శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - నాడీజంఘుఁడు దుష్టబ్రాహ్మణునిచే మృతుండై, మరల జీవించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

నాడీజంఘుఁడు దుష్టబ్రాహ్మణునిచే మృతుండై, మరల జీవించుట (సం. 12-166-2,3)

వ.	ఆ దుర్బ్రాహ్మణుండు దనరేపటి పయనంబునకు నాహారంబు చింతించి ‘యిమ్మహాబకంబు శరీరంబు గ్రొవ్వియున్నది; దీనియందు మాంసంబు సాలం గల; దిది యేమఱి నిద్రవోయెడుఁ; జావనడిచి చెండికొని పోయెదంగాక!’ యని పాపనిశ్చయుండై చీర సక్కంగట్టికొని యొక్క కాష్ఠంబు గర యుగంబునం జిక్క నమర్చికొని.	497
క.	అందంద మెడయుఁ దలయు న \| మందాటోపమునఁ బెక్కు మాఱు లడిచి చావుం దెలియఁ జూచి యలరెడు \| డెందముతో నీఁకలన్నిటిని వెస నూడ్చెన్‌.	498
తే.	ఊడ్చి బొండువు వ్రచ్చి ప్రేవురివి నంజు \| డంతయును బుచ్చి పొదుకగా నమరఁ గట్టి కొనుచు వేగుఁ బోకగుటయుఁ జనియె; నట్టి \| సమయమున మేలుకని దనుజప్రభుండు.	499
క.	‘పొల వలచె నేమి గీడొకొ \| కలిగెడు!’ నని తలఁచి మనసు గలఁగఁగఁ దనవా రలతోడ నుగ్గడించుచుఁ \| జలియించుచునుండఁ బ్రొద్దు జామెక్కుటయున్‌.	500
వ.	రాజధర్మునిం దలంచి.	501
ఉ.	నిచ్చలు వచ్చు రేపకడ నెయ్య మెలర్పఁగ మత్సఖుండు; నేఁ డిచ్చటి కేల రాఁడు? గుణహీనత విప్రునియందుఁ గల్మి నా యిచ్చఁ దలంచితిం; దులువ యేమి దలంచెనొ? యక్కటా! మదిం బొచ్చెము లేదు నమ్ము బకపుంగవుఁ; డెట్లగు నొక్కొ దైవమా!	502
క.	అని తూరవగచి యారయఁ \| బనిచెం బనిగఱపి భటులఁ బలువుర వారుం జని బకము డొక్క యేర్పడఁ \| గని యతనికిఁ జెప్పి పుచ్చి కడు వేగమునన్‌.	503
వ.	అవ్విప్రుని చొప్పువట్టి.	504
చ.	పరిమెయిఁ బాఱి వానిఁగని పట్టి వడిం బెడగేలు గట్టి తె చ్చి రసురభర్త సూచి ‘యిటు సేరఁగఁ దేవల దీ కృతఘ్నునిం; బొరిగొని వే తినుం’ డనినఁ బోకడ మాలిన వార మయ్య! యి ద్దురిత శరీరముం దినఁగ దోసము మా’ కని వార లొల్లమిన్‌.	505
వ.	అతండు.	506
క.	‘తినుఁడు తినకుఁ; డొం డేమై \| నను జేయుఁడు; వీని నేల నా ముందటికిం గొని వచ్చితి?’ రని పలికిన \| దనుజులు పురి వెడలఁ దెచ్చి తద్గాత్రంబున్‌.	507
క.	వెడ గోఁతల నెత్తు రొలుక \| బడఁ ద్రోచిన వచ్చి కుక్క పదుపు వెనుకకున్‌ జడిసెఁ గబళింప నొల్లక \| కడుపులు నకనకఁ బడంగఁ గౌరవముఖ్యా!’	508
వ.	అని చెప్పి భీష్ముండు.	509
క.	‘విను మది యట్టిద; కుక్కలుఁ \| దినగా రోయుం గృతఘ్ను దేహము మాంసం బని చెప్ప నాగమంబులు \| మనుజేశ్వర! తెల్లమయ్యె మన కిచ్చోటన్‌.’	510
వ.	అని పలికి వెండియు నిట్లనియె.	511
క.	పురపురఁ బొక్కుచు బకపతి \| కరంకముం దేరఁ బనిచి గారవమున నె య్యురుఁ దాను నగ్ని యిచ్చి య \| సురపతి యున్నంత వచ్చె సురపతి నెమ్మిన్‌.	512
క.	కని యతఁడు సంభ్రమంబును \| వినయంబును బెరయ గారవించి యడిగె నా తని ‘రాజధర్ము నీవే’ \| యని దైన్యము దోఁప వగచి యశ్రులు దొరఁగన్‌.	513
వ.	అడిగిన నమరవిభుండు ‘నీ సఖుండు చతుర్ముఖునకు సఖుం డగుట యెఱుంగవే? వానికి వగవనేల? యవ్వారిజాసనుండు దనపాలికి ననుదినంబు వాఁడు వచ్చుటం గోరుచుండుం గావున.	514
క.	పలుమాఱును రామికి ను \| త్తలపడియెను; దాన నిట్టి దశ నతఁ డొందెం; జెలి యగుట నితని డొక్కకు \| నలఘువిథిన్‌ వహ్ని యిచ్చి తది మేల కదా!	515
వ.	అ ట్లగ్నిసంస్కారంబు సేసి నీవు వచ్చిన యనంతరంబ తచ్చితాసమీపంబున.	516
క.	కడు నర్మిలిఁ గ్రేపుం జను \| గుడుపఁ దొడఁగె నొక్క సురభి గుఱుపా ల్బెరయం బడు వత్స వక్త్ర ఫేనము \| సుడిగాలిం దూలిపడియె సొదపై ననఘా!	517
వ.	దానంజేసి యన్నాడీజంఘుండు సంజీవితుం డయి యెప్పటియట్ల యొప్పెడు నాకారంబుతో నరుగుదెంచుచున్నవాఁ; డి ట్లగుటకుం గారణంబును నద్దేవుని దివ్యచిత్తంబు మహానుభావంబ.’	518
క.	అని చెప్పె నంత బకపతి \| సనుదెంచెను దనుజపతికి సమ్మద మెసఁగన్‌ మును వాసవుఁ డజువాక్యము \| నన పాశ నిబద్ధుఁ జేసినాఁ డవ్విప్రున్‌.	519
క.	ఆ నాడీజంఘుండును \| దాని నెఱిఁగి భూసురునకుఁ దనకతమున న ద్దీనదశయగుట కోర్వక \| వాని విడుపు గోరి వేఁడె వరముగ నింద్రున్‌.	520
చ.	అతఁడును దివ్యబోధమున నా సమయంబున బ్రహ్మ సత్కృపా న్వితుఁ డగు టేర్పడం గని వినీతతముం డగు రాజధర్ము వాం ఛిత మొనరించె విప్రునకుఁ జేర్చిరి తెచ్చినవారు తద్ధన ప్రతతియు దైత్యనాయకుఁడు పంప బకాధిపుఁ బ్రస్తుతించుచున్‌.	521
వ.	అవ్విప్రుండు ధనసంచయంబు మోచికొని మరలి మరలి చూచుచు సంభ్రమంబునం బోయెఁ; దదనంతరంబ.	522
క.	సురపతియుఁ ద్రివిష్టపమున \| కరిగె; బకాధీశుఁడును నిజాలయమునకున్‌ గరిమంబు మెఱయఁ జనియెం \| బరితుష్టుం డగుచు దైత్యపాలుం డనుపన్‌.’	523
క.	అని చెప్పి తాత యిట్లను \| మనుమనితో నాదరమున మఱియును ‘బ్రహ్మ ఘ్నునకును నిష్కృతి గలుగును; \| వినుము కృతఘ్నునకు లేదు విమలచరిత్రా!	524
క.	ఆరయ మిత్త్ర ద్రోహము \| దారుణమగు పాతకము గృతఘ్నత కంటెన్‌; వైరము గొని విడువవలయు \| నా రెండు దెఱఁగుల వారి నాప్తుల నైనన్‌.	525
క.	మిత్త్రుం డైహికములు నా \| ముత్త్రికములు నైన భద్రములు దలకొలుపున్‌; మిత్త్ర ధనంబులలోనను \| మిత్త్రుఁడ యెక్కు డనుమాట మెత్తురు ప్రాజ్ఞుల్‌.	526
క.	ఉత్తమ కులజుఁడు సుగుణా \| యత్తుఁడు సస్నేహమతియు నగు మిత్త్రునకుం చిత్తమెలర్చు తెఱంగునఁ \| బొత్తు మనఁగవలయు శుభము పొందవలసినన్‌.’	527
వ.	అని యిట్లు కృతఘ్నతయు మిత్త్రద్రోహంబును నధిక పాతకంబు లగుటయు సన్మిత్త్రుఁ బాటించుట శుభంబు చేయుటయు భీష్ముండు భీమాగ్రజునకుం జెప్పె’ ననిన విని ‘యయ్యుత్తమ పురుషుల యడుగుటలును, నుత్తరం బిచ్చుటలును నింత లెస్సలై చెల్లెడునే? యటమీఁదఁ జెల్లిన తెఱంగు లెఱింగింపు’ మనుటయు.	528