 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ద్రోణపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము |  |
శ్రీకృష్ణుఁడు దారుకుతో అర్జును ప్రతిజ్ఞా విషయంబులైన వాక్యంబులం గొన్ని సెప్పుట (సం. 7-56-27)
| చ. |
‘నరుఁ డిటు లాడునే నృపగణంబు వినంగ? జయింపవచ్చునే గురుకురు సేనలం దరణి గ్రుంకక మున్న తలంపఁ జాల దు స్తర మిది యాతఁ డీ ప్రతిన దప్పకయుండఁగ దీర్చునట్టుగాఁ బొరయక యున్న దుర్దశలఁ బొందనె పాయని నిందఁ గుందనే! |
348 |
| క. |
కడుఁ గూర్తుఁ గవ్వడికి న | య్యొడలు గలుగ నేను బ్రతికియుండుదుఁ గా; కె క్కడి బ్రదుకు నాకు నాతం | డెడలిన; నప్పార్థుఁ గాతు నెల్ల విధములన్. |
349 |
| క. |
నాలో సగ మర్జునుఁడే | నాలమునం దతని కగుట యరుదే! యెమ్మై వ్రాలెదనో? రిపు లెట్టులు | గూలెదరో? చూడు; నాకుఁ గురుబల మెదురే? |
350 |
| తే. |
ఎల్లి సచరాచరములగు నెల్ల భూత | ములును నాదగు నేర్పును, బలముఁ, బాండు తనయులకు నేను గూర్చుటయును నెఱుంగ | వలయు దారుక! యేచెదఁ గలనిలోన. |
351 |
| క. |
ఇనుఁ డస్తమింపకుండఁగ | మును సైంధవుఁ జంపువాఁడ; మునుకొని పరు లే చినఁ జిత్రవధ విహారం | బున నప్పుడు రౌద్రరసము పొడ వేర్పఱుతున్. |
352 |
| ఉ. |
సైంధవుఁ డొక్క డేల? యనిఁ జావకపోవఁగ నేర్తు రెట్లు గ ర్వాంధుఁడు కౌరవేశ్వరుఁడు నందఱు దమ్ములు, నెల్ల మిత్త్రులున్, బంధులుఁ దోడు వచ్చిన నృపాలురుఁ బాండవకీర్తి సర్వది క్సింధుర దంతకాండములఁ జెందఁగఁ జేయుట కేను బూనఁగన్. |
353 |
| వ. | అది క్రమంబునం జూచెద; వెల్లి నీవు మనయరదంబు పన్ని శైబ్య సుగ్రీవ మేఘపుష్ప వలాహకంబులను గనకమణి మాలికాలంకృతంబులం జేసి పూన్చి, గరుడధ్వజంబు సంఘటించి, చక్ర గదా శార్ఙ్గ ప్రముఖాస్త్ర శస్త్రంబులు దగు తెఱంగున నునిచికొని మైమఱువు దొడిగిరమ్ము; పాంచజన్య రవం బాకర్ణించి నప్పుడ వేగంబ యెయిది కొను’ మనిన విని దారుకుండు. | 354 |
| చ. |
‘అలఘువిచార! యట్ల తగు; నప్పని సేసెద; నంత సేయఁగా వలయునె? యెవ్వ రక్కడ నవార్యులు క్రీడికి సారథిత్వముం దలకొని నీ వనూన శుభదం బగు వర్తన మాచరింప నీ నిలుపును బార్థు చాలుటయు నేఁడుగదా భువనం బెఱింగెడున్. |
355 |
| వ. | అని సవినయంబుగాఁ బలికి దనుజమర్దను తమకంబు వారించె; నంతఁ ‘బాంచజన్య రవాభిజ్ఞానంబు సవిశేషంబుగా నతనిచేత వినికొని తత్కాలంబున నాలంబులోనికి నరదంబు గొనివచ్చెద’ ననియె; వెండియు వాసుదేవుండు సూతునితోడ సముచిత సల్లాపంబులు సేయుచుండె; నంత నట బీభత్సుండు ప్రతిజ్ఞోత్సాహంబు నిర్వహించు తెఱంగు దలంచుచు దామోదర కృత స్థండిల శయనంబున నుండి శోకనిద్రా వివశుండయ్యె; నయ్య వసరంబునం గలలోనం గృష్ణుం డతనిపాలికిం బోయిన, నాతండు భక్తిం బ్రత్యుత్థానంబు సేసి తనయున్న సెజ్జ యిచ్చి, తొలంగి నిలుచుండ, నమ్మురారి యాసీనుండై యుండి యతని కి ట్లనియె. | 356 |
| క. |
వగపున కెడ యీకుము; నె | వ్వగఁ గుందిన మానవుండు వైరులచేతన్ దెగుఁ గాని తనదు కార్యముఁ | దగ నొనరింపంగ లేఁడు; తగునే వగవన్?’ |
357 |
| వ. | అనిన విని యతం డతని కిట్లనియె. | 358 |
| క. |
‘వగ పింక నెన్నఁటికి దెగు? | మిగిలి ప్రతిన పూరగింప మేకొని చను నా మగటిమియు లావు మాన్చుట | తగవే గురునకు నతండు దానికిఁ బూనన్. |
359 |
| క. |
ఇనతనయ సహిత మడ్డము | సనుదెంచు జనంబు పెల్లు సైంధవుఁడు బలం బున కెల్ల వెనుక నునికియు | మనమునఁ దలపోయ వగపు మానునె నాకున్?’ |
360 |
|
 |
|