 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఉద్యోగపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము |  |
భీష్ముఁడు పరశురామునితో యుద్ధము సేయుట (సం. 5-180-18)
| క. |
శరవర్షము నామీఁదం | గురిసిన నే నాకసమునఁ గుదియించితి నా యరదంబు పొంతకును న | చ్చెరువుగ నొక బాణమైనఁ జేరకయుండన్. |
316 |
| క. |
ఒక మొగి నఱువది యమ్ములఁ | బ్రకటబలుండైన పరశురాముఁడు నా యం గకములు దాఁకఁగ నశ్వ | ప్రకరము నోనాఁట సూతుపైఁ బడ నేసెన్. |
317 |
| క. |
దానికి నవ్వుచు వేగం | బే నొక భల్లంబు దొడిగి యేసితి సాంద్ర జ్యానాద భరిత రోదసి | యైన తదీయోగ్ర చాప మఱిముఱిఁ దునియన్. |
318 |
| ఉ. |
ఒండొక విల్లు పుచ్చికొని యుజ్జ్వల రోష మహానలార్చు లొం డొండ మొగంబుపై నెగయ నుర్వి చలింప గుణధ్వనిన్ సము ద్దండతఁ దీవ్ర మార్గణ శతంబున నా యరదంబు ముంచె రా ముండు వియచ్చరప్రకరముల్ వెఱఁగందుచుఁ బ్రస్తుతింపఁగన్. |
319 |
| క. |
ఉఱక మదీయాంగంబులు | గిఱికొన నట్లేయుటయును గినుక గదిరినన్ మెఱుఁగారు నారసమ్ములు | దఱచుగ నించితిఁ గడంగి తద్గాత్రమునన్. |
320 |
| తే. |
ఉచ్చిపోయిన యేటుల నొలుకు శోణి | తమున సర్వాంగకంబులుఁ దడిసి యొప్పెఁ జిగురుఁదఱుచునఁ గెంజాయ మిగిలి చెలువు | వడయు క్రొమ్మావిచాడ్పున భార్గవుండు. |
321 |
| క. |
నెత్తురు వడిసిన మూర్ఛా | యత్తుండై సొగయుటయును నాతనిఁగని యు ద్వృత్త క్షత్రియ ధర్మో | పాత్తంబగు తేజ మొల్లఁబాటై తోఁచెన్. |
322 |
| వ. | అప్పుడు మనంబున నన్ను నేన గర్హించుకొనుచుండితి. | 323 |
| ఆ. |
అంతఁ దెలిసి రాముఁ డతికుపితాత్ముఁడై | యేఱువాఱుతెంచు నెసకమెసఁగ నప్రమేయశరము లడరించె; నవి సత్వ | రముగ నేను బ్రతిహతములు సేసి. |
324 |
| క. |
మరుదస్త్ర మేయ గుహ్యక | శరమున వారించె నతఁడు; సరభసముగ ను ద్ధుర శిఖి బాణం బేసిన | గురుఁడు వరుణ విశిఖ నిహతిఁ గుదియం జేసెన్. |
325 |
| క. |
ఇమ్మెయి నతఁడును దివ్యా | స్త్రమ్ములు నామీఁద నేయ రయమునఁ బ్రతి ఘా త మ్మొనరించితి దివిజగ | ణ మ్మంబర వీథిఁ గీర్తన మ్మొనరింపన్. |
326 |
| తే. |
రాముఁ డంత్యకాలానలో ద్దామ లీల | మండి నా యురస్స్థలి యొక్క మార్గణమున నేసె నంతంత నున్న మునీశ్వరులును | గాశిరాజ కన్యకయును గడఁగి యార్వ. |
327 |
| క. |
ఆ నిశితాస్త్రం బెయ్యది | యో నాకుం దెలియ; దది మహోగ్రత నాఁటం గా నొచ్చి పడితి నరదము | పై; నప్పుడు సూతుఁ డచటు వాపె రథంబున్. |
328 |
| తే. |
చేతనుఁడ నయి యేను మత్సూతుఁ గినిసి | రాముఁ డున్నెడ కప్పుడు గ్రమ్మఱంగ రథముఁ దోలించి బాణపరంపరా ని | మగ్నుఁ జేసితి నంబ నెమ్మనము దలఁక. |
329 |
| వ. | ఇట్లు బహు ప్రకారంబులం బోరుచుఁ బ్రొద్దు గ్రుంకినప్పుడు రణం బుపసంహరించుచు, రేపకడ దొడంగుచుం బెనంగ నిరువది దినంబులు చెల్లిన, మఱునాఁటి కయ్యంబున నేనునుం గడంగి. | 330 |
| క. |
కడు బెట్టిదముగఁ గదియం | బడి హయములు నొవ్వ ధనువు భగ్నంబుగఁ జే డ్పడి సారథి దెరలఁగఁ దన | యొడలు సిరుఁగ నేసినను మహోద్ధతి గురుఁడున్. |
331 |
| క. |
ఒక శక్తి వైవ నఱకితి, | నకుటిలముగ శక్తి దశక మడరించిన స్రు క్కక త్రుంచితి, బహుశక్తుల | నికరము పరఁగించినం దునిమితిం బెలుచన్. |
332 |
| క. |
విస్మయము నొందు భార్గవు | నస్మత్కర మపుడు లాఘవారూఢముగా సస్మితుఁడ నగుచుఁ బటు దీ | ప్తి స్మేరాస్త్రముల నేసితిం బరవశుఁగాన్. |
333 |
| వ. | ఇ ట్లతండు మూర్ఛిల్లిన మునిజనంబులును నంబయు నధిక శోకసమాకులత్వంబు నొంది హాహా కారంబులు సెలంగఁ బొదివి రంత. | 334 |
| ఆ. |
తెలిసి భార్గవుండు దృఢ తీవ్ర నారాచ | పంక్తి గురిసి నన్నుఁ బారవశ్య మంది నేల కొఱగునట్లుగాఁ జేసి మ | త్సూతు మస్తకంబుఁ దునియ నేసె. |
335 |
| వ. | అట్టియెడ నెనమండ్రు విప్రులు సమానవయోరూపంబుల నొప్పు వారలు నన్నెత్తి, సేదదీర్చి రథంబు పయింబెట్టి, గగన గమనంబునం బోయి; రంతకు మున్న మందాకిని మున్ను నాకన్న చందంబున నొగలపయినుండి మదీయ రథ్యంబుల పగ్గంబులు ధరియించి యున్న నేనునుం గనుంగొని నమస్కరించిన దీవించి చనియె; వెండియు. | 336 |
| క. |
సారథ్యంబును జేయుచు | ధీరత వాటించి రామదేవుని తోడం గ్రూరాస్త్రంబుల సమర వి | హారం బొనరించితిని సురావలి వొగడన్. |
337 |
|
 |
|