శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - బ్రహ్మదత్తునితోఁ బూజని యను శకుని కైన సంవాద ప్రకారము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

బ్రహ్మదత్తునితోఁ బూజని యను శకుని కైన సంవాద ప్రకారము (సం. 12-137-4, 5)

సీ.	బ్రహ్మదత్తుం డనఁ బరఁగిన నరపతి \| నగరఁ బూజని యను నామ మొప్పఁ జతురభాషిణి యొక్క శారిక వర్తించు \| నది పిల్లఁ బెట్టి యింపారుపండ్లు దెచ్చి యర్మిలి దాని కిచ్చుచో మేలేఱి \| యధిపపుత్త్రున కిచ్చు; నందుఁ గొన్ని వాఁడును మచ్చిక వచ్చి యప్పిల్లతోఁ \| జర్లాటమాడుచు సంచరించు;
ఆ.	నొక్కనాఁడు దాది యొద్ద లేకుండ న \| ద్దారకుండు పిల్లతల నొగిల్చి చంపె; దాని తల్లి సనుదెంచి కని మది \| నిట్టులనియె శోక మెసక మెసఁగ.	245
తే.	‘అకట! కూడి మెలంగి యే మొకటి యైన \| నర్థి నిదియును దానును ననుభవించుఁ బట్టి యాడుచునుండు నిప్పాపజాతి \| పడుచు సంపునె యిటు దీని మిడుకమిడుక.	246
ఆ.	రాచకొడుకుగాఁడె రాచవారికి నేటి \| పరిచయంబు వేగ కరుణ విడుచు హితవు మఱచు రాజు లెందు నమ్మికకుఁ బా \| త్రములె సమదమతులు క్రౌర్యరతులు.’	247
వ.	అని నిందించి.	248
క.	ఈ పగ దీర్చెద నంచుం \| గోపంబున రాజు కొడుకు గ్రుడ్డులు రెండుం బోపడునట్లుగ గోళ్ళన్‌ \| వే పెఱికి రయమున గగనవీథికి నెగసెన్‌.	249
వ.	ఎగసి యచ్చోట నిలిచి బ్రహ్మదత్తుండు విన నిట్లనియె.	250
క.	‘చేసె నఘము; దత్ఫలముం \| జేసేతం గుడిచెఁ గాని శిశువు నెడన్‌ నా చేసిన క్రౌర్యము లే; దేఁ \| జేసితి మా; ఱొండు గీడు సెందదు నన్నున్‌.’	251
చ.	అనవుడు బ్రహ్మదత్తుఁ ‘డది యట్టిద; నీ దెసఁ గీడు లేదు; నీ చనుటకు నా మనం బతివిషాదముఁ బొందెడుఁ; దొంటి యట్ల నె మ్మిన నిలు ‘మన్నఁ బూజని’ శమించునె యొండొరుచేతఁ బడ్డ యీ పెనుపగ నొంచి మాటపస బేల్పడి క్రమ్మఱఁ జేరు టొప్పునే?’	252
వ.	అనిన విని యతండు.	253
క.	‘చేసిన దానికి మాఱుగఁ \| జేసినఁ బగయంతతోడఁ జెడుఁ గాక గుణుల్‌ డాసిన నమ్మేలు విడిచి \| దోసముఁ బట్టుదురె యెట్టి తుచ్ఛులుఁ జతురా!	254
వ.	అనిన నతనికి శారిక యిట్లనియె.	255
క.	‘నెయ్యము సెడినను మాటల \| తియ్యఁదనము వట్టి పగ మదిన్‌ మఱచినఁ జా వయ్యెం జేటయ్యె గలఁక \| యయ్యె నొకటి మూఁడుఁగాక యది మే లగునే?	256
ఆ.	వినుము! నేల దోఁచికొనినను దాయాదు \| లైన మాట మాటకేని నాఁడు వారి యెడను గీడు వారక చేసినఁ \| బగ జనించు నిట్లు భంగు లైదు.	257
ఆ.	పగయుఁ గల్గెనేని పాయునె గూఢమై \| మ్రాన నగ్నియున్న మాడ్కి నుండుఁ గాన నమ్మి బేల కాలాంతరంబున \| నైనఁ జెడును సందియంబు వలదు.	258
క.	జననీ జనక సహోదర \| తనూభవుల సఖుల నమ్మఁ దగ దనినను నె మ్మనమునఁ బగ గలవారలఁ \| జనునే నమ్మంగ విడువు చతురవచనముల్‌.’	259
వ.	అనుటయు బ్రహ్మదత్తుం డిట్లనియె.	260
క.	‘కాలవశంబునఁ గీడు \| న్మేలును జనులకును మూఁడు నీకును నాకున్‌ వాలి యవి సేయ వచ్చునె? \| బేలనె యే నంత యేల పెడఁబాయంగన్‌.	261
వ.	అనిన విని శారిక యతని మొగంబు దేఱకొనంజూచి.	262
క.	‘విను చల్లని మాటలలో \| మునిఁగి యలుక గుబ్బతిలు సముద్ర జలములో నన యుండి యాఱ కెప్పుడు \| గనగన మను బాడబాగ్ని కరణి నరేంద్రా!’	263
క.	అని పలికి యవిశ్వాసము \| మనమున నెలకొల్పి రాజు మాటలకుం దే లని వెరవుతోడ నా పూ \| జని దనకిమ్మైన యెడకుఁ జనియెఁ గుమారా!	264
వ.	అదియునుం గాక.	265
క.	జననాథునకు నవిశ్వా \| స నిరూఢత వలయు నెల్ల జనములయందుం దనుఁ దనసిరిఁ గాచుటకై \| యని నీతులు సెప్పుదురు బృహస్పతిముఖ్యుల్‌.	266