శ్రీమహాభారతము - అశ్వమేధపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - శ్రీకృష్ణుఁ డుదంకునకుఁ దన విశ్వరూపంబుఁ జూపుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

శ్రీకృష్ణుఁ డుదంకునకుఁ దన విశ్వరూపంబుఁ జూపుట (సం. 14-54-4)

చ.	అనుడు దయాళుఁ డైన హరి యర్జును చూచిన దివ్యమూర్తిఁ జూ పినఁ గని, సంప్రమోదమును భీతియు విస్మయముం బెనంగొనన్‌ మునిపతి పాణిపద్మములు మోడ్చి ‘నమః పురుషోత్తమాయ తే’ యనుచు, వినీతి నమ్ర మగునంగము నివ్వెఱ నిశ్చలంబుగన్‌.	048
వ.	ఒక్కింత నిలిచి నిభృత స్వరంబున.	049
సీ.	‘పుండరీకాక్ష! యీ పుడమి యంతయును భ \| వత్పాద పంక్తి సంవ్యాప్త మయ్యె; నంబరం బెల్లను నావృత మయ్యె నీ \| మహిత సముజ్జ్వల మస్తకముల; నంతరిక్షము దావకాద్భుత కుక్షిదే \| శంబులచేత సంఛన్నమయ్యె; భవదీయ మహనీయ బాహార్గళా నిచ \| యాపిహితము లయ్యె నన్ని దిశలు
తే.	బహుచరణముల, బహుశిరోభాగములను \| బహుజఠరముల, బహు భుజాప్రకరములను దేవ! యిట్లు సర్వబును నీవ యై త \| నర్చి; తిది నాదు కన్ను మనంబుఁ దనిపె.’	050
వ.	విశ్వరూపా! యీ రూపం బుపసంహరించి, నీదగు నెప్పటి యాకారంబు గైకొనవే’ యనిన నప్పరమేశ్వరుండు ‘వరంబు గోరు’మని యానతిచ్చిన, నమ్మహితాత్ముండు ‘సంశ్రితార్తి హర! నీ మూర్తిఁ గంటి; నింతకంటె మిక్కిలి వరంబులును గలవే?’ యనుటయు.	051
క.	ఆ దేవుఁ డతనితో ‘నటు \| గాదు; ననుం గనుట శుభము గావింపక పో; దేది ప్రియ మడుగు; మిత్తుఁ బ్ర \| మోదంబుగ నీకు’ ననిన ముని యిట్లనియెన్‌.	052
వ.	‘అవశ్యంబును నా కట్లు గావలయు నని యవధరించితేని దేవా! యిది మరుదేశం; బిచ్చట జలంబు దుర్లభంబు; నాకు జలసన్నిధి యెప్పుడుం గలుగఁ బ్రసాదింపుము.’	053
వ.	అనుటయు, నంబుజనాభుఁడు \| తన యెప్పటి లలితమూర్తి ధరియించి, మునీంద్రునితోడ నన్నుఁ దలఁపఁగ \| ననఘా! దొరకొను జలంబు’ లని పలికి తగన్‌.	054
వ.	వీడ్కొని చనియెం; బదంపడి యా భృగువంశవరుం డొక్కెడ మెలంగుచుండి, తృషితుండయి, హృషీకేశుం దలంచిన.	055
సీ.	కుక్కలు చుట్టిరా నొక్కమాతంగుండు \| బాణ బాణాసన పాణియును ది గంబరుండును, మలినాంగుండు, నగువాఁడు \| దోఁచె నచ్చజలంబు దొరఁగుచుండు మేనితో; నమ్ముని వానిఁ దప్పకచూడ; \| వాఁ ‘డోయుదంక! యివ్వారి డప్పి వోఁ ద్రావు’ మనుడు, నాభూసురాగ్రణి యొల్ల \| నని పల్కెఁ; బల్కిన ‘వినుము నీవు
ఆ.	నీరువట్టు శ్రమముఁ గూరిన నీ మీఁది \| కరుణ వచ్చినాఁడఁ, గాదు నాక యర్థిఁ ద్రావు టొప్పు ‘ననియె; నా చండాలు \| నలుకమెయి నదల్చె నత్తపస్వి.	056
వ.	అదల్చిన, నతండు సారమేయంబులుం దాను నంతర్ధానంబు సేసె; నా సంయమి వెఱఁగుపడి, యొక్కింత విచారించి, యిక్కపట ప్రచారంబు కృష్ణసంపాదితంబు గావలయు; నని యూహించు సమయంబున, నయ్యెడకుం గృష్ణుం డరుగుదెంచుటయుం, గనుంగొని, యమ్మహాత్మునితోడ నమ్మునివరుండు.	057
క.	‘జలము నినుఁ దలఁపగా నిటు \| గలుగునె; చండాలు నొడలఁ గాఱెడు నీరే నలఘుగుణ! త్రావుదునె యే \| కొలఁది శ్రమంబైన; వరము కుచ్చిత మయ్యెన్‌.’	058
చ.	అనవుడుఁ గృష్ణుఁ డిట్టులను; ‘నాఱడిఁబోయెఁ బ్రయత్న మెల్ల; నీ వనఘ! యెఱుంగవైతి; సమయం బొకఁ డిమ్మెయిఁ గల్గె; నేర్పడన్‌ వినుము; నిలింప వల్లభుని నీకయి వేఁడితి నే సుధారసం; బనితరసాధ్యమైన శుభ మయ్యెడు భూతి దొలంగె నక్కటా!	059
వ.	అది యెట్లంటేని.	060
క.	ఏను సుధ యడుగుటయు, హరి \| ‘మానవునకు నేల యగు సమర్త్యత్వము? మే లైన తెఱఁ గొండు గోరుము; \| దానిం దగ నిచ్చెదన్‌ ముదం బారంగన్‌.’	061
వ.	అనిన నయ్యనిమిషపతి యాననం బాలోకించి.	062
క.	‘నిను వేఁడుట మోఘముగాఁ \| జనునే యె ట్లైన నాదు చనవు సెఱుప క మ్మునిపతికి నమృతరస మి’ \| మ్మని ప్రార్థించిన మహాత్మ! యాతఁడు నాతోన్‌.	063
వ.	సమయంబు చేసికొని వచ్చె; నత్తెఱం గాకర్ణింపు; మమ్మహిత సౌజన్య ధన్యుండు.	064
శా.	‘మాతంగత్వము దాల్చి, యే నరిగి, సమ్మానించి, యాభార్గవుం బ్రీతుం జేసెద; నట్టు లిచ్చిన సుధన్‌ హ్రీదూషిత స్వాంతుఁడై యాతం డొల్లకయున్న నేమి? విను; నా కన్యాయ్యవృత్తంబు గా; దీతంత్రంబున కీవ సాక్షి; యని తా నేతెంచె నిన్‌ గానఁగన్‌.	065
వ.	నీవు ప్రత్యాఖ్యానంబు చేసిన, నతం డంతర్ధానంబు చేసెం; గానిమ్ము; దాని కేమి సేయవచ్చు? నా యిచ్చిన వరంబు బొంకుగాకుండ నీకు జలం బెప్పుడుం గలుగం జేసెద.	066
చ.	అనఘ! జలంబు నీవలసినప్పుడు మేఘము లీమరుస్థలం బున నొసఁగున్‌; భవద్యశము వొంపిరివోవ నుదంక మేఘనా మ నుత విహారముల్‌ గలిగి మాన్యత నెప్పుడు నియ్యెడం జరిం చును జలదంబు; లింక నను సువ్రత! దూఱకు; పోయి వచ్చెదన్‌.’	067
క.	అనినం బ్రీతుం డయ్యెను \| ముని; యంతర్ధాన కలనమునఁ గృష్ణుండుం జనియె; నని చెప్పి మఱియును \| జనమేజయ నృపతితోడ సంప్రీతి మెయిన్‌.	068
వ.	వైశంపాయనుం డిట్లనియె.	069
ఆ.	‘మనుజనాథ! యెప్పుడును మరుదేశంబు \| నందు నియతవృత్తి, నద్భుతంబు దలకొనంగ, నయ్యుదంక మేఘంబు లొ \| క్కొక్క పుణ్యతిథుల నొలసి కురియు.’	070
వ.	అనిన విని జనమేజయుండు ‘మునీంద్రా! యుపేంద్రుని శపించుటకు నుత్సహించిన యుదంకుం డేమి విధంబు తపంబున నమ్మహానుభావంబు నొందె? నెఱింగింపవే!’ యనుడు నా విభునకు వైశంపాయనుం డిట్లనియె.	071