 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | అశ్వమేధపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
తాను ద్వారక కరుగవలయు నని యర్జునునిఁ గృష్ణుఁ డడుగుట (సం. 14-50-49)
| వ. | దేవా! వైశంపాయనుండు జనమేజయున కిట్లనియె నట్లు ఫల్గును నఫల్గు విద్యా విశారదుం జేసి శౌరి యతనితోడ. | 002 |
| క. |
‘నా చిత్తము వసుదేవునిఁ | జూచుట గోరియును, నీవు సుమనోవృత్తిం జూచి, యనుమతి యొనర్చుట | వేచినయది; నన్నుఁ బుచ్చవే ద్వారకకున్.’ |
003 |
| చ. |
అనవుడు నక్కిరీటి దగ నయ్యదువంశ వరేణ్యుతోడ ని ట్లను; ‘నటు లేనిఁ బోవలయు హస్తిపురంబున; కిత్తెఱంగు సె ప్పిన నిను ధర్మనందనుఁడు ప్రీతిగ నందుల కన్చిపుచ్చు; న య్యనుమతి గల్గునట్లు దగ నాడెద నవ్విభుపాల నచ్యుతా!’ |
004 |
| వ. | అనిన విని దామోదరుండు దారుకు రావించి, ‘రథంబు పూన్పు’ మని నియోగించెఁ; దదనంతరంబ ధనంజయుండు దమతోడం జనుదేరం దగుపరివారంబు సమకట్టం బడవాళ్ళం బనిచె; నొక్కింతసేపునకు దారుకుండునుం దే రాయితంబుసేసి తేరం, బడవాళ్ళునుం బరిజనంబుల సన్నద్ధులం గావించి సన్నిహితులంజేయ, నా కృష్ణార్జునులు ప్రయాణోచితాలంకారాలంకృతులై, రథంబెక్కి, కరినగరపథంబు గైకొని చను సమయంబున. | 005 |
| సీ. |
వినయ మారంగ గోవిందున కిట్లను | గాండీవి; ‘దేవ! నీ కరుణఁ జేసి కౌరవసైన్యసాగర ముత్తరింపంగఁ | గంటిమి; గురు భీష్మ కర్ణ ముఖ్య దుర్జయవీరుల నిర్జించితిమి; నీవు | శాత్రవ యోధుల సమయఁ జేయ, వెనుక నేము జయంబు గొనుచు వచ్చితిమి; తే | జంబును బేరు సౌఖ్యంబు నతుల |
|
| తే. |
మైన భవదీయ సుప్రసాదాతిశయము | కతనఁ బడసితి; మప్రతిహత మహాధి రాజ్య సంపూజ్యుఁ డయ్యె ధర్మజుఁడు; సంశ్రి | తాభిరక్షణవ్రత నిరతాంతరంగ! |
006 |
| క. |
నీ మహిమ వొగడఁ గొలఁదియె? | దామోదర! విశ్వసంవిధాతవు; భవదీ యామల తేజమ యగ్ని | ష్టోమము; గాలాత్మకత్వ శోభివి కృష్ణా! |
007 |
| క. |
భవదీయ శ్వసనము వా | యువు; నీ క్రోధముఁ బ్రసాద యోగంబును మృ త్యువు లక్ష్మియు; నీ వలనన | యవుఁ బ్రీతియు మరణమును మహానందంబున్. |
008 |
| క. |
స్థావర జంగమ మయ జగ | దావిర్భావ స్థితి క్రియా విలయంబుల్ నీవలనన యగుచుండును | భావాతీతుఁడవు; సర్వపతివి; ముకుందా!’ |
009 |
| వ. | అని వెండియు. | 010 |
|
 |
|