	10
తే.	అంతఁ బశ్చిమ ధరణీధరాగ్ర పశ్చి \| మంబునకుఁ బోయె మార్తాండమండలంబు; సాంధ్యసమయ కృత్యంబులు సలిపి రపుడు \| రథికవర్యులు మువ్వురు రాజముఖ్యు!	11
వ.	సలిపి నా రొక్క వటవిటపి సమీపంబున నాసీను లై; రా సమయంబున.	12
తే.	వారిముఖమండలములతో వారిజములు \| మొగిడె; శోకతమంబుతో నిగిడెఁ దిమిర పటలి; బహు విచారములతోఁ బరఁగఁ బొల్చె \| భూత బేతాళ గణములు భూపవర్య!	13
క.	కలుగు గురుసుతున కెట్లుం \| బని చూడ నమరగణ మధికకుతూ హలమున వచ్చెనొ యనఁ జు \| క్కలు దోఁచెన్‌ గగనవీథిఁ గౌరవనాథా!.	14
వ.	ఇట్లు రాత్రి యగుట దివాచరంబు లైన జంతువు లుపశాంత వర్తనంబు లయ్యె; రాత్రించరంబు లైనవి సంచ రింపం దొడంగె; నప్పుడమ్మువ్వురు నెవ్వగలఁ గూరిన మనంబులతోఁ గురుబలం బకారణంబ పొలియుట యుగ్గడించి తత్సంబంధకలితంబులైన భాషణంబులు సెల్లుచుండనుండి డప్పి గూరి కొండొకసేపునకు మహీ తలంబున మేనులు వైచి వందురుచుండి; రందుఁ గృపకృతవర్ములు నిద్రవొందిరి; గురునందనుండు క్రోధా తిశయంబునం జేసి నిదురవోవక వటవిటపంబు గలయం గనుంగొనువాఁడు తదీయశాఖోపశాఖల నానా కాకంబులు నిలీనంబులై నిద్రించుచుండ నాలోకించె; నయ్యవసరంబున.	15
సీ.	మిడుఁగుఱుగములు గ్రమ్మినయట్లు నిగిడెడు రోచులు గల మిడిగ్రుడ్లుదనర మెఱుఁగారు కెంజాయ మెఱసిన యెఱకల మోపున నెసఁగు పెన్‌ మ్రోఁతతోడఁ గాకుల భీషణాకారత వేళ్ళతో లీలమై నెగసిన శైలమనఁగఁ; గర ముగ్రమగు మొగ మిరుదెస మురియించి యామిషంబుల యిక్క లరసికొనుచు;
తే.	నచటి బయలెల్లఁ దానయై యక్కజంపుఁ \| జందమును, ఘోరమైన నిస్వనముఁ, జండ గతియు భూతవితానభీకరముగా ను \| లూక మొక్కటి వచ్చె భూలోకనాథ!	16