 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభాగవతము | నవమస్కంధము |  |
శుక్రాచార్యులు యయాతికి శాపం బొసంగుట
| ఉ. |
ఆ జవరాలిఁ జూచి మన మాఁపఁగలేక మనోభవార్తుఁడై యా జనభర్త మున్ను కవియాడిన మాట దలంచి యైనఁ జే తోజసుఖంబులం దనిపెఁ, ద్రోవఁగ వచ్చునె దైవ యోగముల్ రా జఁట సద్రహస్య మఁట రాజకుమారిని మాన నేర్చునే? |
542 |
| వ. | ఇట్లు యయాతి వలన శర్మిష్ఠ గర్భంబై క్రమంబున ద్రుహ్యుండును, ననువును, పూరువును ననువారి మువ్వురు తనయులం గాంచె. అంత దేవయాని తద్వృత్తాంతం బంతయు నెఱింగి, కోపించి, శుక్రుని కడకుం జని క్రోధమూర్ఛితయై యున్న సమయమున యయాతి వెంటం జని, యిట్లనియె. | 543 |
| ఆ. |
మామకేల చెప్ప మాను సరోజాక్షి, దనుజతనయఁ బొంది తప్పువడితిఁ గామినైన నన్నుఁ గరుణింపు పతిమాట, తండ్రిమాటకంటెఁ దగును నీకు. |
544 |
| వ. | అని పలికి పాదంబుల కెఱఁగిన న య్యింతి యొడంబడక యుండె; నంత నది యెఱింగి శుక్రుం డిట్లనియె. | 545 |
| క. |
నా మాటఁ ద్రోచి దానవ, భామను బొందితివి ధరణి పాలక! తగవే? యేమాట యేది రూపము, కాముకులకు లోలుపులకుఁ గలవే నిజముల్? |
546 |
| వ. | అని పలికి, నీవు వనితాజన హేయంబైన ముదిమిం బొందెదవు అని శపియించిన, యయాతి యిట్లనియె. | 547 |
| క. |
మామా! నాపైఁ గోపము, మా మా; నీ పుత్రి యందు మానవు నాకుం గామోపభోగవాంఛలు, ప్రేమన్ రమియించి ముదిమిఁ బిదపన్ దాల్తున్. |
548 |
| వ. | అని పలికి యనుజ్ఞ గొని, దేవయానిం దోడ్కొని పురంబునకుఁ జని పెద్దకొడుకగు యదువుం బిలిచి యయాతి యిట్లనియె. | 549 |
| శా. |
నీతల్లిం గనినట్టి శుక్రువలనన్ నేఁడీ జరం బొందితిన్; నాతండ్రీ! యదునామధేయ! తనయా! నా వృద్ధతం దాల్పవే నీ తారుణ్యము నాకు నిమ్ము తనివో నిండారఁ గొన్నేండ్లు నేఁ జేతోజాతసుఖంబులం దిరిగెదన్ శృంగారినై పుత్త్రకా! |
550 |
| వ. | అనిన తండ్రికి యదు విట్లనియె. | 551 |
| శా. |
కాంతాహేయము దుర్వికారము దురాకండూతి మిశ్రంబు హృ చ్చింతామూలము పీనసాన్వితము ప్రస్వేదవ్రణాకంపన శ్రాంతిస్ఫోటక యుక్త మీ ముదిమి వాంఛం దాల్చి నానాసుఖో పాంతం బైన వయోనిధాన మిది యయ్యా! తేర యీవచ్చునే? |
552 |
| వ. | అని యదుం డొడంబడకున్న యయాతి తుర్వసు ద్రుహ్యాదుల నడిగిన వారును యదువు పలికినట్లు పలికినఁ గడగొట్టు కుమారుండైన పూరువున కిట్లనియె. | 553 |
| ఉ. |
‘పిన్నవుగాని నీవు కడుఁ బెద్దవు బుద్ధుల యందు రమ్ము నా యన్న! మదాజ్ఞ దాఁటవు గదన్న! వినీతుఁడ వన్న! నీవు నీ యన్నలు సెప్పినట్లు పరిహారము సెప్పకు మన్న! నా జరన్ మన్ననఁ దాల్చి నీ తరుణిమం బొనఁగూర్పుము నాకుఁ బుత్త్రకా!’ |
554 |
| వ. | అనిన విని, గురుభక్తి గుణాధారుండైన పూరుం డిట్లనియె. | 555 |
| శా. |
అయ్యా! నన్నిటు వేఁడనేల? భవదీయాజ్ఞా సముల్లంఘనం బయ్యుండన్ బరిహారమున్ నొడువ నే నన్యాయినే నీ జర న్నెయ్యం బొప్పఁగఁ దాల్చి నా తరుణిమ న్నీ కిచ్చెదన్ బంపినన్ గయ్యం బాడెడి పుత్త్రకుండు గ్రిమిసంకాశుండుఁ గాకుండునే? |
556 |
| వ. | అదియునుం గాక. | 557 |
| క. |
మునివృత్తి డయ్య నేటికి, జనపాలక! సుగతిఁ గోరు సత్పురుషులకున్ దనుఁ గన్న తండ్రి సెప్పిన, పనిచేసిన సుగతి గొంగుపసిఁడియె కాదే! |
558 |
| క. |
పనుపక చేయుదు రధికులు, పనిచిన మధ్యములు పొందుపఱుతురు; తండ్రుల్ పనిచెప్పి కోరి పనిచిన, ననిశము మాఱాడు పుత్త్రు లధములు తండ్రీ! |
559 |
| వ. | అని పలికి, పూరుండు ముదిమి చేకొని, తన లేఁతప్రాయంబు యయాతి కిచ్చె, అ య్యయాతియుం దరుణుండై, | 560 |
| శా. |
ఏడున్ దీవులు నేడు వాడలుగ సర్వేలాతలం బెల్లఁ బెన్ వీడై లోనుగ నేలుచుం బ్రజల నన్వేషించి రక్షింపుచున్ దోడం భార్గవి రా మనోజసుఖసంతోషంబులం దేలుచున్ గ్రీడించె న్నియతేంద్రియుం డగుచు నాక్రీడా విశేషంబులన్. |
561 |
| క. |
మర్మంబుల నతిసాధ్వీ, ధర్మంబుల దేవయాని తన ప్రాణేశున్ నర్మముల మనోవాక్తను, కర్మంబుల నొండు లేక కడు మెప్పించెన్. |
562 |
| శా. |
ఆకాశంబున మేఘబృందము ఘనంబై సన్న మై దీర్ఘమై యేకంబై బహురూపమై యణఁగు నట్లేదేవు గర్భంబులో లోకశ్రేణి జనించుచున్ మెలఁగుచున్ లోపించు నా దేవు సు శ్రీకాంతున్ హరిఁ గూర్చి యాగములు సేసె న్నాహుషుం డిమ్ములన్. |
563 |
| వ. | మఱియు. | 564 |
| మ. |
చెలికాండ్రం గరులన్ రథమ్ముల భటశ్రేణిం దురంగంబులం గలలోఁ గన్న ధనాళితో సమములంగాఁ జూచుచున్, భార్యతోఁ బలు వేలేండ్లు మనోజభోగ లహరీపర్యాప్తుఁడై తేలియున్ బలుతృష్ణం గడఁగాన కెంతయు మహాబంధంబులన్ స్రుక్కుచున్. |
565 |
| వ. | ఒక్కదినంబున నాత్మజ్ఞానంబునం జేసి కాంతానిమిత్తంబున మోసపోవుట యెఱింగి యయాతి యతివిషాదంబు నొంది దేవయాని కిట్లనియె. | 566 |
|
 |
|