నంత నా దశకంఠుఁడధిక శోకమునఁ
జింతించి విన్ననై చిత్తంబు నందు[వా.రా. సర్గ 94]
మఱపువుట్టని పుత్త్రమరణ శోకమున
మఱుఁగుచు నాస్థానమంటపంబునకుఁ
.......... తన మంత్రిబాంధవతతుల రప్పించి
కొందల మందుచుఁ గొడుకుచందంబు మది నుగ్గడించుచు మౌనతనుండె
నంతఃపురంబున నతివలుగూడి చింతింపఁగా విని శేషునిపుత్రి
యైన సులోచన యాత్మేశుచావు విని చాల వగచుచు వివశతనొంది
పొలుపొందఁగాఁ బెద్దప్రొద్దుకుఁజెలులు తెలుపఁగా నొక కొంత తెలివొంది కుంది
నానావిధంబుల నాథునిఁగూర్చి యాననంబదరఁ బ్రలాపింపఁదొడఁగె
హా ప్రాణనాయక! హా జీవితేశ! హా ప్రాణనాథ! నీ వాజిలో నెదిరి
యేపార నిన్ను జయించెనే? నరుఁడు! చూపోపఁజాలక చులకఁగాఁజూచి
పాపపుబ్రహ్మ యీ పట్ల నిద్దఱిని బాపంగఁదగునె? తాత్పర్యంబు లేక
యెప్పు డెక్కడికైన నేఁగుచోఁబిలిచి చెప్పిపోదువు నన్ను సేమ ముప్పొంగ
నాకుఁజెప్పిన నీకు నాథ! యీ చావు చేకూరునే శత్రుచేత నీలాగు?
మా తండ్రి నన్నుఁబ్రేమము మీఱ నీకుఁ బ్రీతి రెట్టింపంగఁ బెండ్లి గావించు
తఱి నీవు జయకాంక్షఁదలఁచితివేని సరవిఁగార్యంబులు సతితోడఁదెల్పి
అరిగిన నజహరాదుల కజేయుఁడవు నరులనఁగా నెంత? నాకేశవైరి!
యనుచు శిరోరత్నమపుడు నా చేతి కొనరంగ నిచ్చి నా కొకబుద్ధి దెల్పె
తనయ! నీ పతి శత్రుతతిమీఁదఁ బోవ మానుగాఁదలపయి మణి నివాళించి
పంపినఁబగ దీర్చుఁబగతులనెల్ల నింపుగాఁజెప్పిన నీ మామమాట
మఱచి యిప్పుడు నీవు మఱి వైరిదివ్య శరవహ్నిచే రణస్థలిని వ్రాలితివి
అని తన ప్రాణంబు లాత్మేశునకును మునుకొని మదిఁదారఁబోసి యా క్షణమె
తనయులఁజూచి యా తరళాయతాక్షి ఘనమైన శోకసాగరమున మునిఁగి
భీతిల నేల విభీషణుండుండ నాతఁడు మన్నించు నధికతేజమున
వర్ధిష్ణులై తనూభవులార! మీరు వర్ధిల్లుఁడెప్పుడు వరగుణోన్నతిని
నా కింక నుండుట న్యాయంబు గాదు ప్రాకటంబుగఁబోదుఁ బ్రాణేశుకడకు
నని ముదమందుచు నన్నిట రోసి మనమునఁగలవాంఛ మమత రెట్టింప
నలయుచు సొలయుచు నుసురుసురనుచు లలిఁదూలి యజపుష్పలతికచందమునఁ
జని దశకంఠునాస్థానంబుఁజేరి తన కన్నులను బాష్పతతులును దొరుగ
మదిరాక్షి యేడ్చుచు మమత రెట్టింప నొదుఁగుచు మామతో నొయ్యనఁబలికె
పతివియోగంబైన సతియు నా క్షణమె పతి నంటి యేఁగుట పరమధర్మంబు
అటుగాన పతినంటి యరుగంగవలయుఁ బటుబుద్ధితోడ నా పతికళేబరము
తెప్పింపు మిప్పుడు తీవ్రంబు గాను పంపు మిప్పుడు భటవర్గబాంధవుల
ననిన నాతఁడు నాత్మ నల్లఁజింతించి మనుజాశనుండు నా మగువ కిట్లనియె
విన్ననై యాహవవిముఖమధ్యమున పన్నుగాఁబడియున్న పడఁతి! నీ విభుని
నేను బో యడిగిన నిత్తురే వారు? కాన నా చేతను గాదు మృగాక్షి!
నీ మనసటు మీఁద నేనేమి చెప్ప భామ! నీ వెఱుఁగని పని యేమి కలదు
చెప్పితి నాకుఁ దోఁచిన విధంబనిన నప్పద్మలోచన యతని కిట్లనియె.
కైలాసనగము వేగమె కేల నెత్తి ఫాలాక్షునకు నతిభయము పుట్టించి
కడఁకమై మూఁడులోకములను గెల్చి కడిమి గల్గిన మహాఘనుఁడవు నీవు
సురనాథు గెల్చిన శూరున కిపుడు నరులెంతవారు వానరు లెంతవారు
నరులలో హీనవానరులలోఁబడిన గురుసత్త్వశాలి నీ కొడుకుదేహంబు
తే లేను నే నని ధీరత్వ మెడలి యీ లీలననఁగాలహేతువో యనుచుఁ
గరమొప్పగా బాహ్యకర్మంబులకును తరుణులు పతిరహితంబైన నగ్ని
సరవితోఁజన ధర్మసరణియుఁగాన వెరవక నే విన్నవించినమాట
నెగ్గుగాఁగొన కానతిచ్చి న న్ననుపు దిగ్గునఁజని పతిఁదెచ్చుకోవలయు
ననిన నా దశకంఠుఁడతివ వీడ్కొలుప మానినియును దన మామకు మ్రొక్కి
మెలుపైనఁదొలుకరిమెఱుపుచందమున కలితమౌ తన మేని కాంతిజాలములు
తలకొని భూనభోంతరమెల్ల నిండ జలరుహనేత్రి నిశ్చలబుద్ధిచేత
వినువీథి రాఁ గపివీరులందఱును మనమున నాశ్చర్యమగ్నులై చూడ
వెఱఁగొందుచున్న యీ వెలఁదులు మేటి సురపురినుండి యీ సుదతీలలామ
దేవత లంపిన జయలక్ష్మి రామ దేవునికడ కేఁగుదెంచెనో? కాక
తనయుఁడు మృతుఁడైన దశకంథరుండు మనమున రోషంబు మఱి యింతలేక
కక్కసం బుడిగి వేగమె సీత రథము నెక్కించి మగుడ నంపించెనో? కాక
కాక వేఱొక దేవకాంతయు నిందు రాఁ గారణంబేమి? రయమున ననుచు
అంగదసుగ్రీవు లాంజనేయుండు సంగరస్థలి నున్న తరుచరాధిపులు
వెరవొప్ప శ్రీరామవిభుఁడు లక్ష్మణుఁడు దొరకొని చోద్యమందుచు నుండిరపుడు
పరమపావనుఁడైన పవమానసుతుఁడు వెరవున నాకాశవీథి నేతెంచు
భామినీమణిఁజూచి పరగ రామునకుఁ దామసింపక వేగఁదగ విన్నవించె
ఈ మానవతి మదినెంచఁగా దేవ! భామ కాదిది ధరాపుత్త్రియుఁగాదు
మానుగాఁబతిలేని మగువయే కాని దానికి నదిగొ ప్రత్యక్షంబు గలదు
అప్పడఁతుక యున్న యరదంబుమీఁదఁ గప్పినధూళి రాఘవ! విలోకింపు
మని, చూచుచుండ నయ్యబ్జాక్షి వేగ చనుదెంచి యరదంబు చయ్యన డిగ్గి
పుత్తడిబొమ్మయో? పొసఁగంగ మొదల క్రొత్తగుముత్తెమో? కొదమరాయంచొ?
యనఁగ సన్నపునడు మసియాడుచుండఁ గనుఁగవలను బాష్పకణములు దొరుగ
నందంద దూలుచు నసు రుసురనుచు మందయానంబున మగువ రాఘవునిఁ
గదిసి సాగిలి నమస్కారంబు సేసి ముదిత హస్తంబులు ముకుళించి నుదుట
రవికులాంబుధిసోమ! రామాభిరామ! ప్రవిమలగుణధామ! పరరాజభీమ!
జలదసన్నిభగాత్ర! సారసనేత్ర! విలసితచారిత్ర! వితతపవిత్ర!
కలశాబ్ధి గాంభీర్య! కనకాద్రిధైర్య! లలితోక్తిమాధుర్య! లావణ్యధుర్య!
జననాథ! నీ పాద సంసేవకతన నెనయు నా పాపంబులెల్లను బాసె
నని విన్నవించుచు నరనాథునెదుట వినయంబుతో నున్నవెలఁది నీక్షించి
మానవేంద్రుని యనుమతిమీఁదఁజేరి భానుతనూజుఁడాపడఁతి కిట్లనియె.
ఎలనాఁగ! నీ వెవ్వరిచటికి నిపుడు వెలయంగ వచ్చిన విధమేమి నేఁడు?
వెలఁది! నీ పేరేమి? విభుఁడు నీ కెవఁడు? పొలుపొంద నెవ్వని పుత్త్రివి నీవు?
చెప్పు మేర్పడ నీదు చందంబటన్న నప్పు డప్పడఁతి తా నశ్రువు లొలుక
భానుజ! విను భోగపతి నాదు తండ్రి. యేను సులోచన యిదియ నా పేరు.
నాకు నాథుఁడు మేఘనాదుఁడా పుణ్య ప్రాకటబహుభోగభాగ్యశీలుండు
అధిక బాహాటోపుఁడధిక తేజుండు కదనభీకరుఁడు వాసవభంజనుండు
కడిఁదిశూరుఁడు దశకంఠునందనుఁడు కడఁక మందోదరీగర్భసంభవుఁడు
అని చెప్పి శ్రీరాము నతివ వీక్షించి మనమున నతిశోకమగ్న యై పలికె
నిట్టిశూరుని రాఘవేంద్ర! రణోర్విఁ బట్టి చంపితి కృపాపరులయ్యు మీర
లెట్లు చంపితిరయ్య ఇనకులాధీశ! పుట్టునే యిటువంటి భూరివిక్రముఁడు
పతివియోగాగ్నిచేఁ బడఁతులు మదిని పరితాప మొందరె? పలుతెఱంగులను
ఎఱుఁగవే? సర్వజ్ఞ! ఏఁ బతిఁబాసి ధరణి వైధవ్యంబు దాల్పంగఁగలనె
శరణార్థిరక్షక! సదయాంతరంగ! పరిపూర్ణహృదయ! శోభనకృపాపాంగ!
మరుగు సొచ్చితి కాన మన్నించునట్టి బిరుదు నీ బిరుదు రూపింప నా విభుని
మరలఁబ్రాణములిచ్చి మన్నించు నాకు పురుషభిక్షము వెట్టి భువి నన్ను నిలుపు
మనుచుఁ బ్రార్థించిన నవనీశ్వరుండు ఘనదయాపరమూర్తి గాన నయ్యింతి
పురుషునిబ్రదికింప బుద్ధి నూహించు టెఱిఁగి మారుతియును మఱి విన్నవించె
నిది యేమి రాఘవ! ఎఱుఁగరే మీరు? వదలక యా బ్రహ్మవరము తప్పింప
నీతియే? మీరు మానినికిని జెప్ప ధాతను మన్నింపఁదగును భూనాథ!
అని మారుతాత్మజుఁడాడు వాక్యములు అన విని తలపోసి యపుడిట్టులనియె
జలజాక్షి! యింకొక్క జన్మంబునందు కలసెదు భువిఁబెద్ద కాలంబుదాఁక
పెక్కు సంపదలచేఁబెంపుసొంపార నక్కజంబుగ భోగ మనుభవంబొంది
యా మీఁద వైకుంఠమందు నిర్వురును కామితార్థోన్నతిఁ గాంతురుగాక!
అనిన సంతోషించి యతి దయాపరుని వినయపూర్వకముగా వినుతింపఁదొడఁగె
(?)సదయాంతరంగ!శోభనకృపాపాంగ! సదమలగుణధీర! సాధుసాంగత్య!
పరగ నా పతికళేబరము తెప్పించు పురమున కతివేగఁబోవంగ వలయు
ననవుడు సుగ్రీవుఁడపు డిట్టు లనియె. వనజలోచన! పతివ్రత వౌదువేని
నీదు పురుషునితోడ నీ చందమెల్ల (?)తగఁబల్కు మిప్పుడు తడయక యనినఁ
గడువేగమునఁబోయి కదనరంగమును దడయక సొచ్చి యా తరలాయతాక్షి
పడియున్నతలఁజూచి పలుతెఱంగులను అడలుచుఁబతిఁజేర నరిగియు దుఃఖ
జలధిలో మునిఁగి మూర్ఛయుఁబొంది తెలిసి పలువిధంబులఁబడి ప్రాణేశుమీఁద
నెలుఁగెత్తి హా! యని యేడ్చి ధైర్యంబు నిలిపి సుస్థిరమున నిలిచి యాలేమ
పలికె సత్యప్రభాభాసిత యగుచు వలనొప్పు నామనోవాక్కాయకర్మ
ముల యందుఁ బతిభక్తి మొనసితినేని? సలలిత ధర్మసంచారంబునందు
పతియె దైవంబని భావంబులోన సతతంబు వ్రతముగా సలుపుదునేని?
చెలఁగి నా విభునకు జీవంబు వచ్చి యెలమి నాతో మాటలాడుఁగా కనుచు
నని తమ యాత్మమర్యాదలు గొంత యనినఁగన్విచ్చి దశాస్యనందనుఁడు
నెలఁత చంపినవాఁడు నీ తండ్రి గాఁడె? తలపోయ నొరులకుఁదరమె నన్ గెల్వ?
నిలిచి యుద్ధము సేయ నిమిషమందైన బలుచింతపడ నీకు పనిలేదు వినుము
తనదు ఋణానుబంధము గూడియున్న నెనసియుందురు నరు లింతులఁగూడి
వెలయఁగ యోగవియోగముల్ బ్రహ్మ వెలయంగఁగల్పించె వెలఁది! జీవులకు
నిటు గాన మఱి కాలహేతువుగాన కుటిలకుంతల! యిట్లు కూలితి ధరణిఁ
జను మని కన్నులు చయ్యన మూయఁ గని మదిలోఁజింత గడలుకొనంగ
నప్పుడు బహుదుఃఖయై కొంతసేపు అప్పొలఁతందుండ కతివేగ వచ్చి
శ్రీరామవిభునకుఁజేతులు మొగిచి యా రామ వినుతించె నతిమోదమునను
నప్పుడు రఘురాముఁడంగదుఁబిలిచి యిప్పడఁతుక పతి నిప్పింపు మనిన
తరమిడి యా రామధరణీశునాజ్ఞ తల నిడి యా యింతి పతికళేబరము
నిచ్చిన నురముపై నిడి రాఘవునకు నచ్చపు భక్తితో నతివ వీడ్కొలుప
నతివేగమునఁబురి కప్పుడే పోయి యతివ మందిరమున కప్పుడు పోక
వామాక్షి పతికళేబర ముంచఁదగిన భూమిని నిల్పి కాపుండఁగాఁజేసి
యంతఃపురంబున కటు చేర నరిగి చింతించి తన మదిఁజింతించి మఱియుఁ
దన పుత్త్రులను బ్రేమఁదగఁజేరఁదీసి కనుగవలను బాష్పకణములు దొరుగ
శిరము మూర్కొని ప్రేమఁజెక్కిలి నొక్కి కరమర్థితోఁదన కౌఁగిటఁజేర్చి
సుతులార! మీ ముద్దు చూడంగ నాకు హితవు మీఱఁగ దైవ మీయకపోయె
మహిమీఁద నుండ ధర్మముగాదు తనకు సహగమనంబు నిశ్చయముగాఁగూర్తు
నిక్కడ నుండుట యిది బుద్ధి గాదు తక్కక పొండు పాతాళంబునకును
స్థిరబుద్ధి మీ రాదిశేషునియింట వెఱవకుండుఁ డటంచు వేగంబె పంపి
కడువేగమున దశకంఠుసన్నిధికి గడగడ వడఁకుచుఁగమలాక్షి పోయి
విన్ననై వదనారవిందంబు వాంచి కన్నీరు విడిచి గద్గదకంఠ యగుచుఁ
గరములు మొగిచి యగ్గపుభక్తితోడఁ బురపురఁబొక్కుచుఁబొలఁతి మామకును
పోయిన వృత్తాంతమును విన్నవించి కాయముఁదెచ్చిన క్రమమెఱిఁగించి
రామచంద్రునిదయారసము లక్ష్మణుని ప్రేమాతిశయము విభీషణుకూర్మి
కపికుంజరులపరాక్రమము నా మహిమ విపరీత మని చెప్ప విని రావణుండు
విన్ననై మోమున వేడుక లేక తిన్నని మోమునఁదెలిసి తెలియకను(?)
యా యింతితెగువయు, నా యింతితెలివి, నా యింతి సమబుద్ధి, కా మహామహిమ,
కా యింతిపతిభక్తి, కా యింతి వేగఁ, గాయము దెచ్చిన క్రమశక్తియుక్తి
కేమనఁజాలక యే యుత్తరంబు కోమలి కీయక కొతుకుచు నున్నఁ
గని సులోచన దైవకారణంబునకు మనమునఁజింతించి మఱి యేల యింక
నా కానతీవయ్య! నాకేశవైరి! యేకచిత్తంబున నేఁగెద నింక
ననఁగ వ్యాకులచిత్తుఁడై రావణుండు తనదు కోడలిమోముఁదప్పక చూచి
యా యింతితెగువయు, నా యింతితెలివి పాయక యిఁక నిల్వఁబట ర్టాదనుచు
నేమి చెప్పుదు నీకు నిందీవరాక్షి! నీ మదిపూనిక నీ తెఱంగెదియొ?
ప్రియ సుతాగ్రజుఁజంపి భీతులచేత భయదుఃఖవార్ధిలోఁబడియున్న వాఁడ
నాకేమి తోఁచదు నాతి! యీ మీఁద నీకుఁదోఁచినజాడ నీ వేఁగు మనిన
తరలాక్షి మ్రొక్కి సంతసమంది మదిని కరమొప్పఁదనకు భాగ్యము గల్గెననుచు
గృహమున కేఁగి కోకిలవాణి తనదు సహవాసులౌ పెక్కు సతులు గొల్వంగ
దశకంఠునానతిఁదగు బాంధవులను దశదిశల్ నిండ మృదంగనిస్సాణ
పటహ భేరీ శంఖ పటుకాహళాది చటులనాదములు విచ్చలవిడి మ్రోయ
సతత నిశ్చలకృతస్నాతయై యపుడు నతివేగమునను గార్యార్థియై యచట
సిరిపట్టు పుట్టంబు చెలువొందఁగట్టి సరసత రత్నభూషణములు పెట్టి
పువ్వులదండలు పొలుపొంద వేసి యవ్వారిగాఁజుట్టి యాణిముత్తెముల
సూచకంబొనరించి సుందరినొసలఁ బ్రాచుర్యగంధలేపనము గావించి
తిరమొప్పఁగా నింద్రజిత్తుదేహంబు గరమొప్పఁగా నలంకారంబొనర్చి
మంచివస్త్రంబులు మహితభూషణము లంచితశృంగార మలవడఁ జేసి
వరవిమానంబుపై వరుఁదెచ్చి పెట్టి వరవాద్యతూర్యరావంబులు సెలఁగ
త్రేతాగ్నులును గొంచుఁదిరముగా దైత్యు లాతతంబుగ వెంట నరుగుదేరంగ
వెనుకొని వేదోక్తవిధిపూర్వకముగ మొనసి యుత్తరభాగమునఁజితిపేర్చి
యాగతలైన ముత్తైదుల కపుడు బాగైన పసిఁడిశూర్పములు దానముల
నిచ్చి వస్త్రంబు లనేకంబు లొసగి యచ్చపుభక్తితో నా చితిమీఁదఁ
బరగఁబ్రవేశించి ప్రాణేశునురము కరమర్థితోఁ దన కౌఁగిటఁజేర్చి
యనలంబు సంధింప నా యింతిమేను పనిగొని పతిసమర్పణముగాఁజేసి
సకలదేవతలును సన్నుతుల్ సేయఁ బ్రకటంబుగాఁదన పతితోడఁగూడి
దేవవిమానంబుఁదెఱఁగొప్ప నెక్కి దేవతాకోటిలోఁదేజరిల్లుచును
గడువేడ్కఁ బుణ్యలోకంబునఁజేరి పడఁతి యుండెను దన పతితోడఁగూడి
యంతట రావణుండధికరోషమున నంతయు మూలబలాళి రప్పించి1
జనుదెంచి కొలువుండి చటులవేగమున
గనలెడు సింగంబుగతి వెచ్చ నూర్చి
చలమును బలమును సమరనైపుణియు
గల సైనికులనెల్లఁ గలయ నీక్షించి
“కపులను రామలక్ష్మణుల మీ రేఁగి
నెపమార నిర్జించి నెఱిఁబగ దీర్చి
రండు; పొం.”డనవుడు రభసంబుతోడ
నొండొరుఁగడవంగ నుద్దండలీల
సామజ ఘోటక స్యందన సుభట
సామగ్రితో యుద్ధసన్నద్ధులగుచు
వజ్రసమానేకవరసాధనములు
వజ్రాంగు లాదిగా వలయువర్మములుఁ
గరమొప్పఁగా భయంకరలీల మేన
ధరియించి మించి యుద్ధతులయి పేర్చి
కరిఘటాఘీంకారఘంటికానేక
తురగోగ్రహేషిత దుందుభి శంఖ
పటహ డమామికా పణవాదివాద్య
పటురభస ధ్వజపటపటాత్కార
రథనేమిశింజనీరావసంకులము
మథితాంబుధిధ్వనిమాడ్కి ఘూర్ణిల్ల
బలుధూళి జలరాశిపట్టు గయ్యంపుఁ
గలను సేయఁగ నేఁగుకరణిఁబెల్లెగయ,
భూకంప మెసగ, నార్పులు నింగిముట్ట
భీకరంబుగ నేచి పెడబొబ్బ లిడుచు
బింకముల్ జంకెనల్ పృథుతరఘోర
హుంకారములును నొండొరులపంతములు
నంకించు నెలుఁగులు నార్పులు సెలఁగ,
నంకితమణికుండలానేక హార
కంకణకోటీరకాంతులు నిగుడ,
లంకేశుసైనికుల్ లంక వెల్వడిరి
ఘనసత్త్వములఁబేర్చుకపికులాంభోధిఁ
గనుఁగొని బెగడొందఁగా నుత్సహించి
కడఁకతో నపుడు లంకావారి వెడలు
బడబాగ్నికోటుల భంగి శోభిల్లి.
యప్పుడు కపివీరు లార్పులు నిగుడ
నుప్పొంగి చెలఁగుచు నురువడి నడవఁ
గ్రుంగి దిగ్గజములు కుదికిలఁబడఁగ,
నింగికి లంఘించి నేలకు దాటి
బ్రహ్మాండ మగలంగ బాహువుల్ సఱచి
బ్రహ్మాదిదివిజులు పరికించి చూడఁ,
గాటుకకొండలగతిఁ దనరారు
మేటిదైత్యులఁజూచి మిగిలినకడఁక
గొండలుఁదరువులుఁగోటానఁగోట్లు
గండోపలంబులుఁ గడువడిఁ బెఱికి
కొనివచ్చి తాఁకిరి క్రూరులై. యంత,
ననిలోన రఘురాము నస్త్రవైచిత్రిఁ
గనుఁగొను వేడుకఁగమలబాంధవుఁడు
జనుదెంచె ననఁబూర్వశైలాగ్ర మెక్కె.
వననిధి వననిధి వడిఁదాఁకునట్లు
దనుజబలమ్మును దరుచరబలము
నొండొంటిఁదలపడి యుగ్రత మెఱయ,
మెండుగాఁగపిసేన మిగులంగఁజూచి
యరదముల్ వఱపుచు హరులఁదోలుచును
గరుల డీ కొలుపుచుఁగదిసి రాక్షసులు
మునుకొని నొప్పింప, మొక్కలంబునను
వనచరుల్ గిరులెత్తి వైవంగ నపుడు
వాటుల వ్రేటుల వడి నందు నిందుఁ
బోటులదాటులఁ బొరి నందు నిందుఁ
గరవాలముల భయంకరవాలములను
గరదండముల గదాఘనదండములను
బరశులఁబరిఘలఁ బట్టిసంబులను
గిరులను దరులను గిరిశృంగములను
దరుచరుల్ వైవంగ దనుజులు వైవ
ధరణిపై శోణితధారలు దొరుగ
వనచరుల్ గొండలు వాలయంత్రములఁ
గొని మీఁద వైవ నా కొండలు నడుమఁ
దుత్తుమురై నేలఁదొరుగఁ జక్రంబు
లెత్తి వ్రేసియు గదలెత్తి మోఁదియును
సరిఁబోరి రొండొరుల్ సలమునఁగిట్టి
సుర లద్భుతంబంది చూడంగ. నపుడు
కరులను హరులను ఘనరథంబులను
సరిఁదోలి కపుల రాక్షసులు నొప్పింప
వనచరేశ్వరుఁడును వాలినందనుఁడు
ననిలజుండును నీలుఁడాదిగాఁగలుగు
నగచరప్రముఖులు నధికరోషమున
నగపాదపంబులు నలుదెసల్ గురియఁ
బరియలై పడియెడు బహురథంబులును
గర ముగ్రగతిఁగూలు కరి సమూహములు
నఱిముఱిఁగెడయు వాహనములు నేల
నొఱగుదానవులు నై యుండగఁగినిసి
రథరథ్యవేగంబు రథికు లగ్గింప
రథములు వఱపి సారథులు బిట్టార్వ
రథములు దమ మనోరథములకరణిఁ
బృథివీతలంబెల్లఁ బెల్లుగా నద్రువఁ
గవిసినఁ గడనొగల్ కరములఁబట్టి
యవలీల దివికెత్తి యవనిపై వ్రేసి
తురగముల్ దోలినఁదొలఁగక కపులు
తురగంబుతో నెత్తి తురగంబు వ్రేసి
కరుల డీ కొలిపినఁ గరులపైఁగవిసి
కరిఁగరిఁ దాటించి గములకు నుఱికి
డా కాల నొక్కని డాకేల నొకని
నీ కాల నొక్కని నీ చేత నొకనిఁ
గుదిచి రాఁదిగిచియుఁగూలఁదన్నియును
నదరంట నేసియు నంటఁద్రొక్కియును
నదిమి నొంచియు వీఁక నదర వ్రేసియును
నదలించి దివికెత్తి యవని వైచియును
బెక్కువిధంబుల ఁబెనఁచి రాక్షసుల
నిక్కడక్కడ సేయునెడఁ బెచ్చుపెరిగి
తురగ రింఖోద్ధూతధూళి గప్పుటయుఁ
దరుచరాధిపులును దానవాధిపులు
నరుదైన యా నిబిడాంధకారమునఁ
గరవాలరోచులు గందువల్సూప
వీరు వారును బోర వెడలిన రక్త
ధారామరీచులు తఱుచుగాఁగవిసి
బలు రేణువను తమఃపటలంబు నడఁపఁ
జలమెక్కి కయ్యంబు సందడియైనఁ
గుంజర రథకూల ఘోటక మకర
పుంజధ్వజానేకభూరుహ సుభట
కరకాండకల్లోల ఖడ్గపాఠీన
కరికరోరగ ఖేట కచ్ఛపనికర
వికలభూషారత్న విసరవికీర్ణ
శకలసైకత కేశజాల శైవాల
జనితచామరఫేనచయ రక్తనదులు
వనచరుల్ దనుజులు వడి దాటి దాటి
తాఁకుదు; రాలోనఁదరుచరుల్గినిసి
వీఁకఁ గోలెమ్ములు విఱుగ నొక్కియును
మోఁకాల మోఁచేత ముష్టి నందంద
తాఁకించి పడఁద్రోసి తలలు ద్రొక్కియును,
బొట్టలు సీఱియుఁ బోనీక పట్టి
చట్టలు వాపియుఁజదియ వ్రేసియును,
గఱచియు విఱిచియుఁగడకాళ్లు వట్టి
జిఱజిఱఁద్రిప్పియుఁజిదియవైచియును,
బలువిడిఁ దల లొగిఁ బట్టి వెండ్రుకలు
పెళపెళమనఁ బెల్చఁ బెఱికి వైచియును,
నిరుచేతులందును నిరువురఁబట్టి
పొరిఁబొరిఁదాఁకించి పొళ్లుసేసియును,
నెఱసి రంధ్రంబుల నెత్తురుల్ వెడల
నుఱువడిఁబడఁ ద్రోసి యురములుసఱచి
నఖరదంతంబుల నాసికా కర్ణ
ముఖఫాలపట్టికల్ ముసరి త్రెంచియును,
నొప్పించియును గపుల్ నూర్వురొక్కొకని,
నుప్పొంగి యొక్కొకండొనర నూర్వురను
బట్టి చంపియుఁజలపట్టి దానవుల
నట్టిట్టు వోనీక యవనిపైఁగూల్చి
చిందఱవందఱ సేయంగ, నప్పు
డందఱు వెసఁజూచి యధికరోషమున
ధరణి గంపింప దిక్తటములు వగుల
శరధులు గలఁగ ముజ్జగములు బెగడ
దారుణాకారులై తద్దయుఁబేర్చి
భేరీమృదంగ గంభీరవాద్యములు
చెలఁగించి యక్కపిసేనపైఁగవిసి
బలసూదనాది దిక్పతులు భీతిల్ల
వికృతమస్తకములు వికృతహస్తములు
వికృతప్రకోష్ఠముల్ వికృతోష్ఠములును
వికృతనఖంబులు వికృతముఖములు
వికృతగాత్రంబులు వికృతనేత్రములు
వికృతహాసంబులు వికృతనాసములు
వికృతవక్షంబులు వికృతకక్షములు
వికృతవర్ణంబుల వికృతకర్ణములు
వికృతపాదంబులు వికృతనాదములుఁ
గల సైనికులు లయకాలాభ్రపంక్తి
బలువిడి విడివడి పఱతెంచుపగిదిఁ
బరిఘ గదా చక్ర పట్టిస ప్రాస
పరశు తోమర భిండిపాల త్రిశూల
కరపత్ర కుంత ముద్గర యష్టి కణయ
కరవాల ఖేటక క్రకచాసినాగ
ముఖ శిలీముఖ చాప ముసలాయుధాది
నిఖిలసాధనములు నెఱయంగఁబూని
నఱకియు నడిచియు నలియమోఁదియును
నుఱువడిఁజిమ్మియు నొనరఁగ్రుమ్మియును
వ్రేసియుఁబొడిచియు వీఁక వైచియును
నేసియుఁగొట్టియు నీ రీతిఁగపుల
నొప్పింప నెంతయు నొచ్చి భీతిల్లి
యప్పుడు తరుగిరు లవనిపై వైచి:
“మనకేల యుద్ధంబు? మనకేల చలము?
నినకులేశ్వరుఁడేల? యినసూనుఁడేల?
యడవిలోఁగాయపండాకులు నమలి
కడుపుసాఁకుచునుండఁగానక వచ్చి
మదిమది నిచ్చట మడియంగ నేల?
పదపదం.” డని కపిపతులు రాఘవుల
విడిచి, ధైర్యంబులు విడిచి రాక్షసులు
విడువక చలమున వెనువెంటఁదఱుమ
|