శ్రీమహాభారతము - ఆనుశాసనికపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - గో శ్రీ సంవాదము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

గో శ్రీ సంవాదము (సం. 13-81-2)

వ.	అనుటయు గాంగేయుండు ‘గో శ్రీ సంవాదం బను నితిహాసంబు విను; మయ్యర్థంబు దేటపడు’ నని పలికి యిట్లనియె.	113
సీ.	‘సిరి ధేనువులలోని కరిగిన ‘నెవ్వత?’ \| వని యవి యడిగిన నమ్మహాత్మ ‘శ్రీ నేను మీలో వసింపఁగా వచ్చితి’ \| ననవుడుఁ ‘జంచల వైన నిన్ను నొల్లము మాలోన నునుపఁగా ననియె న \| గ్గోవులు’ దాని కద్దేవి వగచి ‘యేను బాసిన సర్వదానవకులముఁ గీ \| డ్పడియెఁ’ బొందిన సురల్‌ ప్రభుత నొంది;
తే.	రేను వచ్చుట గోరి కాదే తపంబు \| లాచరింతురు; నన్నిట్టు లభిభవించు టుఱవె మీ?’ కన్న ‘నధ్రువ మొల్ల మనుట \| యభిభవమె? నీకుఁ బోలిన యచటి కరుగు.’	114
క.	అని గోవులు పలికిన సిరి \| విని ‘మీచే నిట్లు పరిభవింపఁగఁబడి యేఁ జనిన నను నెవ్వరును గై \| కొనరు; శరణ మగుఁడు వేఁడికొనియెద మిమ్మున్‌.	115
తే.	మీ సమీపంబునం దున్కి మేలు; దాని \| నిండు నా ‘కని యడిగిన నెంత యేని నాదరంబున నగ్గోవు లంతవట్టుఁ గూడి యిట్లను లక్ష్మికిఁ గురువరేణ్య!	116
క.	‘మా మూత్ర పురీషంబులు \| భామా! వేదంబు లెఱుఁగుఁ బావనములు నీ వీ మేలి వస్తువులఁ బ్రియ \| ధామమ వై యుండు మింపు దలకొన మాకున్‌.	117
తే.	అనుటయును సిరి ‘నాదు పుణ్యమునఁ జేసి \| కంటిఁ బడయంగ మీ యనుగ్రహము’ ననుచు నట్లు వసియించె నిది గోమయ ప్రభావ \| మూల మిట్టిది గోవు నమోఘ మహిమ.	118
వ.	మఱియు నొక్క విశేషంబు సెప్పెద నాకర్ణింపుము.	119
ఆ.	సురభి తపము సేయ సరసిజాసనుఁడు ప్ర \| త్యక్షమై ‘మనోరథంబు సెప్పు మిచ్చు కౌతుకమున వచ్చితి’ ననవుడు \| నిట్టు లనియె నది మహీశవర్య!	120
క.	‘మీ రిట్లు ప్రసన్నమతిన్‌ \| గారవమున వచ్చినంతకంటెను మే లేఁ గోరంగ వలయునట్టిది \| కారుణిక ప్రథమగణ్య! కలదే నాకున్‌?’	121
వ.	అనిన నత్యంత సంతుష్ట స్వాంతుండై సురజ్యేష్ఠుండు సురభిం జూచి ‘సురలోకాది దివ్య లోకంబుల కెల్లను గోలోకంబు మీఁదుగా వరం బిత్తుంగాక’ యని తలంచి యవ్విశేషంబు మున్న తనవలన సిద్ధంబగుట సంస్మృతి గోచరం బగుటయు.	122
తే.	గోవులకు మేలు సేయంగ గోరు నాదు \| చిత్తమున మద్వరంబున సిద్ధమైన తెఱఁగ యొలసె దైవికమయి దీనిపెంప \| యావహించెద నని యిచ్చె నవ్వరంబు.	123
క.	వనరుహ సంభవుఁ డత్తెఱఁ \| గునఁ దనలోకంబు కంటె గోలోకము స జ్జన వినుతచరిత! మీఁదై \| యునికి వెలుఁగఁజేసి; నది మహోజ్జ్వల మయ్యెన్‌.’	124
వ.	అని చెప్పి.	125
క.	గోవిషయ వాక్యపఠన \| శ్రావణ సంశ్రవణములు ధరావర యాయు శ్రీవ్శిభవకీర్తి సుగతి స \| మావహములు దత్పరుండ వగు మిక్కథలన్‌.	126
వ.	అనిన విని కౌంతేయాగ్రజుండు శాంతనవుతో ‘మహాత్మా! గోవుల మాహాత్మ్యంబు దేటపడం బెక్కు భంగులం జెప్పి నన్నుం గృతార్థుం జేసితి; సర్వయజ్ఞంబులందును దాతవ్యం బత్యంతంబు సువర్ణంబని విందు; వేదంబులు ‘సువర్ణ దక్షిణేతి వై’ యని చెప్పెడు; భూమియు గోవులుఁ గాంచనంబును నీ విషయంబులైన దానంబులు నుత్తమంబు అని వేదవ్యాసు వచనంబు కలిమి నీవ చెప్పితి; సువర్ణ విశేషంబు వినవలతుం జెప్పవే’ యనుటయు నతం డతని కిట్లనియె.	127