 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | అశ్వమేధపర్వము - చతుర్థాశ్వాసము |  |
ఉలూపి(చి) సంజీవనమణిచేత నర్జును బ్రదికించుట (సం. 14-81-1)
| ఆ. |
అట్లు తెంపు చేసి యాసీను లైన యా | తల్లిఁ, గొడుకు, నవనిఁ ద్రెళ్ళియున్న విజయుఁ జూచి పాఁపవెలఁది సంజీవన | మణిఁ దలంచెఁ గురుసమాజముఖ్య! |
080 |
| వ. | తలంచినం భుజంగమంబులకుఁ బరాయణంబైన యమ్మణి యమ్మహాభాగ హస్తతలంబునకు వచ్చిన నా భామిని భభ్రువాహను నాననం బాలోకించి. | 081 |
| సీ. |
విజయుండు చచ్చునే వేఁదురులార! యిం | ద్రునిచేత నైన; నీతనికి నొక్క ప్రియము సేయంగఁ గోరియును నీ కొలఁది యా | రయు బుద్ధి నీతండు రణ మొనర్పఁ దలఁచిన నివ్వీరుతలఁపు సిద్ధింపంగఁ | జేయుటకును నింత సేయవలసె నాకుఁ; గావున మోహనంబగు మాయా ప్ర | యోగంబు నడపితి నుజ్జ్వలాత్మ! |
|
| తే. |
నరుఁడు నారాయణుఁడు; మహత్తరము సువ్వె | యితని తేజ; మెవ్వరికిని నెట్లు దాని నార్పవచ్చు; మీ వగ పెల్లఁ దీర్ప నిపుడ | యుత్థితుం డగు నీ కౌరవోత్తముండు. |
082 |
| వ. | ‘మాయా ప్రయోగంబ; వేఱొండుగాదు; నీకు మీతండ్రితోడ భండనంబు సేయ బుద్ధి పుట్టించితి; ఇంతమాత్ర’ యని తత్ప్రదేశంబున నున్న యెల్లజనంబులు నుల్లంబుల నానందంబు నొందఁ బలికి, యమ్మణిపూరపురపతి కరతలంబున నమ్మణి యిడి, ‘దీని నిమ్మహాత్ముని హృదయదేశంబు మోపు’, మనవుడు నతం డట్ల చేయుట యుం. బార్థుండు ప్రత్యుజ్జీవితుండై. | 083 |
| తే. |
లేచి కూర్చుండి కలయంగఁ జూచి యెఱ్ఱ | సెరల కాంతియు దంతరుచియును బెరయ నతి మనోహరముగఁ దనసుతునితోడ | ‘మనుజనాయక! కుశలమే?’ యనుడు నతఁడు. |
084 |
| సీ. |
వినయ మారంగ నాతని చరణంబుల | కెఱఁగి ‘భవత్పుణ్య వీక్షణమున నఖిలంబుఁ గుశలంబ’ యనిన ‘నిజ్జనముల | మొగములయందెల్ల వగపు దోఁచి యచ్చెరువాటును హర్షంబుఁ గదిరెడు; | నిది యేమి చెప్పవే యెఱుఁగు దేని; నాచెప్పినట్ల రణంబున కేతెంచి | తీవు; చిత్రాంగద యేల వచ్చె? |
|
| ఆ. |
నిచ్చటికి నులూపి(చి) యేమిటి కిపుడు చ | న్దెంచె?’ ననుడు భక్తి నిర్భరముగ నతఁడు సాఁగి మ్రొక్కి హస్తముల్ మొగిచి య | య్యహి తనూజఁ జూపి యతనితోడ. |
085 |
| వ. | ‘అంతయు నిమ్మహానుభావ నడుగుం’ డనిన, గాండీవి యా యింతివదనం బాలోకించి ‘కురువంశ నిస్తారకా! నీ రాకకుం గారణంబేమి?; ’ యిమ్మణిపూర పురనాథుని దెస నావలన భవదీయ చిత్తంబు ప్రసన్నంబయి యున్న యదియె?; యిన్నరపతియును నేనును జిత్రాంగదయును నీకేమియు నపరాధంబు సేయము గదా’ యనుటయు. | 086 |
|
 |
|