శ్రీమహాభారతము - ఆనుశాసనికపర్వము - తృతీయాశ్వాసము - భీష్ముఁడు ధర్మజునకు సువర్ణ దాన మహిమాతిశయంబు సెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

భీష్ముఁడు ధర్మజునకు సువర్ణ దాన మహిమాతిశయంబు సెప్పుట (సం. 13-83-6)

సీ.	శంతను నృపతి లోకాంతరగతుఁడైన విను తదీయశ్రాద్ధ విధి యొనర్పఁ బూని గంగాద్వారమున కేఁగి మా తల్లి \| గంగ సాహాయ్యంబు గారవమున నాచరింపంగఁ గ్రియాకలాపం బెల్ల \| నడపఁ బిండ ప్రదానంబు సమయ మగుటయు దర్భ విన్యాస మొనర్ప నం \| దంగుళీయక కంకణాంగదములఁ
ఆ.	గాంతమైన యొక్క కరము వొడమి యఱ \| చేయి సాఁచుటయును జిత్త మద్భు తంబుఁ బొంద దానిఁ దప్పక చూచి య \| య్యధిపు బాహు వగుట యాత్మ నెఱిఁగి.	128
క.	జనకుఁడు వేడుకఁ జే సాఁ \| చిన యంతన సంతసిల్లి చేతం బిండం బనుమానింపక యేఁ బె \| ట్టిన శాస్త్రవిధాన గతి ఘటింపమి వచ్చున్‌.	129
తే.	పితృకరంబునఁ బిండంబు పెట్టు మనదు \| శాస్త్ర మంచిత మగు కుశాస్తరణమునన పెట్టఁ జెప్పు; నట్లగుట ‘నేఁ బెట్టఁ జేత’ \| నని మనంబునఁ దలఁచి వచనము సేసి.	130
క.	అమలంబగు కుశసంస్తర \| ణమునం బిండంబు వెట్టినం దోఁచిన హ స్త మదృశ్యమయ్యె; మత్పితృ \| సమితి ముదము మోములం దెసఁగఁ బొడ సూపెన్‌.	131
క.	పొడసూపి ధర్మమార్గం \| బెడపక ‘నీ విట్లు పిండ మిడుటకు హర్షం బడరినఁ జనుదెంచితి మె \| క్కుడు తృప్తిం బొందితిమి ప్రగుణ్యచరిత్రా!’	132
వ.	అని పలికి వెండియు.	133
క.	‘భూమికి గోవులకునునై \| హేమమిడుట యస్మదీయ హితమును దేవ స్తోమ ప్రియముం బావన \| తా మహనీయంబుఁ జుమ్ము ధర్మవిధిజ్ఞా!	134
క.	పావనము సువర్ణము వం \| శావలికిం దనకు నిర్మలాత్మత నిచ్చున్‌; నీ వది యెఱిఁగి సకలయ \| జ్ఞావసరములను సువర్ణ యాజివ యగుమీ!	135
క.	అని చెప్పి చనిన నాదగు \| మనము సువర్ణ ప్రదాన మహిమ కెలయఁ ద ద్వినుతా నుష్ఠానపర \| త్వ నిరూఢుఁడ నైతి నేను ధర్మతనూజా!’	136
వ.	అని పలికి యా భూవల్లభునితో భీష్ముండు వెండియు నిట్లను ‘నిది యేను గనినది సువర్ణదాన మహిమ; మఱియును వినినదియుం గల దాకర్ణింపుము.	137
సీ.	పరశురాముఁడు గిన్క నిరువది యొక్క మా \| ఱదయుఁడై రాజుల వెదకి వెదకి వధియించి, కృపపుట్టి వాజిమేధంబు ప్రా \| యశ్చిత్తముగఁ జేసి, యంతఁ దనివి సనక వసిష్ఠాది మునివరేణ్యులఁ గూర్చి \| ‘కల్మష పంకంబు గడిగి పురుషు నత్యంత విమలుఁ జేయంగ నెయ్యది యోపు?’ ననిన వసిష్ఠుఁ డిట్లనియె నతని
ఆ.	‘కనఘ! విను సువర్ణ మగ్నిమయంబు దే \| వతలు నగ్నిమయత నతిశయిల్లు వారు గావునను సువర్ణదానంబు దే \| వతల నీగి యట్ల శ్రుతులు సెప్పు.	138
తే.	కావున సువర్ణ మసదృశ \| పావనతాస్పదము; దాని భక్తిమెయిన్‌ వి ప్రావలి కిచ్చిన యతనికిఁ బావనతం గొఱఁత గలదె పావనమూర్తీ!	139