తలఁచిన హృదయము ఝల్లను - తరుణీమణి యొయ్యారము కలిగీనా యికనొకపరి - కన్నులఁ జూడఁగను	॥పల్లవి॥
మోమరవంచి పదాంగుట - మున నిల నొయ్యన వ్రాయుచు కోమలి కన్నీ - రెడనెడ - గ్రుక్కుచు రెప్పలను వేమరు నాదెస జూచిటు - వీడ్కొన నొల్లని భావము యేమని తలపోయుదు విధి - నేమని దూరుదును	॥తలఁచిన॥
చెక్కిట చేయిడి యలసత - చే వదనము కడు వాడఁగ వెక్కసమగు డగ్గుత్తుక - వేడుక నణఁపుచును అక్కరదీరఁగ నాతో - నాడిన సొలపుల మాటల నెక్కడ బొగులుదు ధైర్యం - బేగతి నిల్పుదును	॥తలఁచిన॥
నను గృష్ణాయని పేర్కొని - నవ్వుచు కౌఁగిట నలముక అనువునఁ జిక్కితి విక ని - న్నడుగిడనీ ననుచు తనువునఁ బులకలు నిగుడఁగ - తామరసానన యెప్పటి చనవున నొనరించిన యుప - చారపు చందములు	॥తలఁచిన॥

---

^[1] ఇది తాళ్లపాక సంకీర్తనము, శ్రీకృష్ణ పదము. ఇందులో వేంకట ముద్రకు మారుగ శ్రీకృష్ణ ముద్ర కలదు. ఈ పాటయే తంజావూరు ప్రతిలోనూ కన్నడగౌళ రాగమున వాక్యముగా సంకేతింపబడినది. సంకీర్తన రచనలో వాక్యమను నిర్దేశము తాళ్లపాకవారి రేకులందు కానవచ్చును. ఇట ‘వాక్య’ మనునది సంవాదరూపమగు భాషణమను నర్ధమున నున్నట్టున్నది. ఈ పాట ‘తాళ్లపాక సంకీర్తనల’ను వ్రాతప్రతిలోను, తంజావూరి ‘వేంకటేశ’ పదాలందును ఉండుటవల్లను, శైలిని బట్టియు తాళ్లపాక వారి పదముగ భావింపబడినది.