 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | శాంతిపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
రాజు పగఱయెడ నుండవలయు విధము (సం. 12-104-2)
| వ. | అనిన నప్పాండవోత్తముండు ‘పుడమిఱేఁడు పగఱయెడ నెట్టివాఁడు గావలయు?’ననవుడు నా భూపతితో భీష్ముండు ‘బృహస్పతి దివస్పతి కెఱింగించిన తెఱం గుపదేశించెద’ నని యి ట్లనియె. | 19 |
| చ. |
విను మరిఁ జంపనుం జెఱుప వేచుట లెస్స; ప్రతాప భాషణం బున వెడ నుల్లికుట్టులను బొంకుల వానిఁ గలంగఁ జేసి రేఁ చినఁ దన పూఁపు దప్పు నఱసేయని చందము నమ్మి యున్న చా డ్పును మెఱయంగఁ బల్కుచుఁ గడున్ మది నమ్మకయుండఁ గాఁ దగున్. |
20 |
| చ. |
అరిపయి వీఁకనెత్తి చనునప్పుడుఁ దేనియ లుట్టు నట్లుగా నరపతి వాని వారలు వినం బ్రియమాడుట మేలు; పక్షిఁ దాఁ దిరముగఁ జేయఁగా మృగము తేఁకువ వాపను వేఁటకాఁడు త త్స్వ రములు సూపికాదె తుదిఁ జంపఁ దెగుం దనబారిఁ బాఱినన్. |
21 |
| ఉ. |
వేమఱు శత్రునిం బరిభవించుట, రిత్తకు రిత్త వైరముం దా మదిఁ బెట్టికోలు సుఖతంత్రము గాదు, సుసంధికాలమున్ సీమ దగంగ రూపడఁగఁ జేయుటయున్ వల; దగ్గమైన వాఁ డేమెయి నైన వధ్యుఁ డను నిట్టి వినిశ్చయ మాత్మఁ గల్గుటన్. |
22 |
| క. |
కాల విపర్యయమున నర | పాలుఁడు దా మ్రొక్కియైనఁ బగతుఁ గలిసి త చ్ఛీలమెఱిఁగి తఱియైనం | గాలునిపురి కనుచునది సుకరముగ వానిన్. |
23 |
| క. |
అనదతనంబును, బెడిదపుఁ | దనమును లేకుండఁ బరఁగి దరి యొత్తెడు నే ఱునుబోలె నొత్తవలయును | మనుజేంద్రుఁడు మార్తురం గ్రమంబున నధిపా! |
24 |
| క. |
పెక్కండ్రతోడ నీరస | మొక్క తఱిన కొనక తఱిఁగి యున్న పగతుతో నుక్కాడి బంధుభావముఁ | దక్కటి పగఱయెడ వలయుఁ దా నెఱపంగన్. |
25 |
|
 |
|