శ్రీమహాభారతము - ఉద్యోగపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - భీష్మద్రోణులు దుర్యోధనునకు హితంబు సెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

భీష్మద్రోణులు దుర్యోధనునకు హితంబు సెప్పుట (సం. 5-123-1)

చ.	అన విని భీష్ముఁ డిట్లనియె నాధృతరాష్ట్ర తనూజుతోడ ‘నీ జనకుని మాట వట్టుము ప్రసన్నమతిన్‌ \| మనవంశ మెల్లఁ బా వనముగ నిందు వచ్చి బుధవత్సలుఁ డీ హరి యిట్లు సెప్పఁగా వినమిఁ గడుం జెడుం దెరువు; \| వీరల పం పొనరింపు పెంపుగన్‌.	344
క.	మానక ధృతరాష్ట్రుఁడు ప్రా \| ణానం గలుగంగ బంధునాశము రాజ్య శ్రీనాశము నుద్దామయ \| శోనాశముఁ జేయనేల చూచెద చెపుమా!	345
వ.	కృష్ణార్జునులతోడి విరోధం బీ బంధులోకంబునక కాదు లోకంబున నెవ్వరికినిం జూడం బోలదు లోకంబులు రెంటికిని హానిం జేయక కూడి బ్రదుకుట మే’లనినఁ దదనంతరంబ ద్రోణాచార్యుండు దుర్యోధనున కిట్లనియె:	346
తే.	‘పితృ పితామహ గురులమై ప్రీతిఁగోరు \| చున్న యట్టి మా పరమ హితోపదేశ వాక్యములు విని దుర్జన వచన రచనఁ \| గొనక బంధులతో నొడఁగూడి మనుము.	347
ఉ.	వెన్నుఁడు ప్రీతిఁ జెప్పిన సవిస్తర వాక్ప్రచయంబు త్రోవఁ బో వన్న కుమార! యట్లయిన వాయువు శ్రీయును నీకుఁ గల్గు మా కన్నులు సల్లఁగా నకట గన్గొనుచుండుదు మేము; నట్లుగా కున్నను నీవ నేర్తు నొండన నేరము నిండు కొల్వునన్‌.	348
చ.	అనవుడు నాంబికేయుఁడు నిజాత్మజుదిక్కు మొగంబుచేసి యి ట్లను ‘హరి నాశ్రయించి భవదగ్రజుఁ బుణ్యు నజాతశత్రునిం గను మటవోయి దీన మన కార్యము లన్నియు సిద్ధిఁబొందు; నీ తనిపలు కాదరింపమిఁ బదంపడి పాటిలు నెల్ల చేటులున్‌.	349
వ.	అనియె; నట్టియెడ గురుభీష్ము లొత్తి చెప్పం దలంచి గాంధారేయున కిట్లనిరి:	350
క.	‘ఈ కృష్ణుని సారథ్యము \| నా కృష్ణుని గాండివంబునై తోఁపక ము న్నీ కొలఁదిఁ జక్కఁబడి నీ \| వీ కురువంశంబు గావు మిభపురనాథా!’	351
వ.	అని పలికి మఱియు.	352
సీ.	‘ధర్మపుత్త్రుని పద ద్వయమున కతిభక్తి \| నెఱఁగిన నతఁడు ని న్నెత్తి గ్రుచ్చి నిడుఁ గేలఁ బెద్దయుఁ దడవుగాఁ గౌఁగిలిం \| పఁగ భీముఁడును నీవుఁ బరమహర్ష మునఁ జారుతర వక్షములు సంగతములుగాఁ \| బరిరంభణం బొనర్పంగ నరుఁడుఁ గవలును మ్రొక్కినఁ గరమర్థిఁ దిగిచి నీ \| వాలింగనంబు సేయంగ, నిట్లు
తే.	వారు మీరును దగ బాంధవమునఁ బొదలి \| యింపు దళుకొత్తఁ దామరతంపరైనఁ జెలులుఁ జుట్టలుఁ గలసి పేరెలమిఁ బొంది \| యుల్లసిల్లంగఁ గులమెంత యొప్పునొక్కొ!	353
క.	సమరమునకు వచ్చిన భూ \| రమణు లుభయకటకములను బ్రమదం బెసఁ గం దమతమ పురములకుం బో \| వ మహీ జను లెట్టి యుత్సవముఁ బొందుదురో!’	354
వ.	అని వెండియు ననేక విధంబులం జెప్పి యీ రెండు దెఱంగుల వారును బంచి కుడిచి సుఖంబున్న నఖిల భూ ప్రజకును బ్రమోదం బగుం గావున నట్లుసేసి యందఱచేత దీవనలు వడయవయ్య నీ’వనిన విని దుర్యోధనుం డప్పుండరీకాక్షు వీక్షించి యిట్లనియె:	355
క.	‘గురుఁడును బితామహుఁడు నీ \| నరనాథుఁడు నెల్ల ప్రొద్దు నను దూఱుదు; రి ప్పరుసున నీవును దామో \| దర! దూఱెదుగాని తగవుఁ దలఁపవు కంటే!	356
క.	వనితం బఱిచి రరణ్యం \| బున నిడుమలఁ బడితి మనుచుఁ బోటరులై చం పను జెఱుపఁదలఁచి మా దెసఁ \| గనలుదు రప్పాండుసుతు లకారణమ కడున్‌.	357
మ.	అరయం దప్పొకయింత నా వలన లే దా ధర్మపుత్త్రుండు జూ దరి వెంటం దమకించి సౌబలునిచేతన్‌ భూమిఁ గోల్పోయి ము ష్కరుఁడై వెండియు నొడ్డఁగా నతఁడు నక్షప్రౌఢిమై గెల్చె; నే తెరువైనం దనయిచ్చతోఁ బడియె; నింతేకాక యేఁ బూఁటయే?	358
తే.	మాత్స్య పాంచాల పాండ్యాది మనుజపతులఁ \| గూర్చికొని తార కయ్యంబు గోరి యెత్తి విడిసి; రింతియ కాక యివ్విధము నుగ్ర \| కర్మమున కేము దొడఁగుట గలదె చెపుమ?	359
క.	ఉక్కఱి సురపతి కైనను \| మ్రొక్కము నృపధర్మమూఁది మొనతలఁబడినన్‌ మిక్కిలి పేరును నిట దివి \| నక్కజముగఁ బెంపుఁ బడయ నగుట నుపేంద్రా!	360
చ.	చిఱుతఁదనంబునం దగవు చిత్తమునం దలపోయలేక ముం దఱ యటు వోవనిచ్చితిఁ \| బితామహుఁడున్‌ జనకుండు నింకఁ గ్ర చ్చఱ నిలఁ బంచి చక్క సగ మక్కడ నెవ్వరికేని మద్బలం బెఱుఁగక యీఁదలంచినను నే నది యేటికి సమ్మతించెదన్‌?	361
తే.	తొంటి చవిగని యిప్పుడుఁ దోఁచి పాండు \| సుతులు రాజ్యంబు చేయంగఁ జూచినారు; నాకు నీఁ దీఱునే యింక నాఁటి చూఱ \| లెక్కడివి ద్రోణ భీష్ము లీ దిక్కుసుమ్ము!	362
ఉ.	ఏమును వారుఁ బంచికొని యేలుట గల్గదు; పల్కకుండు మిం కేమియు; వాఁడి సూదిమొన యించుక మోపిన యంతమాత్రయున్‌ భూమి యొనర్చి పాండునృపపుత్త్రుల కిత్తునె \| యెవ్వరైన సం గ్రామమునన్‌ జయంబుఁ గొని రాజ్యము సేయుట నిశ్చయించితిన్‌.	363
తే.	అనిన విని కిన్కఁ బూనిన యలఁతి నగవు \| చెలువు మొగమున కొక క్రొత్త పొలు పొనర్పఁ బుండరీకాక్షుఁడగు టెల్లఁ బోయి యప్పు \| డరుణ కమలాక్షుఁ డగుచు మురాంతకుండు.	364