శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - మేధావియను బ్రాహ్మణకుమారుఁడు దన తండ్రితోఁ జేసిన సంవాదము - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

మేధావియను బ్రాహ్మణకుమారుఁడు దన తండ్రితోఁ జేసిన సంవాదము (సం. 12-169-2)

సీ.	‘వేదవిదుం డగు విప్రనందనుఁడు మే \| ధావి నామకుఁడు మేధావివరుఁడు సత్సమయంబున జనకుతో ‘నాయువు \| జనులకు వేగంబ చనుచునుండు; దీనిపైఁ గనువెట్టి ధీరత దలకొల్పి \| మేలు వాటిల్ల నెమ్మెయిఁ జరించు వా రొకో?’ యనవుడు వానికి ని ట్లనుఁ \| దండ్రి ‘యాలును నపత్యంబు గలుగు
ఆ.	తెఱఁగు నడపి యజ్ఞతృప్తనిర్జరుఁ డయి \| శమము నొంది కాననమున కేఁగి సౌమ్యవృత్తి ముక్తి సాధించి మృత్యువు \| నలఘునియతి గెలువవలయు ననఘ!	21
వ.	అనిన విని మేధావి తండ్రి కి ట్లనియె.	22
సీ.	‘నిక్కమ కాలంబు నీకుఁ గొంత గలట్లు \| వలికెదు; నీవు గర్భంబు సొచ్చి నప్పటి నుండియు నన్వేషణము సేయుఁ \| గొనిపోవుటకు మృత్యు వని యెఱుంగు; మివిరెడు నీటి మీనవు గావె? దారపు \| త్రాదిసక్తుండగు నతనిఁ గాన నమున సుప్తుండైన నరుఁ బులి గొనిపోవు \| నట్టులు సూ మృత్యు వపహరించుఁ ;
తే.	జేసినది సేయుచున్నది సేయవలయు \| నది యనంగల కార్యంబులందుఁ దగులు వాని మృత్యు వేపునఁ దన వశముఁ జేయుఁ \| గాన కాలంబు నేమనఁ గాదు తండ్రి!	23
క.	భీరుఁడు శూరుఁడు జడుఁడు వి \| శారదుఁ డబలాత్మకుండు సబలుండన లే దేరినయిన మృత్యువు దు \| ర్వారంబై యపహరించు వైదికవర్యా!	24
క.	విను సంసృతి మృత్యువు ప \| ట్టనఘా! నిస్సంగవృత్తి యమరగృహము నె ట్టన ని ట్లగుటం గనికొని \| తునుముము సంసారరజ్జు దురితవిదూరా!	25
క.	అమృతము మృత్యువు నన స \| త్యము మోహము గాన విను మహాత్మా! యే స త్యమునన మృత్యువు గెల్చెద \| సమసుఖదుఃఖుండ నగుచు శాంతిపరుఁడనై.	26
తే.	నాకుఁ బ్రజ గతి నిచ్చు ననంగవల వ; \| దేన ప్రజనయి పొడమెదఁ గాన యేను నన్నుఁ గనుచున్న నది మోక్షణంబు సేయు \| నాశపడ; నట్టులగుటఁ బ్రజాభియుక్తి.	27
క.	విను పశుయజ్ఞము హింసన \| మనంతఫలదంబు గా; దహంకృతిసహితం బనఘా! వాఙ్మనసనియమ \| మను యాగం బిచ్చు నవ్యయానందంబున్‌.	28
వ.	కావున నీవును.	29
క.	కామ క్రోధాద్యములగు \| నీ మానస వికృతు లుడిపి యేకాంత గుహా రాముఁడవై నిను వెదకుట \| సూ మే; లొండెల్ల నుడుగు సులభవివేకా!’	30
క.	అని పుత్రుం డుపదేశిం \| చిన జనకుం డట్ల చేసి చెందె సుఖంబున్‌ మనుజేంద్ర! యవ్విధము గని \| కొని యూఁదుము సత్యధర్మ కుశలత్వంబున్‌.’	31
వ.	అని చెప్పిన విని యజాతశత్రుండు శంతనుపుత్రునితో ‘జగంబున ధనవంతులు నధనులుం గలిగి యుండుదురు. వారలలోన సుఖు లెవ్వరు? దుఃఖు లెవ్వ?’రని యడిగిన నక్కురుపితామహుండు ‘శమ్యాకుం డను నొక్క శాంతిపరాయణ బ్రాహ్మణుండు సంసారంబు వదలవిడిచి కూడు సీరకు నవసియుండునట్టివాఁడు; దొల్లి నాకడకు వచ్చి గోష్ఠీప్రసంగంబున నుపదేశించిన వచనంబులు గలవు. వాని వినుమవి భవత్ప్రశ్నంబునకు నుత్తరంబులై యుండు’ నని పలికి యిట్లనియె.	32
తే.	‘ధనము కలిమియు లేమియుఁ ద్రాసునందు \| నిలిపి యెత్తంగ ములు సూపె నిర్ధనత్వ మెక్కుడై; దాని దిక్కున నెట్టులన్న \| వినుము గుణదోషముల భంగి విస్తరింతు.	33
క.	ధనము గలవాఁడు మృత్యు వ \| దనమున నున్నట్లు భయము దన చిత్తమునం దనుకగ నుల్లల నుడుకును \| విను శిఖి చోరాదిముఖ్య విషయాపదకున్‌.	34
క.	కోపంబును లోభంబును \| నేపారి మనంబు గలఁప నెప్పుడుఁ జింతా తాపంబు నొందు సధనుం \| డాపదగా కవ్విధము సుఖావహమగునే?	35
క.	ఎచ్చోటనైన నధనుఁడు \| విచ్చలవిడి నుండు; లేదు వెఱ పించుకయుం; బొచ్చెపుఁజందం బొల్లఁడు; \| మెచ్చరె సురలైనఁ? బలుకు మృదువై యుండున్‌.	36
క.	లోకము చందము గనికొని \| యీ కానఁగ నగు ధనాదు లెల్లను గాల వ్యాకులతఁ బొందఁ గలయవి \| గాకుండమి యెఱిఁగి విడుపు గడుఁ జదు రెందున్‌.	37
క.	ధనవత్త్వము దుఃఖకరం \| బని కని తత్కాంక్ష విడుచు నతని కధనతా జనితాత్మాధీనత్వం \| బనుపమ సౌఖ్యంబు సేయు నక్షీణముగన్‌.’	38