 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఆనుశాసనికపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము |  |
భీష్ముఁడు ధర్మజున కాశ్రయం బెప్పుడు నపరిత్యాజ్యం బని చెప్పుట (సం. 13-11-1 (కుంభ))
| క. |
‘విను, కాశీశ్వరుదేశం | బున నొక లుబ్ధకుఁడు వేఁట వోయిన చోటన్ ఘనతర విషదిగ్ధశరం | బున నేసిన మృగముఁ దప్పి భూజముఁ దాఁకెన్. |
150 |
| క. |
పూవులఁ గాయలఁ బెరిగిన | యా వృక్షము శుష్క మయ్యె; నవ్విధమున ధా త్రీవర! తదీయ కోటర | మావాసము గాఁగ, నొక మహాశుక ముండున్. |
151 |
| క. |
అది తరువు విడిచిపోవక, | హృదయంబున భక్తి పేర్మి నెండను గాలిన్ బెదరక ధృతిమై నయ్యెడఁ | గదలకయుండె ననుజీవిగౌరవ మెసఁగన్. |
152 |
| ఉ. |
దాని యుదాత్త వృత్తము శతక్రతుఁ, డాత్మ నెఱింగి వచ్చి , ‘బెం డైనది యిమ్మహీజము; మహాతరువుల్ ఫలవృద్ధి నొంది యి క్కాన ననేకముల్ గలుగఁగా, నిటు లేటికి నిందు నిల్వ నో మానితకీరమా!’ యనియె మానుష భంగికరూప మొప్పఁగన్. |
153 |
| వ. | అనిన విని యా శుకంబు. | 154 |
| చ. |
‘అనయము పండుచుండు నెడ నాశ్రయ మొప్పిన నిల్చి, యెండి పో యినతఱిఁ బాసి పోక తగ వెట్లు? కృతఘ్నత గాదె యివ్విధం బనిమిషనాథ!’ యన్న నతఁ డచ్చెరువంది ‘పురాకృతోప సం జనిత విశేష మీ ఖగము జానుగ నన్ను నెఱింగె, దీనికిన్. |
155 |
| వ. | మే లొనర్చెదం గాక! | 156 |
| క. |
‘అని తలఁచి నీదు పలుకులు | విని మెచ్చితి; వరము గోరు విహగోత్తమ! నీ’ వనిన, శుకంబు మహీజం | బునకుం బే రెలమి వేఁడె భూపవరేణ్యా! |
157 |
| ఆ. |
అమరవల్లభుండు నమృతసేచనమునఁ | భూజమునకుఁ దొంటి పొల్పు కంటె మిగుల నెలమి సేసె; మేలియాశ్రితు లిట్ల | మనుతు రధిపుఁ గురుకుమారవర్య! |
158 |
|
 |
|