అలరఁ జంచలమైన ఆత్మలందుండ నీ- యలవాటు సేసె నీవుయ్యాల పలుమారు [1]నుచ్ఛ్వాసపవనమందుండ నీ- భావంబు దెలిపె నీవుయ్యాల	॥అలర॥
ఉదయాస్తశైలంబు లొనరఁ గంభములైన వుడుమండలము మోఁచె నుయ్యాల అదన నాకాశపద మడ్డదూలంబైన అఖిలంబు నిండె నీవుయ్యాల పదిలముగ వేదములు బంగారుచేరులై పట్ట వెరపై తోఁచె నుయ్యాల వదలకిటు ధర్మదేవత పీఠమై మిగుల వర్ణింప నరుదాయ నుయ్యాల	॥అలర॥
మేలుకట్లయి మీకు మేఘమండలమెల్ల మెఱుఁగునకు మెఱుఁగాయ నుయ్యాల నీలశైలమువంటి నీమేనికాంతికిని నిజమైన తొడవాయె నుయ్యాల పాలిండ్లు గదలఁగా బయ్యదలు రాఁపాడ భామినులు వడినూఁచు నుయ్యాల వోలి బ్రహ్మాండములు వొరగునోయని భీతి నొయ్యనొయ్యన వూఁచి రుయ్యాల	॥అలర॥
కమలకును భూసతికి కదలు కదలుకు మిమ్ముఁ గౌఁగిలింపఁగఁ జేసె నుయ్యాల అమరాంగనలకు నీ హావభావ విలాసమందంద చూపె నీవుయ్యాల కమలాసనాదులకుఁ గన్నులకు పండుగై గణుతింప నరుదాయ నుయ్యాల [2]కమనీయమూర్తి వేంకటశైలపతి నీకు కడువేడుకై వుండె నుయ్యాల	॥అలర॥

---

^[1] ‘నుశ్వాస’ అని రేకు. ‘ఉయ్యాల’ పదము రేకునందంతటా ‘ఉయ్యాలా’ అనియే వున్నది.

^[2] ‘కమనియ్య’ అని రేకు.