శ్రీమహాభారతము - అశ్వమేధపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము - ధర్మజుఁడు ధరణిం బాలించునపుడు కృష్ణార్జునుల వర్తించు విధము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ధర్మజుఁడు ధరణిం బాలించునపుడు కృష్ణార్జునుల వర్తించు విధము (సం. 14-15-1)

తే.	‘ఇవ్విధంబున ధర్మజుం డెలమి ధరణి \| పాలనము సేయఁగాఁ గృష్ణపార్థు లెట్టి తెఱఁగువారలై యెచట వర్తించి రెఱుఁగఁ \| జెప్పవే నాకు సజ్జనసేవనీయ!’	140
వ.	అని యడిగిన వైశంపాయనుం డిట్లనియె.	141
సీ.	‘ధర్మజుం డమ్మెయి ధరణిఁ బాలింపంగ \| ననఘ \| యింద్రప్రస్థమున వసించి కృష్ణుండుఁ గ్రీడియుఁ గ్రీడాపరత సరి \| త్కాననపర్వతసానుదేశ ములఁ జరించుచు విప్రపూజలఁ బుణ్య క \| థాశ్రవణముల సత్కావ్యగోష్ఠిఁ బ్రొద్దు పుచ్చుచుఁ దమ పూర్వవృత్తము లైన \| సమరతంత్రప్రముఖములఁ జెప్పి
తే.	కొనుచు నుండుదు రాత్మీయతనయు నరుఁడు \| దలఁచి వగచిన శోకంబు దలఁగు నట్టి వాక్యసంతతి నా వృష్ణివరుఁడు దేర్చు \| సముచితోక్తుల; ధర్మజు శాంతి వొగడు.	142
క.	విను మయకృత సభఁ గ్రొత్తగఁ \| గని యచ్చో నొక్కయెడ సకౌతుక నానా జనపరివృతులై యుండుదు \| రనూన విభవమునఁ బ్రమద మారఁగ వారల్‌.	143
వ.	ఒక్కనాఁ డప్పుండరీకాక్షుండు గాండీవితో నిట్లనియె.	144
సీ.	‘సమరంబు ధర్మవిజయ పరికీర్త్యంబు \| గాఁ జేసి భూమి నిష్కంటకముగఁ బాలించుచున్నాఁడు ప్రజ ప్రీతినొందంగ \| విద్వజ్జనంబులు వివిధసుఖము లనుభవించుచుఁ దన్ను వినుతింప నెగడెడు \| శాంతియు సమతయు సకలజనము గొనియాడు సిద్ధులు మునులు సేవింతురు; \| ధర్మనందనుఁ డి ట్లుదాత్తుఁ డగునె!
తే.	యతని కున్నతి గావించి రనిలజుండు \| గవలు నెంతయు నీ చేతి గాండివంబు లీల గల్గి మహాధర్మశాలి సత్య \| నిత్యుఁ డమ్మహీపతి గృతకృత్యుఁ డయ్యె.’	145
వ.	అని యగ్గించి యతని యాననం బాలోకించి.	146
ఉ.	‘నీవలనన్‌ మహాత్మ! విను నిర్భరచిత్తుఁడ నైతిఁ జూడఁగాఁ బోవు తలంపు పుట్టెడుఁ బ్రభూతగుణున్‌ బలదేవు వత్సలన్‌ దేవకి నార్ద్రచిత్తు వసుదేవుని మద్గతరాగసాంద్ర స ద్భావుల సర్వయాదవులఁ బార్థ! ననుం దగ నన్పిపుచ్చువే.	147
క.	ద్వారకకుఁ బోయి వచ్చెదఁ \| గౌరవపతి కిత్తెఱంగు కార్యజ్ఞానో దారుఁడ వగు నీ వౌచి \| త్యారూఢము గాఁగఁ జెప్పు మగు సమయమునన్‌.	148
వ.	అట్లు గావున ధర్మరాజానుమతంబునం జనువాఁడఁ గావలయు వినుము.	149
తే.	అవ్విభుఁడు వోయి వత్తుగా కనక పోను \| మేనుఁ బ్రాణంబుఁ దనయులు మిత్రగణము బంధులును నర్థచయము నప్పార్థివేంద్రు \| సొమ్ము తదనువర్తనము వ్రతమ్ము నాకు.	150
వ.	కావున.	151
క.	మనము కరినగరమునకుం \| జని పుణ్యాత్ముని నజాతశత్రుని నెలమిం గని తగు నవసరమున ని \| ప్పని విజ్ఞాపించి యతని పనిచిన భంగిన్‌.	152
క.	నడతము పోద ‘మనుడుఁ గ \| వ్వడి గొండొక వడి విచారవన్మానసుఁడై ‘కడుమే లటు సేయుద’ మని \| యొడఁబాటుం బలుకు పలికి యొయ్యన పిదపన్‌.	153
వ.	అమ్మహాత్మునితో నిట్లనియె.	154
చ.	‘అనికిఁ దొడంగు నప్పుడు మదాత్మ గలంగినఁ గొన్ని తత్త బ్వో ధన మహనీయవాక్యము లుదాత్తకృపం దగ నీవు సెప్పి; తే మనమున వాని యర్థములు మాధవ! నిల్పఁగఁ జాల నైతి; న వ్వినుతవచస్సుధారసము వీనుల నింకొకమాఱు నింపనే.’	155
క.	అనిన నగుచు నొక కేల న \| తనిఁ గౌఁగిఁట జేర్చి ‘బుద్ధితత్త్వవిహీనుం డును శ్రద్ధారహితుఁడు నై’ \| తని దూఱి ముకుందుఁ డిట్టు లను నాతనితోన్‌.	156
తే.	‘బ్రహ్మపదవేదనమునకుఁ బరమహేతు \| భూతములు నాఁటి వాక్యముల్‌ బుద్ధిఁ దన్మ హార్థములు నిల్వవైతి శక్యంబె యింక \| నవ్వచనములు సెప్పంగ? నలఘుశౌర్య!	157