శ్రీమహాభాగవతము - దశమస్కంధము - పూర్వభాగము - శ్రీకృష్ణమూర్తి నందుని వరుణనగరమునుండి కొనితెచ్చుట - బమ్మెర పోతన

శ్రీకృష్ణమూర్తి నందుని వరుణనగరమునుండి కొనితెచ్చుట

సీ.	నందుఁ డేకాదశినాఁ డుపవాసంబు చేసి శ్రీహరిపూజ చేసి దనుజ వేళ యెఱుంగక వేగక ముందర ద్వాదశీస్నానంబు దగ నొనర్ప యమునాజలము సొర నప్డు వరుణుదూత నందుని వరుణుని నగరమునకుఁ గొనిపోవఁ దక్కిన గోపకు లందఱు నందగోపకునిఁ గానక కలంగి
తే.	రామకృష్ణులఁ బేర్కొని రవము సేయఁ, గృష్ణుఁ డీశుండు తమతండ్రిఁ గికురువెట్టి వరుణభృత్యుండు గొనిపోయి వరుణుఁ జేర్చు, టెఱిఁగి రయమున నచ్చోటి కేఁగె నధిప!	953
వ.	అప్పుడు.	954
క.	వచ్చినమాధవుఁ గనుఁగొని, చెచ్చెర వరుణుండు పూజ సేసి వినతుఁడై యచ్చుగ నిట్లని పలికెను, విచ్చేసితి దేవ! నా నివేశంబునకున్‌.	955
ఉ.	ఏ విభుపాదపద్మరతు లెన్నఁడు నెవ్వరుఁ బొందలేని పెం ద్రోవఁ జరింతు రట్టి బుధతోషక! నీ వరుదెంచుటం బ్రమో దావృత మయ్యెఁ జిత్తము; గృతార్థత నొందె మనోరథంబు; నీ సేవఁ బవిత్రభావమును జెందె శరీరము నేఁడు మాధవా!	956
ఉ.	ఏ పరమేశ్వరున్‌ జగము లిన్నిటిఁ గప్పిన మాయ గప్పఁగా నోపక పారతంత్ర్యమున నుండు మహాత్మక! యట్టి నీకు ను ద్దీపిత భద్రమూర్తికి సుధీజనరక్షణవర్తికిం దనూ తాపము వాయ మ్రొక్కెద నుదారతపోధనచక్రవర్తికిన్‌.	957
చ.	ఎఱుఁగఁడు వీఁడు నాభటుఁ డొకించుక యైన మనంబులోపలం దెఱకువ లేక నీజనకుఁ దెచ్చె; దయం గొని పొమ్ము; ద్రోహమున్‌ మఱవుము; నన్ను నీభటుని మన్నన సేయుము; నీదు సైరణన్‌ వఱలుదుఁ గాదె యో జనకవత్సల! నిర్మలభక్తవత్సలా!	958
వ.	అని యిట్లు వలుకుచున్న వరుణునిం గరుణించి తండ్రిం దోడ్కొని హరి దిరిగి వచ్చె; నంత నందుండు దన్ను వెన్నుండు వరుణనగరంబుననుండి విడిపించి తెచ్చిన వృత్తాంతం బంతయు బంధువుల కెఱింగించిన వారలు కృష్ణుం డీశ్వరుం డని తలంచి; రఖిలదర్శనుం డయిన యీశ్వరుండును వారలతలం పెఱింగి వారికోరిక సఫలము సేయుదు నని వారి నందఱ బ్రహ్మహ్రదంబున ముంచి యెత్తి.	959
ఆ.	ప్రకృతి కామకర్మ పరవశమై యుచ్చ, నీచగతులఁ బొంది నెఱయ బ్రమసి తిరుగుచున్న జనము తెలియనేరదు నిజ, గతివిశేష మీ జగంబునందు’.	960
మ.	అని చింతించి దయాళుఁడైన హరి మాయాదూరమై జ్యోతియై యనిరూప్యం బయి సత్యమై, యెఱుకయై, యానందమై, బ్రహ్మమై యనఘాత్ముల్‌ గుణనాశమందుఁ గను నిత్యాత్మీయలోకంబు గ్ర క్కునఁ జూపెం గరుణార్ద్రచిత్తుఁ డగుచున్‌ గోపాలకశ్రేణికిన్‌.	961
వ.	ఇట్లు హరి ము న్నక్రూరుండు వొందిన లోక మంతయుఁ జూపి బ్రహ్మలోకంబు సూపినం జూచి, నందాదులు పరమానందంబునుం బొంది వెఱఁగుపడి హంసస్వరూపకుండైన, కృష్ణునిఁ బొడగని పొగడి పూజించి రంత.	962
చ.	కలువలమేలికందువలు, కామునికయ్యపుఁ బాళెముల్‌, వియో గులఁ దలఁడించు వేళలు, చకోరకపంక్తులభోగకాలముల్‌, సెలువలు సైరణల్‌ విడిచి చిక్కుతఱుల్‌, ఘనచంద్రచంద్రికా జ్వలితదిశల్‌ శరన్నిశలు జారకదుర్దశ లయ్యె నయ్యెడన్‌.	963
ఆ.	కామతంత్రటీక, కలువలజోక, కం, దర్పుడాక, విటులతాల్మి పోక, చకితచక్రవాక, సంప్రీత జనలోక, రాక వచ్చె మేలురాక యగుచు.	964
క.	పతి దన కరములఁ గుంకుమ, సతిమొగమున నలఁదుభంగి సముదయవేళాం చిత కరరాగమున నిశా, పతి రంజించెన్‌ నరేంద్ర! ప్రాక్సతిమొగమున్‌.	965
సీ.	విటసేనపై దండు వెడలెడు వలఱేని గొల్లెనపై హేమకుంభ మనఁగఁ గాముకధృతివల్లికలు ద్రెంప నెత్తిన శంబరాంతకుచేతిచక్ర మనఁగ మారుండు పాంథులమానాటవుల గాల్పఁ గూర్చిన నిప్పులకుప్ప యనఁగ విరహిమృగమ్ముల వేఁటాడ మదనుండు దెచ్చిన మోహనదీప మనఁగ
ఆ.	వింతనునుపు గల్గి వృత్తమై యరుణమై, కాంతితోఁ జకోరగణము లుబ్బఁ బొడువుఁగొండ చక్కిఁ బొడిచె రాకాచంద్ర, మండలంబు గగనమండలమున.	966