ఉత్తరరామాయణము - నలకూబరుఁడు క్రుద్ధుఁడై రావణుని శపించుట - ఆంధ్రభారతి

నలకూబరుఁడు క్రుద్ధుఁడై రావణుని శపించుట

కం.	నలకూబరు బిగికౌఁగిట నలరుచు సుఖియించురంభయఁటె! యిరువది చే తుల రక్కసి బలుసందిటఁ గళవళ మందునఁటె! దైవగతి నే మందున్‌?	232
మ.	అనుమాటల్‌ విని, గుండె దిగ్గుమనఁగా నాస్యంబు కెందమ్మితో నెనఁగాఁ గన్నుల మంట లంటికొనఁగా నీర్ష్యాభిమానంబులన్‌ బెనుఁగాయంబుల నాత్మ నొప్పి కొనఁగాఁ బేరల్క శాంతిక్షమల్‌ సనఁగా నన్నలకూబరుండు దనుజున్‌ శాపింప నుద్యుక్తుఁడై	233
మ.	తనలో నొక్క ముహూర్త మయ్యసురకృత్యం బెల్లఁ జింతించి, వీ ని నిరోధించుట మంచి కార్యమనుచున్‌ నిష్కర్షఁ గావించి, ది గ్గనఁ బూఁబానుపుడిగ్గి దోయిటను గంగాతోయముల్‌ బూని బు ద్ధి నిరూఢస్థితి మించి రావణుని నుద్దేశించి సక్రోధుఁడై	234
ఉ.	ఈ దనుజుండు కోరిక వహింపని రంభను బల్మిఁ బట్టిన ట్టాదట నింక నొప్పని మృగాక్షుల బల్మిని బట్టెనేని స మ్మోదము దీఱ, నంత శిరముల్‌ పదియుం బదినూఱు వ్రక్కలై మేదినిఁ గూలుఁగావుత నిమేషములో భువనంబు మెచ్చఁగన్‌	235
మ.	అని శాపోదకముల్‌ విసర్జనము సేయన్‌, దేవతల్‌ మెచ్చి బో రన వర్షించిరి పుష్పవర్షము లవార్యస్ఫారధారాధర స్వనగంభీర మృదంగఘోషముల దిక్చక్రంబు భేదిల్లె నం దునఁ గౌబేరి నుతించుచున్‌ సతులు సంతోషించి రెంతేనియున్‌	236
కం.	ఆపౌలస్త్యకుమారుని శాపము విని పంక్తిముఖుఁడు సంతాపించెన్‌ బ్రాపించె నాఁటనుండియుఁ గోపనల మనోంబుజానుకూలత్వంబున్‌	237
వ.	తత్సమయంబున	238
శా.	అన్నాళీకభవప్రదత్త వరమాహాత్మ్యంబునం గ్రూరుఁడై యెన్నం డెవ్వరి రావణుం డతనినేదుష్టేచ్ఛల్‌ నివారించె నేఁ డన్నన్నా! నలకూబరుండె ప్రబలుం డంచున్‌ సుధాంధుల్‌ నుతుల్‌ పన్నన్‌ సాగిరి కారలం బడిన బాలల్‌ వొంది రానందమున్‌	239
కం.	అల ప్రియురాలికి నిటువలె నలకూబరుఁడుత్సవం బొనర్చి, తదీయా విలభావ మడఁచి యిచ్చకు వలసినటుల మెలఁగె రామవసుధాధీశా!	240