 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభాగవతము | దశమస్కంధము - పూర్వభాగము |  |
మృద్భక్షణ విశ్వరూప ప్రదర్శనాద్యభివర్ణనము
| ఉ. |
కాంతలు దల్లితోఁ దన వికారము లెల్ల గణింప భీతుఁడై శాంతుని సొంపునం బరమసాధునిపెంపున గోలమాడ్కి వి భ్రాంతుని కైవడిన్ జడునిభంగిఁ గుమారకుఁ డూరకుండె నే వింతయు లేక తల్లికుచవేదికపైఁ దల మోపి యాడుచున్. |
334 |
| వ. | అంత నొక్కనాఁడు బలభద్రప్రముఖులైన గోపకుమారులు వెన్నుండు మన్ను దినె నని చెప్పిన యశోద బాలునికేలు పట్టుకొని యిట్లనియె. | 335 |
| క. |
మ న్నేటికి భక్షించెదు?, మన్నియమము లేల నీవు మన్నింపవు? మీ యన్నయు సఖులును జెప్పెద, రన్నా! మ న్నేల? మఱి పదార్థము లేదే? |
336 |
| వ. | అని పలికిన ముగుదతల్లికి నెఱదంటయైన కొడు కిట్లనియె. | 337 |
| శా. |
అమ్మా! మన్ను దినంగ నే శిశువనో? యాఁకొంటినో? వెఱ్ఱినో? నమ్మం జూడకు వీరిమాటలు మదిన్, న న్నీవు గొట్టంగ వీ రిమ్మార్గంబు ఘటించి చెప్పెదరు, కాదేనిన్ మదీయాస్య గం ధమ్మాఘ్రాణము సేసి నా వచనముల్ దప్పైన దండింపవే! |
338 |
| వ. | అని పలికి నెయ్యంబున నయ్యవ్వ నియ్యకొలిపి క్రీడామనుజబాలకుండైన యీశ్వరుండు తన నోరు దెఱచి ముఖంబుఁ జూపిన. | 339 |
| క. |
ఆ లలితాంగి కనుంగొనె, బాలునిముఖమందు జలధి పర్వత వన భూ గోళ శిఖి తరణి శశి ది, క్పాలాదికరండమైన బ్రహ్మాండంబున్. |
340 |
| వ. | కనుంగొని. | 341 |
| మ. |
కలయో! వైష్ణవమాయయో! యితరసంకల్పార్థమో! సత్యమో! తలఁపన్ నేరక యున్నదాననొ! యశోదాదేవిఁ గానో! పర స్థలమో! బాలకుఁ డెంత! యీతని ముఖస్థంబై యజాండంబు ప్ర జ్వలమై యుండుట కేమి హేతువొ! మహాశ్చర్యంబు చింతింపఁగన్. |
342 |
| ఆ. |
బాలమాత్రుఁ డగు సలీలునిముఖమందు, విశ్వమెల్ల నెట్లు వెలసి యుండు బాలుభంగి నితఁడు భాసిల్లుఁగాని స, ర్వాత్ముఁ డాదివిష్ణుఁ డగుట నిజము. |
343 |
| వ. | అని నిశ్చయించి. | 344 |
| ఆ. |
ఏ మహాత్మువలన నీ విశ్వరూపంబు, గానఁబడిన బుద్ధి కంప మయ్యె నా మహాత్ము విష్ణు నఖిలలోకాధారు, నార్తులెల్లఁ బాయ నాశ్రయింతు. |
345 |
| క. |
నా మగఁడు నేను గోవులు, నీ మందయు గోపజనులు నిబ్బాలుని నె మ్మోమున నున్న విధముఁ గని, యేమఱితిమి గాని యీశుఁ డీతఁడు మాకున్. |
346 |
| వ. | అని తన్నుఁ బరమేశ్వరుం డని తలంచుచున్న యశోదయందు నా కృష్ణుండు వైష్ణవమాయం బొందించిన. | 347 |
| క. |
జడనుపడి యెఱుక సెడి యా, పడఁతుక సర్వాత్ముఁ డనుచుఁ బలుకక యతనిం గొడు కని తొడపై నిడుకొని, కడువేడుకతోడ మమత గావించె నృపా! |
348 |
| వ. | అనిన విని రా జిట్లనియె. | 349 |
| ఆ. |
జగదధీశ్వరునకుఁ జ న్నిచ్చు తల్లిగా, నేమి నోము నోఁచె నీ యశోద! పుత్త్రుఁ డనుచు నతనిఁ బోషించు తండ్రిగా, నందుఁ డేమి సేసె నందితాత్మ! |
350 |
| క. |
ప్రబ్బినభక్తిని హరిపైఁ, గబ్బంబులు సెప్పి కవులు కైవల్య శ్రీ కబ్బుదు రఁట! హరిపోషణ, మబ్బిన తల్లిదండ్రు లెచటి కబ్బుదురొ తుదిన్. |
351 |
| వ. | అనిన విని రాజయోగికి శుకయోగి యిట్లనియె. | 352 |
|
 |
|