శ్రీమహాభారతము - అశ్వమేధపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - అర్జునుఁడు యజ్ఞాశ్వంబుతోడ హస్తిపురంబునకు వచ్చుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

అర్జునుఁడు యజ్ఞాశ్వంబుతోడ హస్తిపురంబునకు వచ్చుట (సం. 14-89-16)

క.	విను మింద్ర తురగ సమ ఖే \| లనమున నవ్వాజి జనములకు నెల్లను లో చనపర్వమయ్యె; వారి వ \| దనముల సంతోష మధురతర భాషణముల్‌.	159
సీ.	కలయంగ నిట్లని చెలఁగె; ‘నిగ్గాండీవి \| దక్క నిమ్మాడ్కి నొండొక్కరునకు నశ్వంబు తనయిచ్చ నఖిలదేశములకు \| నరుగంగ ధరణీశు లచట నచట బలములతో వచ్చి బలసి తదీయ రో \| ధం బాచరింపఁ దృణంబు గాఁగఁ గొని లీలమై గెల్పు గొనుచోట్ల నుగ్రత \| వాటింప కగ్రజు పలుక యెట్టి
తే.	దశల నైనను బాటించి, తా నొకండ \| ననుతలం పెప్డు నుల్లంబునందు లేక తనువు గవుసెనఁ బెట్టి పుచ్చిన విధమున \| నరుగుదేవచ్చునే? యిది యక్కజంబు!	160
క.	సగరాదులఁ జెప్ప వినమె! మగఁటిమియును బలము ని ట్లమానుష భంగిన్‌ నెగడునె? యింకను బుట్టరు \| జగతిని గాండీవితోడ సరి వచ్చు మగల్‌.	161
క.	మానుషము దైవమును సరి \| నే నే నని కార్యసిద్ధి నెలయింపఁగ ని త్యానందుఁ డయ్యె ధర్మజుఁ; \| డీ నిర్మల భాగ్యమహిమ యేరికిఁ గలదే?	162
క.	విను మట్లు చెలంగఁగ ఘూ \| ర్ణన మొందిన యర్ణవం బనఁగఁ బొంగారెన్‌ జన నికురుంబం; బాపెం \| పనఘా! చూడ వినఁ బడయ మఖిల జగములన్‌.	163
వ.	మఱియును.	164
సీ.	నృపు లోహటింప జంత్రపుమీను నేసి చే \| కొనియెఁ బాంచాలుని కూఁతు నితఁడె! సురసేనతోఁ బురందరుఁ గెల్చి భుజగర్వ \| మేపార ఖాండవం బేర్చె నితఁడె! యెక్కటి బవరాన నీశాను మెప్పించి \| పాశుపతాస్త్రంబుఁ బడసె నితఁడె! యొంటిమై భీష్మాది యోధుల కురుపతి \| ధృతిఁ బాపి గోవులఁ దెచ్చె నితఁడె!
తే.	ప్రతిన సేసి విషమ సమరమునఁ బ్రొద్దు \| గ్రుంకనీ కాఁగి సైంధవుఁ గూల్చె నితఁడె! యనుచు సందడిగాఁ గ్రమ్మి యఱ్ఱులెత్తి \| చూచె జనలోక మాసవ్యసాచిఁ బ్రీతి.	165
క.	ఆ వాక్యము లెల్ల వినుచు \| భావ మలర నర్జునుండు భాసురమగు న మ్మా వగ్రేసరముగ య \| జ్ఞావాసంబునకు వచ్చె నంచితలీలన్‌.	166
వ.	అట్టియెడ ధర్మనందనుండు భీమాదులును గృష్ణుండును బలదేవ ప్రభృతులును ధృతరాష్ట్రుం బురస్కరించు కొనుచు నప్పార్థు నెదుర్కొని; రతండు వారలనెల్ల సముచితాచార సంప్రీతులం గావించి గాంధారినిఁగుంతినిం గాంచి యీఁతకాఁడు తీరంబు గనిన చందంబుఁ బొంది, యందఱునభినందించుచుం బొదివికొనియుండ నొక్కరమ్యప్రదేశంబున నుండె; నా సమయంబున.	167
సీ.	బభ్రువాహనుఁడు వైభవ మొప్పఁ జిత్రాంగ \| దయు నులూపి(చి)యుఁ బ్రమదంబుతోడఁ దోడ రా ధర్మపుత్త్రుని మందిరమునకు \| నరుగుదెంచుటయు, నక్కురువరేణ్యుఁ డును దమ్ములును గృష్ణుఁడును బలభద్రాది \| యాదవులును బ్రీతులై తదీయ సందర్శనము నర్హసత్కార చరితార్థ \| ముగఁ జేసి; రతఁడును దగిన విధుల
తే.	నందఱకుఁ బ్రియ మొనరించి యాంబికేయు \| నతని భార్యను గని నమస్కృతు లొనర్చి, గొంతిఁ గాంచి యాయమయడుగులకు నెఱఁగి \| పలుదెఱఁగు దీవనలును గౌఁగిలియుఁ బడసి.	168
వ.	ధర్మపుత్త్రుం గొలిచి కూర్చుండ నతని కతండును ననుజులును వేర్వేఱ సర్వరత్న రాజీవిరాజితంబు లగు భూషణంబులును బరమాంబరంబులును నొసంగిరి; సీరపాణి శౌరి ప్రభృతులు ప్రభూతాభరణంబులను భాసుర వాసోవిశేషంబులను నతని నర్చించి; రయ్యవసరంబున.	169
సీ.	చిత్రాంగదయు నాగపుత్త్రియుఁ దొలితొలి \| గాంధారిఁ గని గొంతిఁ గాంచి రెలమి; దీవించి గాఢసంభావనఁ గౌఁగిటఁ \| జేర్చి యద్దేవి రత్నార్చు లెసఁగు తొడవుల నర్పించె; ద్రోవదియును సుభ \| ద్రయు వారు త మ్ముచిత ప్రకార మునఁ గన్న నమ్మెయి వినుత పూజనముల \| నతుల సమ్మోదము నావహించి
ఆ.	యోగ్యపీఠములను నునిచి, తత్సల్లాప \| సౌఖ్యమొంది; రట్లు సకలవర్త నముల నశ్వమేధ సముపక్రమం బుదా \| త్తాభిరామమయ్యె నధిపముఖ్య!	170
వ.	పదంపడి యర్హదివసంబు సంప్రాప్తం బగుటయు,సాత్యవతేయమునిపతి కురుపతిపాలికిం జనుదెంచి‘నేఁడు యజనంబునకుం దొడంగుము; యాజ్ఞికులు శుభముహూర్తం బాసన్నంబయ్యె ననుచున్నవారు; నీ మఖంబు మహనీయంబు; నీవు మహాధనవంతుండవైతి; దక్షిణలు ముమ్మడుంగులుగా నిడి మూఁడు మఖంబుల ఫలంబు నొందు; మశ్వమేధావభృథంబు పరమపావనంబు; సమస్తదురిత పరిహరణ నిపుణంబు; నీకు భారత రణకృత జ్ఞాతివధంబు పాతకంబను మెరమెర మనంబునం గలిగియుండు; నట్టివి యెల్లను దీన నిస్తుషంబులగు, సమస్త శుభంబులు నావహిల్లు’ నని యాజ్ఞాపనంబు సేయుటయుఁ బ్రాజ్ఞపరుండైన యా భూవరుండు.	171