శ్రీమహాభాగవతము - దశమస్కంధము - ఉత్తరభాగము - కారాగృహవిముక్తులగు రాజులు శ్రీకృష్ణుని స్తుతించుట - బమ్మెర పోతన

కారాగృహవిముక్తులగు రాజులు శ్రీకృష్ణుని స్తుతించుట

క.	అనిలజుని దేవపతినం, దనుఁడును బద్మాక్షుఁడును నుదారత నాలిం గనములు సేసి పరాక్రమ, మున కద్భుతమంది మోదమునఁ బొగడి రొగిన్‌.	743
క.	వనజాక్షుఁ డంత గరుణా, వననిధియును భక్తలోకవత్సలుఁడును గా వున మాగధసుతు సహదే, వునిఁ బట్టము గట్టెఁ దన్నవోన్నతపదవిన్‌.	744
క.	మగధాధినాథునకు ము, న్నగపడి చెఱసాలలను మహాదుఃఖములన్‌ నొగులుచుఁ దన పాదాంబుజ, యుగళము చింతించుచున్న యుర్వీశ్వరులన్‌.	745
వ.	అ య్యవసరంబునఁ గృష్ణుండు దన దివ్యచిత్తంబున మఱవ నవధరింపక చెఱలు విడిపించిన వారలు పెద్దకాలంబు కారాగృహంబులం బెక్కుబాధలంబడి కృశీభూతశరీరు లగుటం జేసి రక్తమాంస శూన్యంబులై త్వగస్థిమాత్రావశిష్టంబులును, ధూళిధూసరంబులు నైన దేహంబులు గలిగి కేశపాశంబులు మాసి జటాబంధంబులైన శిరంబులతో మలినవస్త్రులై చనుదెంచి యప్పుడు.	746
సీ.	నవపద్మలోచను భవబంధమోచను భరితశుభాకారు దురితదూరుఁ గంగణకేయూరుఁ గాంచనమంజీరు వివిధశోభితభూషు విగతదోషుఁ బన్నగాంతకవాహు భక్తమహోత్సాహు నతచంద్రజూటు నున్నతకిరీటు హరినీలనిభకాయు వరపీతకౌశేయుఁ గటిసూత్రధారు జగద్విహారు
తే.	హారవనమాలికామహితోరువక్షు, శంఖచక్రగదాపద్మశార్‌ఙ్గహస్తు లలిత శ్రీవత్సశోభితలక్షణాంగు, సుభగచారిత్రు దేవకీసుతునిఁ గాంచి.	747
చ.	భరితముదాత్ములై విగతబంధనులై నిజమస్తముల్‌ మురా సురరిపుపాదపద్మములు సోఁకఁగ జాఁగిలి మ్రొక్కి నమ్రులై కరములు మోడ్చి యో పరమకారుణికోత్తమ! సజ్జనార్తి సం హరణవివేకశీల! మహితాశ్రితపోషణ! పాపశోషణా!	748
ఆ.	వరద! పద్మనాభ! హరి! కృష్ణ! గోవింద, దాసదుఃఖనాశ! వాసుదేవ! యవ్యయాప్రమేయ! యనిశంబుఁ గావింతు, మిందిరేశ! నీకు వందనములు	749
ఉ.	ధీరవిచార! మమ్ము భవదీయ పదాశ్రయులన్‌ జరాసుతో దారనిబంధనోగ్రపరితాపము నీ కరుణావలోకనా సారముచేత నార్చితివి; సజ్జనరక్షయు దుష్టశిక్షయు న్నారయ నీకుఁగార్యములు యాదవవంశ పయోధిచంద్రమా!	750
సీ.	అవధరింపుము మాగధాధీశ్వరుఁడు మాకు బరమబంధుఁడు గాని పగయ కాఁడు ప్రకటితరాజ్యవైభవమదాంధీభూతచేతస్కులము మమ్ముఁ జెప్ప నేల? కమనీయజలతరంగములకైవడిదీపశిఖవోలెఁ జూడ నస్థిరములైన గురుసంపదలు నమ్మి పరసాధనక్రియాగమ మేది తద్బాధకంబు లగుచుఁ
తే.	బరఁగ నన్యోన్య వైరానుబంధములను, బ్రజలఁ గారించుచును దుష్టభావచిత్తు లగుచు నాసన్నమృత్యుభయంబు దక్కి, మత్తులై తిరుగుదురు దుర్మనుజు లంత.	751
చ.	కడపటిచేఁత నైహికసుఖంబులుఁ గోల్పడి రిత్త కోర్కి వెం బడిఁబడి యెండమావులఁ బిపాసువులై సలిలాశ డాయుచుం జెడు మనుజుల్‌ భవాబ్ధిదరిఁ జేరఁగలేక నశింతు; రట్టి యా యిడుమలఁ బొందఁ జాలము రమేశ! త్రిలోకశరణ్య! మాధవా!	752
ఉ.	వేదవధూశిరోమహితవీథులఁ జాల నలంకరించు మీ పాదసరోజయుగ్మము శుభస్థితి మా హృదయంబులందు ని త్యోదితభక్తిమైఁ దగిలియుండు నుపాయ మెఱుంగఁ బల్కు దా మోదర! భక్తదుర్భవపయోనిధితారణ! సృష్టికారణా!	753
క.	అని తను శరణము వేఁడిన, జననాథులవలను సూచి సదమలభక్తా వన చరితుఁడు పంకజ లో, చనుఁ డిట్లను వారితోడ సదయామతియై.	754
చ.	‘జనపతులార! మీ పలుకు సత్యము; రాజ్యమదాంధచిత్తులై ఘనముగ విప్రులం బ్రజలఁ గాఱియఁబెట్టుటఁజేసి కాదె వే న నహుషరావణార్జునులు నాశము నొందిరి; కాన ధర్మ పా లనమునఁ గాక నిల్చునె? కులంబు బలంబుఁ జిరాయురున్నతుల్‌.	755
వ.	అది గావున మీ మనంబుల దేహం బనిత్యంబుగాఁ దెలిసి.	756
ఉ.	మీరలు ధర్మముం దగవు మేరయుఁ దప్పక భూజనాళిఁ బెం పారుచు సౌఖ్యసంపదల నందఁగఁ బ్రోచుచు భూరియజ్ఞముల్‌ గౌరవవృత్తి మత్పరముగా నొనరింపుచు మామకాంఘ్రి పం కేరుహముల్‌ భజించుచు నకిల్బిషులై చరియింపుఁ డిమ్ములన్‌.	757
వ.	అట్లయిన మీరలు బ్రహ్మసాయుజ్యప్రాప్తు లయ్యెదరు; మదీయపాదారవిందంబులందుఁ జలింపని భక్తియుఁ గలుగునని యానతిచ్చి యా రాజవరుల మంగళస్నానంబులు సేయించి వివిధమణిభూషణ మృదులాంబరమాల్యానులేపనంబు లొసంగి, భోజనతాంబూలాదులం బరితృప్తులం జేసి యున్నత రథాశ్వసామజాధిరూఢులం గావించి నిజరాజ్యంబులకుఁ బూజ్యులం చేసి యనిచిన.	758
క.	నరవరు లీ చందంబున, మురసంహరుచేత బంధమోక్షణులై సు స్థిరహర్షంబులతో నిజ, పురములకుం జనిరి శుభవిభూతి తలిర్పన్‌.	759
క.	హరిమంగళగుణకీర్తన, నిరతముఁ గావించుచును వినిర్మలమతులై గురుబంధుపుత్త్రజాయా, పరిజన మలరంగఁ గృష్ణుఁ బద్మదళాక్షున్‌.	760
వ.	బహుప్రకారంబులం బొగడుచుఁ దమ తమ దేశంబులకుం జని.	761
క.	నళినదళలోచనుఁడు దముఁ, దెలిపిన సద్ధర్మపద్ధతినిఁ దగవరులై యిలఁ బరిపాలించుచు సుఖ, ముల నుండిరి మహితనిజవిభుత్వము లలరన్‌.	762
వ.	ఇట్లు కృష్ణుండు జరాసంధవధంబును, రాజలోకంబునకు బంధమోక్షణంబును గావించి, వాయునందనవాసవనందనులుం దానును జరాసంధతనయుండగు సహదేవుండు సేయు వివిధంబులగు పూజలు గైకొని, యతని నుండ నియమించి, యచ్చోటు గదలి కతిపయప్రయాణంబుల నింద్రప్రస్థ పురంబునకుం జనుదెంచి, తద్ద్వారప్రదేశంబున విజయశంఖంబులు పూరించినఁ బ్రతిపక్షభయదంబును, బాంధవప్రమోదంబును నగు న మ్మహాఘోషంబు విని, పౌరజనంబులు జరాతనయుమరణంబు నిశ్చయించి సంతసిల్లిరి. వారిజాక్షుండును భీమసేన పార్థులతోఁ బురంబు ప్రవేశించి ధర్మనందనునకు వందనం బాచరించి, తమ పోయిన తెఱంగును, నచ్చట జరాసంధుని వధియించిన ప్రకారంబును సవిస్తరంబుగా నెఱింగించిన నతండు విస్మయవికచలోచనంబుల నానందబాష్పంబులు గురియ, న మ్మాధవుమాహాత్మ్యంబునకుఁ దమయందలి భక్తిస్నేహదయాదిగుణంబులకుం బరితోషంబు నొందుచుఁ గృష్ణునిం జూచి యిట్లనియె.	763
సీ.	‘కమలాక్ష! సర్వలోకములకు గురుఁడవై తేజరిల్లెడు భవదీయమూర్తి యంశాంశసంభవు లగు లోకపాలురు నీ యాజ్ఞఁ దల మోచి నిఖిలభువన పరిపాలనిపుణులై భాసిల్లుచున్న వా రట్టి నీ కొక నృపునాజ్ఞ సేయు టరయ నీమాయ గాకది నిక్కమే? యేక మై యద్వితీయమై యవ్యయంబు
తే.	నైన నీ తేజమున కొక హాని గలదె?, చిన్మయాకార! నీ పాదసేవకులకు నాత్మపరభేదబుద్ధి యెందైనఁ గలదె? పుండరీకాక్ష! గోవింద! భువనరక్ష!	764