శ్రీమహాభారతము - స్త్రీపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - కుంతి ధర్మజునకుఁ గర్ణుండు దన కొడు కగుట దెలుపుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

కుంతి ధర్మజునకుఁ గర్ణుండు దన కొడు కగుట దెలుపుట (సం. 11-27-1)

సీ.	భూవర! కురువంశ పుంగవుం డగు ధర్మ \| తనయుండు ధృతరాష్ట్రు వినయ మొప్ప మున్నిడుకొని యాఁడు మొత్తంబుఁ దోడ్కొని \| బంధు జనంబులు బలసి రాఁగ నరిగి గంగాస్నాన మాచరించి తిలోద \| క ప్రదానము సర్వకౌరవులకు నయ్యాంబికేయుండు నక్కురుభార్యలు \| ననుజులుఁ దానును నధిక నిష్ఠఁ
ఆ.	చేసి రతనికడకు నా సమయంబున \| నడలు నెమ్మనమున నడరి క్రమ్ము కన్నునీరు మొగము గప్పంగఁ జని కుంతి \| యెల్లవారు వినఁగ నిట్టు లనియె	174
తరలము	‘వినుము! కౌరవ కోటికిం దన విల్లు పెట్టనికోటగా నని యొనర్చి, భవద్బలంబుల నన్నిటిన్‌ మిము నేవురం దనిపి, యంబరచారులెల్లను దన్ను మెచ్చి నుతింపఁ బా ర్థునిమహాస్త్రము బల్విడిం దలఁ ద్రుంపఁ గూలిన కర్ణునిన్‌.	175
క.	జనులెల్లను రాధేయుం \| డనుటను మీరలును వాని నట్టుల కా నె మ్మనమునఁ దలంతు రటుగా \| దనఘ! మదీయాత్మజన్ముఁ డాతం డరయన్‌.	176
ఆ.	మీకు నగ్రజుండు నాకు భాస్కరు దయ \| లలితకవచకుండలములతోడఁ బుట్టినాఁడు గానఁ బోయంగ వలయుఁ ది \| లోదకంబు లమ్మహోన్నతునకు’.	177
వ.	అని తదీయ జన్మప్రకారంబును దివాకరుప్రసాద ప్రభావంబును జెప్పుటయు దుస్సహంబు లగు నమ్మాటలు చెవులు సూఁడినట్లయినఁ బాండవులు పరమదుఃఖావేశంబు నొంది రందు భీమాదులు నివ్వెఱపడియుండ ధర్మనందనుండు దల్లడిల్లుచుం దల్లితో నిట్లనియె.	178
సీ.	‘అనిలజార్జునుల మార్కొని నేర్చె నెవ్వని \| యుత్సాహమూఁది సుయోధనుండు, వైదేహ పౌండ్రాది వసుధేశులెవ్వని \| కడిమి సొంపున కరిగాఁపులైరి, మనసైన్యకోటి యెవ్వని బాహువీర్య సం \| పద కోడి యంతంత నొదుఁగుచుండు, నద్భుతం బొనరించె నమరుల కెవ్వని \| యసమాన వివిధ దివ్యాస్త్ర మహిమ.
తే.	మమ్మునందఱ నెవ్వని మహితశక్తి \| యెక్కుడై సంగరంబునఁ జిక్కుపఱిచె, నట్టికర్ణునిఁ గొంగున నగ్ని డాఁచి \| నట్టు లెమ్మెయి డాఁచితో యమ్మ! చెపుమ.	179
క.	అర్జునుఁ డొకరుఁడు దక్క ను \| పార్జితశౌర్యమున నమ్మహాబాహుని వి స్ఫూర్జితరథమున కెదురై \| గర్జిల్లఁగ రథికుఁ డెందుఁ గలుగునె జననీ!	180
తే.	కర్ణుఁ దొలుచూలుగా నేల కంటి తల్లి? నీదుమంత్రంబు పరమ విషాదకారి యయ్యె మాకెల్ల నట్టి మహాబలైక \| గణ్యు బ్రుంగుడుపఱుచుట కారణమున.	181
తరువోజ	భానుపుత్రుని చావు బంధులనెల్లఁ బరమసంతాపంబు పాల్పడఁజేసె మానితబలుఁ డభిమన్యుండు పోర మడిసినప్పుడు నిట్టి మఱకువ నాత్మ మానదు ద్రౌపదేయుల నాశమునకు నుడుక దివ్విధమున నుల్లంబు ద్రుపద సూనులు ధృతరాష్ట్రసుతులును ద్రుంగుచొప్పున కిమ్మెయిఁ జొర దడల్‌ చాల.	182
ఆ.	అతఁడు మాకు నన్న యని మున్న యెఱుఁగంగఁ \| గన్నఁ గురుబలంబుఁ గలఁగఁబడక మనుదు మట్టులైన మనుజలోకమునకుఁ \| గలుగ దడలు మాకుఁ గలుగ దడలు.’	183
వ.	అని విలాపంబు సేసి విషాదశిథిలవర్ణంబులతో గోత్రనామంబు లుగ్గడించుచు నమ్మార్తాండనందనునకుం దిలోకప్రదానంబు సేసెఁ; దదనంతరంబ భీమార్జున నకుల సహదేవులుం జేసి రట్లు కర్ణుండు పాండవాగ్రజుం డగుట యెఱింగి గురువధూజనంబు లార్తనాదంబు లెసంగ నాక్రందించిరి; ధృతరాష్ట్రుండును గాంధారీ కుంతీ పూర్వకంబుగా నతనికి నుదకకర్మం బాచరించె; నయ్యజాతశత్రుండా దినేశపుత్రునివలని సౌభ్రాత్రంబువలనఁ బరిచారికాసమేతంబుగాఁ దద్భార్యల రావించి గారవించి యతనికై యనేక విధ పుణ్యకర్మంబులు భూరిదక్షిణంబులుగాఁ ననుష్ఠించి కృతకృత్యతానందంబు నొంది సకలబంధుసహితంబుగా గంగాసముత్తరణం బాచరించె - నని యిట్లఖిలజనాభినందితుండగు ధర్మనందనుండు గర్ణుం దమయన్న యని యెఱింగిన తెఱంగు వైశంపాయనుండు జనమేజయున కెఱింగించిన నజ్జనపతి ‘కురువంశ్యుండగు నయ్యుథిష్ఠిరువర్తనం బటమీఁద నెట్లు సెల్లె?’నని యడుగుటయు.	184