శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము - భీష్ముఁడు ధర్మజునకు నాచారవిధి యెఱింగించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

భీష్ముఁడు ధర్మజునకు నాచారవిధి యెఱింగించుట (సం. 12-186-2)

సీ.	‘సజ్జనులం దురాచారవంతుల దురా \| చారంబు గష్టత్వకారి యట్లు గావున నాచారగతి వింట గడు లెస్స; \| రాజమార్గంబున రచ్చ మంద మూత్రపురీష విమోక్షంబు సేయమి, \| శౌచియై వార్చి నిష్ఠను జలంబు సొచ్చుట, సంధ్యల సూర్యు సేవించుట, \| యర్కోదయాస్తమయముల నిద్ర
తే.	వోవకుండుట, పంచార్ద్రభావ మొంది \| కుడుచు టన్నంబు దెగడమి, తడిపదములు గలుగ నిదురకుఁ జొరమి సత్కర్మవేది \| నారదుఁడు వివరించె నాచారములుగ.	117
తే.	ఉదయమగు సూర్యుఁ గనుఁగొను టొప్ప; దన్య \| వనిత నగ్నమై యుండంగ వలదు చూడఁ; దన పురీషంబు సూచుట ధరణినాథ! \| కీడు; నిజపాపగుప్తి యకృత్య మరయ.	118
క.	సురతంబు గుప్తమగుటయు, \| గురుశుశ్రూషయును, బ్రహ్మకుల భజనము నా యురవాప్తిఁ జేయు లక్ష్మీ \| కరంబులగు నూర్ధ్వలోక గతుల నొనర్చున్‌.’	119
వ.	అనిన విని యుధిష్ఠిరుం ‘డధ్యాత్మ విద్య వినవలతుం జెప్పవే’యనిన నతనికి దేవవ్రతుం డిట్లనియె.	120
సీ.	‘జలధి తరంగల చాడ్పునఁ బొడముచు \| నడఁగుచు నుండు భూతాత్మునందు భూమి ప్రభృతిభూతములు వాని గుణములు \| గంధాదు లింద్రియ గ్రాహ్యకోటి యనఘ! శ్రోత్రం బాదియగు నింందియశ్రేణి \| దర్వియుఁ బోలె సాధనత నొందు మనసింద్రియములకుఁ బెనుఁ బ్రాపు బుద్ధి త \| న్ముఖమున నిశ్చయంబునకుఁ దేరఁ
తే.	బురుషుఁ డవ్విషయంబులఁ బొందు నిట్లు \| గాకయుండ నింద్రియములఁ గ్రమ్మఱించి మనసుతోఁ గూర్చి బుద్ధిలోనన యడంప \| బుద్ధి నిర్విషయస్థితిఁ బురుషు నొందు.	121
క.	విను మాత్ముఁడు క్షేత్రజ్ఞుం \| డన భూతాత్ముఁ డనఁ బురుషుఁ డనఁ బరమేశుం డన బుద్ధిసాక్షి యనఁగా \| జననరహితుఁ డనఁగఁ బరఁగు శాంతిప్రవణా!	122
క.	తనయంద తోఁచు విషయము \| లనుభవగోచరము లగుట యవి మాయాసం జనిత స్వప్నంబై యా \| త్మునికిం దను గాన లేమి మోసము దెచ్చున్‌.	123
క.	విను గుణములు మాయకు నొడ \| లని యెఱిఁగి, తమోరజస్సు లడఁచి, సుసత్త్వం బున నిలిచి సద్వివేకం \| బున నదియుం ద్రోచి విమల బోధాత్ముఁ డగున్‌.	124
తే.	అరసి చూడ సత్త్వంబు సుఖాత్మకంబు \| సాంద్రదుఃఖమయంబు రజస్సు, బోధ మాంద్యమూర్తి తమస్సు, సమత్వ మూఁది \| యీ యవస్థలఁ బొరయమి మాయపోక.	125
వ.	అని యధ్యాత్మప్రకారంబు నిర్దేశించి భీష్ముండు వెండియు ‘యోగంబు సెప్పెద నాకర్ణింపు’మని యమ్మనుజపతి కిట్లనియె.	126