శ్రీమహాభారతము - అశ్వమేధపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - కృష్ణుఁడు ధర్మజునితో నర్జును సందేశంబు చెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

కృష్ణుఁడు ధర్మజునితో నర్జును సందేశంబు చెప్పుట (సం. 14-88-13)

వ.	అనిన నవ్వారిజనాభుండు ‘ద్వారకనుండి వచ్చినవాఁ డగ్గాండీవి తనతోడం జెప్పె నని చెప్పిన మాటల తెఱంగా కర్ణింపుము.	146
ఆ.	నాదు విన్నపముగ నరనాథునకు విన్న \| వింపు; రాజులెల్ల వేడ్కతోడ జన్నమునకు వచ్చుచున్నారు; మున్నెట్టి \| వార లైనఁ బూజ వలయు ననుము.	147
వ.	విశేషించి మదీయ పుత్త్రుండు.	148
క.	మణిపూర పురాధీశుఁడు \| గుణ గణ విభ్రాజితుండు గురుహితుఁడు విచ క్షణపరుఁడు బభ్రువాహనుఁ \| డణుమాత్రముఁ గీడులేని యట్టిం డెందున్‌.	149
క.	మీ చరణ సరసిజంబులు \| చూచుటకై రాక తనకు సువ్రతముగ మున్‌ వేచి యునికి వచ్చుఁ; గృపా \| గోచరమగు చేఁతకుం దగును మీ; కనుమీ!	150
వ.	అని చెప్పె ననిన విని యవ్వాక్యంబు లభినందించి ధర్మనందనుండు గోవిందునితోడ.	151
సీ.	‘ఏ వింటి విజయుఁ డనేక యుద్ధంబుల \| నలజడి వడుట; య ట్లతఁడు నాఁడు నక్కట! ద్రోణభీష్మాదులతోడి యె \| క్కుడుఁ బోర నిడుమలఁ బడియెఁ; నేఁడు నిత్తెఱంగునఁ బడియెడు; నాకుఁగా నిన్ని \| పాటులు వడునె యప్పరమ సౌఖ్య యోగ్యదేహుండు; ని న్నొక్కటి నడిగెద; \| నతని మేను సులక్షణాన్వితంబు;
తే.	నా మదికి నెక్క నీవు గన్వఱపి కన్న \| యట్టికీడు తదీయంబులైన యవయ వముల నెందేనిఁ గలిగెనే? యమితదుఃఖ \| భాగి యగుటకు మూలమై పద్మనాభ!	152
క.	తెలుపఁదగు నేనిఁ గరుణం \| దెలుపుము నా; కనుడు వాసుదేవుఁడు ‘నీకుం దెలుపుటయుఁ గృత్యమే; విను; \| తెలిపెదఁ గలమాత్ర వసుమతీవరముఖ్యా!	153
తే.	సర్వగాత్రంబులందును సవ్యసాచి \| కధిక శుభలక్షణంబుల యతిశయిల్లుఁ; దనువు మాత్రకు నించుక ధరణినాథ \| యెక్కుడై యుండుఁ జిఱుదొడ; లిదియ కొఱఁత.	154
క.	అలజళ్ళు దీనివలనం \| కలిగెడునో కాని తక్కు గలుగ దరిష్టం బలఘుశుభలక్షణాన్విత \| విలసిత తనుఁ డైన గాండివికి నియ్యెడలన్‌.’	155
వ.	అట్లున్నరూపు చెప్పిన వెన్నుని వచనంబులు విని యవ్వసుంధరా వల్లభుం డతని యాననం బాలోకించి ‘యది యట్లుకాక’ యని పలికె; నప్పుడు పాంచాలి పద్మనాభుం బ్రీతి స్ఫీతంబగు చూడ్కి నాలోకించిన నాలోకనాథుం డది యర్జున విషయంబైన ప్రీణనంబు తెఱం గగుట యెఱింగికొనియె; నట్టియెడ భీమాదులును యాదవ కుమారులును నక్కిరీటి గుణంబు లగ్గించుచు. నా ప్రొద్దున కదియ గోష్ఠిగ సల్లాపంబు సేయుచుండ నగ్గాండీవి పాలనుండి కాలరి చనుదెంచి.	156
సీ.	పాండవాగ్రజునకుఁ బ్రణతి యొనర్చి ‘వి \| వ్వచ్చుఁ డిప్పురి సేరవచ్చె; నెల్లి వచ్చు మీ శ్రీపాదవనజంబులకు మ్రొక్క’ \| ననవుడు హర్షాశ్రు లడరఁ బులకి తాంగుఁడై వానికి నన్నరేంద్రుఁడు పస \| దన మాభరణవస్త్ర కనకములు స మగ్రంబుగా నిచ్చె; నందఱు నానంద \| రసమునఁ దేలి యా రాత్రి పార్థుఁ
ఆ.	జూచు వేడ్క నూనుచును వేగు టెప్పుడో \| యనుచు నుండ నుదయ మయ్యె నినుఁడు; క్రీడి సమయ విహిత కృత్యముల్‌ సలిపి, హ \| యంబు మున్ను గాఁగ నరుగుదెంచె.	157
వ.	అప్పుడు.	158