శ్రీమహాభారతము - ఆనుశాసనికపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము - భీష్ముండు ధర్మరాజునకు దైవపౌరుషంబులతెఱం గెఱింగించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

భీష్ముండు ధర్మరాజునకు దైవపౌరుషంబులతెఱం గెఱింగించుట (సం. 13-6-1)

క.	క్షేత్రంబు పురుష కారము \| ధాత్రీశ్వర! బీజ మరయ దైవము! రెండున్‌ సూత్రపడఁ గూడె నేనిం \| బాత్రం బగుఁ, గర్మకరుఁడు ఫలమున కెందున్‌.	134
క.	విను, పురుషుఁడు గావింపని \| పనులకు దైవ మది యెట్లు ఫల మొనరించున్‌? జనములు గార్యము నడపఁగ \| ననుకూలత నిచ్చుఁ గాక యయ్యైఫలముల్‌.	135
తే.	పౌరుషమ్ము,. దైవంబు తోడ్పాటు లేక \| ఫలముఁ బొందంగనేరదు పార్థివేంద్ర! విత్తు సహకారి గాకున్న రిత్తనేల \| వంధ్య మగుఁ గాక, తా ఫలవంత మగునె?	136
తే.	మేలు రెండు లోకంబుల మేల తెచ్చు; \| గీడు సేసినఁ దప్పదు కీడ యగుట కాన పురుషవర్తనమున కానుకూల్య \| శీల మగు దైవ మది ఫలసిద్ధిఁ జేయు.	137
క.	అనలం బించుక యైనఁ బ \| వనుచే వెలుఁగొందు మాడ్కి వర్ధనముం బొం దును సత్కర్మాచరణం \| బున దైవము నానుకూల్యము గురుప్రవరా!	138
క.	నేయి పొలు పఱిన దీవియ \| మాయుకరణిఁ, గర్మశుద్ధి మలిఁగిన హీన త్వాయత్తంబై తానును \| మాయును దైవానుకూల్య మహిమ మహీశా!	139
తే.	పరశురాముఁడు, భృగుఁడును, బలియు, లోను \| గాఁగ మహనీయ పురుషులు గర్మసూక్ష్మ భంగిఁ గలుషితదైవప్రభావితాత్ము \| లైరి; కర్మంబు దైవంబు నలఁతు లెట్లు.	140
క.	విను, పౌరుషమును, దైవము \| నన రెండును గార్యఫలము నందింపఁగ నె ట్టనఁ గారణములు గావున \| జననాయక! సదృశములు విచారింపంగన్‌’	141
వ.	అనిన విని ధర్మ తనయుండు ‘సత్కర్మంబుల నయ్యెడు ఫలంబులు వినవలతు’ ననుటయు నక్కురుసత్తమునకు నక్కురు పితామహుం డిట్లనియె.	142
సీ.	‘అధ్వపరిశ్రాంతుఁ డగు వింతవానికి \| నన్నం బిడిన ఫల మట్టి దిట్టి దనఁ బెద్ద యగ్ని సమారాధనమునకుఁ \| బౌరుష శ్రేష్ఠత భవ్యదాన ములకుఁ, దత్తద్వస్తువులమహామహిమలు \| మౌనంబునకుఁ బరిజ్ఞానశక్తి యతుల తపంబున కధికభోగము లహిం \| సకు రూప, బల, చిదైశ్వర్య, సిద్ధి
తే.	బ్రహ్మచర్యమునకుఁ బరమాయు వుపవాస \| ములకుఁ జిత్తశుద్ధి ఫలజలంబు లాహరించి యునికి కాధిరాజ్యము, పత్త్ర \| భక్షతకు, దివంబు ఫలము లధిప!	143
క.	శ్రుతిపఠనమునకు, నర్థ \| ప్రతి బోధంబునకు, వరుస ఫలములు సౌఖ్య స్థితియును, సుగతియు; సత్య \| వ్రతమునకు ఫలంబు ముక్తి వసుధాధీశా!	144
క.	ద్రుమముల దళకుసుమఫలో \| ద్గమములక్రియఁ గర్మముల నొదవుఁ దత్ఫలముల్‌ దమ తమ తఱిఁ గర్తకు భో \| గ్యములై నియతిని శుభాశుభాకారములన్‌’.	145
వ.	అని చెప్పి.	146
చ.	వినుము, జరానుబంధమున వెండ్రుకతండముఁ, బండ్లు, వీనులుం గనుఁగవయున్‌, జరం బొరయుఁ గాని యొకప్పుడు దృష్ణ జీర్ణగా; దనయముఁ బేర్చి, ప్రాణముల నన్పక పోవనిరోగ మల్పబు ద్ధినరులు ద్రోవ లే రది, మదిం జొరనీరు సుఖార్థులై బుధుల్‌.	147
క.	పాపంబుఁ బుణ్యమును దృ \| ష్ణా పరులకు దుఃఖసౌఖ్య సంపాదులగున్‌ భూపాల! వితృష్ణులు, ని \| ర్లేపు లగుట వారిఁ బొందలే వా ఫలముల్‌.	148
వ.	అని పల్కినం, బాండునందను లందఱుం ప్రభూత హర్షోత్కర్షంబు నొందిరి; గంగానందనుండు ధర్మనందను నుద్దేశించి, యీ యర్థజాతంబు మునిప్రణీతంబయి యధిగతం బైనది, నీకు నుపదేశించితి ‘నీవింక నేమి వినవల’ తనవుడు, నా భూవల్లభుండు ‘నిజాశ్రయంబున కాస్పదం బయిన పురుషునెడ భక్తజనంబు చరితం బెట్టిది గావలయు?’ నని యడిగిన నతం డతని కిట్లనియె.	149