శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - పంచమాశ్వాసము - పితాపుత్రసంవాదము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

పితాపుత్రసంవాదము

వ.	అనిన విని ధర్మనందనుండు శంతనునందనుతో ‘సర్వభూతభయావహంబగుచుం గాలం బతిక్రమించుచుండఁ బురుషుం డెద్ది యాచరించుట మేలు? దీని మున్ను నడిగి విన్నవాఁడ; నిది పెద్దయు వినవలయునది గావున నడిగెదం జెప్పవే!’ యనుటయు, నమ్మహాత్ముం డీ యర్థంబు దెలియుటకు ముంద రేను జెప్పిన పితాపుత్ర సంవాదం బను నితిహాసంబు లెస్స; యందుఁగొన్ని వాక్యంబు లప్పుడు సెప్పనియవి యునుం గలవు; చెప్పెద విను; మధ్యయనపరుం డగు నొక్క బ్రాహ్మణపుత్రుం డన్వర్థనామధేయుండు మేధావి యనువాఁడు దండ్రి కభిముఖుండై.	380
సీ.	‘ఆయువు దఱుఁగు నంతంతకు ధీరుఁ డె \| య్యది సేయువాఁ?’ డన్న నతఁడు ‘బ్రహ్మ చర్యంబు వేదాభ్యసనమును సంతాన \| సంపాదనంబు యజ్ఞప్రవర్త నంబును జేసి వానప్రస్థధర్మంబు \| నడపి యాచరితసన్న్యా సుఁ డగుట కృత్యం’ బనుడు ‘జరామృత్యువుల్‌ జననమా \| దిగ వెను తగులంగ దిగులు లేమి
తే.	మీను వలదన్నుఁ బొదువుట గాన కిష్ట \| వృత్తి విహరించుచుండెడు విధమ కాదె! యెల్లి సేసెద ననక మే లిపుడ చేయు \| మనఘ! వార్చునె మృత్యువు జనుల పనుల.’	381
వ.	అని పలికి పుత్రుండు వెండియు.	382
క.	‘కృత మిది యకృతం బిది యిది \| కృతాకృతంబనుచు నరుఁడు కింకర్తవ్య త్వతిరోహితాత్మహిత సం \| స్మృతియైనఁ గృతాంతుఁ డతనిఁ జేర్చుఁ దనపురిన్‌.	383
క.	అనఘా! మృత్యువు నమృతం \| బును దేహమునంద కలవు; మోహము మృత్యు త్వనిరూఢ మున్నరూపుం \| గనుటమృతత్వోపహితము గాఁగ నెఱుఁగుమీ.	384
క.	ననుబోఁటికిఁ బశుయజ్ఞం \| బున హింసకుఁ డగుట దగునె భూసురవర! హిం సనరహితమైన శాంతి య \| జనమున బ్రహ్మాధ్వరంబు సలిపెద నియతిన్‌.	385
క.	యోగంబుఁ దపంబుఁ బరి \| త్యాగంబును గాక యొండు లగునె హితంబుల్‌? రాగము సరి దుఃఖంబును \| ద్యాగముఁ బోలెడి సుఖంబు నరయం గలవే?	386
క.	ప్రజ యేన కాన నన్నుం \| బ్రజ సుగతికిఁ బుచ్చునని భరంపడి కోరం బ్రజ విడిచెద నా యందది \| యజేయమును నవ్యయంబు నగు పద మిచ్చున్‌.	387
ఉ.	కావున లోకసంక్షయము గన్గొని యెల్లెడ నిర్మముండ వై నీవును శాంతియున్‌ సమత నిష్ఠయుఁ బూని గుహాప్రవేశ సం భావన నాత్మదర్శన విభాసివి గమ్మనినం దదీయ వి ద్యావచనంబులం జనకుఁ డట్టిఁడ యై వెలిఁగెం గృతార్థతన్‌.	388
క.	నరనాథ! యమృతమగు ను \| న్నరూపు గను దీవు మరగు నా చెప్పిన యి ప్పరమేతిహాస వాక్యో \| త్కరంబు నర్థంబు చిత్తగత మగుచుండన్‌.	389
వ.	అనిన విని యుధిష్ఠిరుం ‘డెవ్విధంబు శీలంబు గలవాఁడు బ్రహ్మపదంబు నొందు?’ నని యడిగిన భీష్ముం డత్యాదరంబున.	390
తే.	‘అధిప! లఘ్వాశియై యింద్రియప్రపంచ \| జయము గలిగి మోక్షార్థోక్త సారధర్మ నిరతి నుండెడి వానికిఁ బరమ మగు ప \| దంబు తంగేటిజున్ను చందంబు నొందు.’	391
వ.	అని పలికి మఱియు నిట్లను ‘హారీతగీతి యను వాక్యసంచయం బాకర్ణింపుము. దాన మోక్ష ధర్మంబులు దేటపడుం జెప్పెద హారీతుం డను మునివరుండు విద్వజ్జనంబులు దనవలనం బ్రవ్రజనంబు సమీచీన ప్రకారంబుగా నెఱుంగ నపేక్షించిన.	392