శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - షష్ఠాశ్వాసము - శివకేశవుల పరస్పరకోపప్రసాదముల విధము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

శివకేశవుల పరస్పరకోపప్రసాదముల విధము (సం. 12-309-2)???

సీ.	రుద్ర నారాయణరూప ప్రవర్తిత \| మూర్తి ద్వయము రణమునకుఁ జొచ్చి పరమసంరంభంబు వాటింప, నుద్వేజి \| తములయ్యె నఖిలభూతములు, శ్రుతులు మునులకుఁ దోఁపవ, యనలంబు లాహుతుల్‌ \| గొనవయ్యెఁ, బగిలె దిక్కులు నభంబు ధరణి వడంకె, భూధరములు దిర్దిరం \| దిరిగె, దేవతలకు దిగులు సొచ్చె
తే.	నాననము పల్లటిల్లంగ నజుఁడు గలఁగె, \| నిట్టు లెందును సంక్షోభ మెసకమెసఁగ, నా విధాత - మునీంద్రులు దేవతలును \| దన్ను వేష్టింప వచ్చె సత్వరముగాఁగ.	444
వ.	వచ్చి రుద్రునకుం బ్రణమిల్లి సంప్రార్థనంబు దోఁప నిట్లనియె:	445
క.	‘శివుఁడవు నీవు జగములకు \| శివ మొనరింపంగ వలదె? చేయుము క్రోధ ప్రవిహతి, విష్ణుండనఁగా \| శివుఁడన నొకఁడౌట దివ్యచిత్తమ యెఱుఁగున్‌.	446
తే.	నిగమవేద్య మద్వంద్వంబు నిర్గుణం బ \| మూర్తమనియెడు తత్త్వంబు మూర్తిభేద కలనమున లోకమున ద్విధాకారి యయ్యెఁ \| గాక - హరియన నీవనఁ గలదె వేఱు!’	447
వ.	అని బోధించి వెండియు.	448
క.	‘నరనారాయణు లనఁగాఁ \| బురహర! జగదాదియైన పురుషులు, మనముం బరికింపఁ దన్మయత్వ \| స్ఫురితులము ప్రసన్న దివ్యబుద్ధిం గనుమా!	449
ఆ.	తెలుపు మితని, ననుడుఁ దేఱి కోపంబు వో \| విడిచి నన్నుఁ గొలిచె మృడుఁడు పార్థ! యేను నతనితోడ నిట్లంటి మృదుసత్య \| పథ్య ముని మనోజ్ఞ భంగికముగ.	450
క.	‘నిను నెవ్వఁ డెఱిఁగె నాతఁడు \| నను నెఱిఁగినవాఁడ, నిన్ను నమ్మిక సేవిం చిన నదియ నన్నుఁ గొల్చుట \| యను వాసిగ లేదు భేద మరయఁగ మనకున్‌.	451
క.	శ్రీవత్సము శూలాంకిత \| మై వెలయుంగాక యిప్పు డాదిగ నాకున్‌ నీవును మత్పాణ్యంకో \| ద్భావన శ్రీకంఠుఁడనఁగఁ బరఁగుము శర్వా!’	452
వ.	అని యివ్విధంబున.	453
క.	‘ఇతరేతర మతి సంభా \| విత లక్షణకలన మొంది వృషవాహనుతో నతినిర్మల సఖ్యము సే \| సితి బ్రహ్మాదులును సంతసిల్లిరి విజయా!	454
వ.	మదీయనామ నిర్వచనంబులును రుద్రునితోడి రణంబుననైన జయంబు తెఱంగును నీ కెఱింగించితి.	455
క.	నానారూపంబుల ని \| ట్లేను బ్రవర్తింతు జగము లిన్నింటను, నీ శానుఁడు నభవుఁడు నమృతుఁడు \| నైన శివుని నీవుఁ గొలువు మర్జున! యెపుడున్‌.	456
తే.	ఏను రక్షింప జయము నీ కెసకమెసఁగె \| సమరమున శూలపాణియై శత్రుకోటి నీదు మునుమున వధియించు నిరుపమాన \| తేజు రుద్రుఁగా నెఱుఁగుము ధీరచిత్త!’	457
వ.	అనియె నని చెప్పిన విని జనమేజయుండు.	458
క.	‘అరుదే సర్వేశ్వరుఁ డగు \| హరి తోడుగ జయము గొనుట యర్జునునకు? న ప్పురుషోత్తము బాంధవులై \| పరఁగిరి; పెఱ వినుతు లేల పాండుసుతులకున్‌?’	459
వ.	అని పలికి యిట్లనియె.	460
క.	నారదుఁడు పరమపురుషుని \| కారుణ్యము వడసి వచ్చి క్రమ్మఱ నరునిన్‌ నారాయణునిం గాంచుట \| సారమతిం జెప్పి తీవు సంయమివర్యా!	461
వ.	తదీయసల్లాప విశేషంబులు వినవలతుం జెప్పుమనిన నప్పుడమిఱేనికి వైశంపాయనుం డిట్లనియె.	462