 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | భీష్మపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
అలంబసుఁడు దుర్యోధన ప్రేరితుండై యభిమన్యునిపైఁ గవియుట (సం. 6-96-24)
| క. |
అనవుడు నతండు దుర్దమ | దనుజావలి మున్ను గాఁగఁ దఱిమెం గుంతీ తనయబలము గారాకులు | పెనుగాలిం దూలునట్లు భీతిం జెదరన్. |
196 |
| ఉ. |
అప్పుడు ద్రౌపదేయులు రయంబున నడ్డము సొచ్చి దైత్యులం గుప్పలుగా మహిం బెలుచఁ గూల్చిన దానవనాథుఁ డమ్ములం గప్పెఁ గడంగి వారల నఖండపరాక్రమలీల వారు వాఁ డొప్పఱి తేరి కూబరమయూఁతగ వ్రాలఁగనేసి యార్చినన్. |
197 |
| క. |
ఆలోనన తెప్పిఱి లయ కాలుండును | బోలె నసుర గన్నుల నిప్పుల్ రాలఁగ వారలసిడములు | నేలం బడనేసి చాపనికరము ద్రుంచెన్. |
198 |
| వ. | త్రుంచి నవ్వుచు. | 199 |
| తే. |
ఒకని నొకని నైదైదు మహోగ్ర భాసు | రాస్త్రముల నేసి నొంచిన నతనిమదము సొంపు సోదరవ్యథయును జూచి | యడరె నప్పు డాతనిపై సుభద్రాత్మజుండు. |
200 |
| వ. | అప్పు డుభయ సైన్యంబులవారును వెఱఁగంది. | 201 |
| క. |
‘దనుజుఁడు మాయాధికుఁ డ | ర్జునతనయుండు దివ్యశరధరుం డెట్లగునో? యనుచుండఁగ నయ్యిరువురు | ననిసేసిరి వృత్రవాసవాకృతి దోఁపన్. |
202 |
| క. |
ఇతరేతరశరకృతశో | ణిత ధారలు నిగుడ నపుడు నిర్భరదావ ద్యుతు లడరఁ బొలుచునగముల | గతిఁ బొలిచిరి వార లప్రకంపోన్నతు లై. |
203 |
| క. |
దనుజేశ్వరుండు మాయం | బొనరించినఁ దమము గవిసె భూనాయక! ఫ ల్గున సుతుఁడు భాస్కరాంబక | మున వెలుఁ గొనరించె సురసమూహము వొగడన్. |
204 |
| తే. |
అసుర వెండియుఁ బెక్కు మాయలు ఘటింప | శక్ర పౌత్రుండు దివ్యాస్త్రజాల మడరఁ జేసి యన్నింటి నడఁగించి చెలఁగి నొంప | రథము డిగి పాఱెఁ బెలుచ నా రాక్షసుండు. |
205 |
| క. |
రక్కసుఁడు విఱిగినం గడు | నుక్కున సౌభద్రుఁ డడరునురవడి గని న ల్దిక్కులఁ బఱచెం దమలోఁ | జిక్కువడుచుఁ గౌరవేంద్రుసేనలు భీతిన్. |
206 |
| వ. | అప్పుడు పెక్కండ్రు రథికులతోడం గూడి గాంగేయుం డభిమన్యు పయిం గవిసిన. | 207 |
| తే. |
అతఁడు దానికిఁ దలఁకక యందఱకును | నన్నిరూపు లై పోరంగ నర్జునుండు సరభసంబుగ భీష్ముపై నురవడింపఁ | బొంగి యిరువాఁగు నిరువురఁ బొదివె బెరసి. |
208 |
| వ. | అట్టి సంకులసమరంబున నభిమన్యుపై నడరు కృపాచార్యుం దాఁకి సాత్యకి బెడిదంపునారసంబు లేసిన వాని నన్నింటిని నశ్వత్థామ తునిమి యతని విల్లు ద్రుంచినం గోపించి. | 209 |
| క. |
ఆ సాత్యకి వేఱొక వి | ల్లాసురగతి నెత్తి యుగ్రమగు నారాచం బేసిన నాతఁడు కేతు | వ్యాసక్తుండయ్యె మూర్ఛవచ్చి నరేంద్రా! |
210 |
| క. |
ఆలోనన తెలిసి మెఱుఁగు | వాలిక తూ పాతఁ డతని వక్షమునడుమం గీలించి సిడము గ్రక్కున | నేలం బడనేసి యార్చె నింగి వడంకన్. |
211 |
| వ. | దానికిం గినిసి శినిమనుమండు పొగరు మిగులునారాచనిచయంబులం బొదివిన నశ్వత్థామ రాహుగ్రస్తుం డగు నుగ్రగభస్తియుంబోలె నైనం గనుంగొని. | 212 |
| క. |
ద్రోణాచార్యుండు సుత | త్రాణపరత్వమునఁ గృష్ణుతమ్ముని పై న క్షీణోద్ధతిఁ గవియుడు గీ | ర్వాణాధిపసుతుఁడు వచ్చి వడి నెడఁ జొచ్చెన్. |
213 |
| చ. |
అనవుడు నాంబికేయవసుధాధిపుఁ డిట్లనుఁ ‘ద్రోణుఁ డాత్మ న ర్జునునకుఁ గూర్చునాతఁడు గురుంగని యెంతయు భక్తి సేయు వా రనిఁ దమలోన నట్లు వెస నప్పుడు దార్కొని యెట్లు వోరిరో వినఁగల దేర్పడం జెపుమ విశ్రుతభంగిగ నాకు సంజయా!’ |
214 |
| వ. | అనిన నా సూతనందనుం డతని కి ట్లనియె. | 215 |
| క. |
క్షాత్త్రము దలకొని సంగర | ధాత్రికి నేతెంచి గురులు దండ్రులు దమ్ముల్ పౌత్త్రులు శిష్యులు మామలు | పుత్త్రులనం గలదె? తాడరి పోరన వలయున్. |
216 |
|
 |
|