శ్రీమహాభారతము - ఆనుశాసనికపర్వము - పంచమాశ్వాసము - ధర్మజుఁడు కృష్ణాదులఁ దోడ్కొని భీష్ముని యొద్దకుం బోవుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ధర్మజుఁడు కృష్ణాదులఁ దోడ్కొని భీష్ముని యొద్దకుం బోవుట (సం. 13-153-6)

సీ.	అ క్కౌరవేశ్వరుం డప్పుడు కదలి గాం \| ధారిని ధృతరాష్ట్ర ధరణి విభుని గొంతిని మున్నిడుకొని కృష్ణుఁ దమ్మునిఁ \| దన తమ్ములను విదురుని యుయుత్సు సంజయులను గృపాచార్యధౌమ్యుల మంత్ర \| కోవిదులగు యాజకులను దోడఁ గొని వస్త్ర చందనాగురు పుష్ప ఫలఘృత \| కుండముల్‌ వట్టించుకొని యనేక
తే.	రత్నములుఁ గాంచనంబుఁ దో రాఁగ నగ్ని \| యంచితంబుగఁ దా సంఘటించి యోగ్య జన సమానీతముగఁ జేసి సకల పరిజ \| నంబుఁ గొల్వ మహావిభవంబు మెఱయ.	450
వ.	చని భీష్ముని వీరశయనస్థానంబున కనతి దూరంబునం దేరు డిగ్గినం గృష్ణాదులును రథావతరణంబులు చేసిరి; తానును వారును బారాశర్య నారద దేవల ప్రభృతి పరమసంయమి సముపాస్యమానుం డగు న మ్మాననీయుం జేర నరిగి ముని జనంబులకు వినతుం డయి తదభినందితుం డగుచు నా ధర్మనందనుం డయ్యమరనదీనందనునకు నభివందనం బాచరించి సమీచీనధ్యానతత్పరుండైన య ద్దేవవ్రతు నుద్దేశించి.	451
తే.	‘అనఘ! వచ్చితి ధర్మనందనుఁడఁ; బ్రణతి \| యాచరించెద; నాపలు కవధరింప నవసరంబేని విను సమయంబు వార్చి \| యగ్ని మొదలుగఁ దేఁ దగు నట్టివాని.	452
సీ.	తెచ్చితి, ఋత్విజుల్‌ వచ్చిరి, హరియు నీ \| తనయుఁడు ధృతరాష్ట్రుఁడును, సమస్త బంధులుఁ గల మహీపతులు విప్రులుఁ బౌర \| జనులు నేతెంచిరి సదయహృదయ! వీరిఁ జూడుము కను విచ్చ్చి’ నావుడు నమ్మ \| హాత్ముఁ డందఱఁ జూచి యా నృపాలు కేలు దెమల్చుచు ‘మేలు చేసితి దైవ \| యోగంబు గాదె నీ వొదవు టరయ
ఆ.	మనుజనాథ! మాఘమాసంబు శుక్ల ప \| క్షంబు నామనమున సంప్రమోద మావహిల్లఁ జేసె’ నని యభినందించి \| యతని కధిక హర్ష మావహించె.	453
వ.	తదనంతరంబ ధృతరాష్ట్రునితో నిట్లనియె.	454
తే.	‘వేదశాస్త్ర పరిజ్ఞాన వృద్ధసేవ \| నములు గలిగి యశేషధర్మములు నెఱిఁగి వ్యాసమునిపతి దేవరహస్య మర్థిఁ \| జెప్ప విని నిష్కళంకత నొప్పి తనఘ!	455
క.	కావున భవితవ్యములకు \| నీ వడలఁగ వలదు; పాండునృపపుత్త్రులు స ద్భావమునఁ జూడ నేర్చిన \| భూవర! తగ నీవు గన్న పుత్త్రులుగారే.!	456
క.	వీరిం బరిపాలింపుము; \| వీరలశుశ్రూషఁ జిత్త వృత్తి ముదమునం గూరఁగ ధర్మసుతునిపైఁ \| గారుణ్యము గలిగి పనులు గఱపుము నెమ్మిన్‌.	457
తే.	ఏ నెఱుంగుదు నితఁడు నీయెడఁ బ్రియంబు \| భక్తియును గల్గి యక్రూరభావుఁ డగుట నీవు వత్సలత్వమున నీ నృపతిఁ బంచి \| పనులు గొనుము కౌరవకుల భారధుర్య!	458
క.	విను నీతనయులు దుర్యో \| ధనాదు లవినీతిపరు లధర్మజ్ఞులు క్రో ధను లతిలుబ్ధులు వారల \| మనమున నిడి వగవ వలదు మనుజాధీశా!’	459
వ.	అని పలికి కృష్ణు నాలోకించి.	460