ఏడ [1]సుజ్ఞాన మేడ తెలివి నాకు బూడిదిలో హోమమై పోయఁ గాలము	॥ఏడ॥
ఇదె మేలయ్యెడి నా కదె మేలయ్యెడినని కదిసిన యాసచేఁ గడవలేక యెదురు చూచి చూచి [2]యెలయించి యెలయించి పొదచాటుమృగమై పోయఁ గాలము	॥ఏడ॥
ఇంతటఁ దీరెడి దుఃఖ మంతటఁ దీరెడినని వింతవింత వగలచే వేఁగి వేఁగి చింతయు వేదనలఁ జిక్కువడుచు నగ్ని పొంతనున్న వెన్నయై పోయఁ గాలము	॥ఏడ॥
యిక్కడ సుఖము నా కక్కడ సుఖంబని యెక్కడికైనా నూర కేఁగియేఁగి గక్కన శ్రీతిరువేంకటపతిఁ గానక పుక్కిటి పురాణమయి పోయఁ గాలము	॥ఏడ॥

---

^[1] ‘సుగ్ఞాన’ అని రేకు.

^[2] ‘యెల‍ఇంచి యెల‍ఇంచి’ అని రేకు.