శ్రీమహాభారతము - ఆనుశాసనికపర్వము - పంచమాశ్వాసము - పవనుఁడు కార్తవీర్యార్జునునకు నత్రి ప్రభృతుల మహిమ చెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

పవనుఁడు కార్తవీర్యార్జునునకు నత్రి ప్రభృతుల మహిమ చెప్పుట (సం. 13-141-1)

సీ.	‘ఒకతఱి దేవతలకు దైత్యులకు మహా \| రణమయ్యె; నప్పోర రాహునస్త్ర సమితిచే నర్కుండుఁ జంద్రుండు సొలసిన \| వెలుఁ గడంగుడుఁ దమ మొలసి వెగడు పడిన య ద్దివిజుల వడి నంటఁ దాఁకి య \| య్యసురలు నొప్పింప నత్రికడకుఁ బాఱి ‘మమ్ముం గావు పరమదయాత్మక!’ \| యనుడు నతండు చంద్రార్కతనువు
ఆ.	లక్షతములు సేసి యసురసైన్యము రూపు \| మాపె నిజకటాక్షమాత్రమునన; యతని నృపులకంటె నధికుఁ డందమొ హీనుఁ \| డందమో నిజంబ యధిప! చెపుమ.’	347
సీ.	అనిన నూరకయున్న యర్జునుతోడ స \| దాగతి యిట్లను ‘ధరణినాథ! సురపతి యాశ్వినుల్‌ సోమపానంబున \| కర్హులు గారన్న నాశ్రయంబు పాటించి వారికై భార్గవచ్యవనుండు \| దనమంత్రముల బల్మి ననిమిషులకు నెగ్గుసేయంగ న య్యింద్రుండు పోటున \| వ్రేటున నాతని గీటడంచు
తే.	బుద్ధి నొకశైలమును వజ్రమును రయమున \| గొని మహోగ్రతఁ గవియ, న మ్మునివరుండు జలము చల్లిన శైలవజ్రములు దాను \| ముడుగఁ బడి య బ్బలారాతి మూర్ఛవోయి.	348
వ.	ఒక్కింత సేపునకుం దెలిసె; నంతకు నమ్మునివరుండు మదుండను వాని శతయోజన దీర్ఘసహస్రదంతుని సృజించి పంపిన.	349
ఆ.	వాఁడు సురగణంబు వాసవుఁ గబళింప \| వారు ‘శరణుశరణు వరమునీంద్ర!’ యనిన, వారిఁ గాచె న మ్ముని; వారిచ్చి \| రపుడు సోమపాన మాశ్వినులకు.	350
క.	నీ వా చ్యవనుండును ధా \| త్రీవరు సరిగామి యెట్లుఁ దెలుప కుడుగుదే?’ నా వినియు నొక్కమాటయు \| నా విభుఁ డాడండ దాని కలయక మఱియున్‌.	351
వ.	వాయుదేవుం డన్నరదేవు వలని కరుణంజేసి యితని చేటోర్వని వాఁడై.	352
సీ.	‘అకట! దత్తాత్రేయునకు భక్తి శుశ్రూష \| చేసి కాదే యి వ్విశిష్టబల ప రాక్రమంబుల నొంది రాజుల కెల్లను \| నెక్కుడై తా కృత మేల మఱవ? విను మీ వొకండవే యనిమిషాది సమస్త \| భూతంబులును వృద్ధిఁ బొందు టవని దివిజులకృపన యీ తెఱఁ గెల్లజనములు \| నెఱిఁగిన పని శాంతిఁ గొఱలి విప్ర
తే.	కులము దైవస్వరూపం బగుట మనంబు \| నందు దృఢముగ నిల్పి తదాశ్రయమున వెలయువాఁడ; వైనను మేలు వినుము నాదు \| బుద్ధి’ యనవుడు నతఁడు ప్రబోధ మొలసి	353
క.	‘నీ పనుపు చేసి బ్రదికెద; \| నేపు నహంకృతియు విడిచి యెల్లవలన మే లాపాదించుచు విప్రుల \| శ్రీపాదము లాశ్రయించి చెందెద శాంతిన్‌.’	354
ఆ.	అనిన సంతసిల్లి యనిలుఁ డానృపు ‘బుద్ధి \| గలిగి బ్రదుకు’ మనుచు గారవించి వీడుకొల్పి చనియె; విప్రులపెం పిట్టి \| దని యెఱుంగు కురుకులాగ్రగణ్య!	355