 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ద్రోణపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
ధర్మరాజు సాత్యకి నర్జునునకుఁ దోడ్పడఁ బొమ్మని ప్రార్థించుట (సం.7-85-41)
| ఉ. |
‘ఒక్కఁడ చన్నవాఁడు విజయుండు మహీరజ మెక్కు డయ్యె న ద్దిక్కునఁ బాంచజన్యమ యుదీర్ణత మ్రోయఁ దొడంగె నక్కటా! చిక్కెనొ కౌరవాధములచే నతఁ డయ్యెడ నీవ యొక్కఁడుం దక్క నొరుండు దీర్పఁగ నుదగ్రుఁడు బంధుఁడు లేమి వేఁడెదన్. |
279 |
| క. |
త్వరితముగఁ జనుము సఖుఁడు | న్గురుఁడుఁ గదా! నీకు నర్జునుం; డుపకృతి త త్పరులై నెగడెడు నుత్తమ | పురుషులు వేచు తఱి వచ్చె భుజవీర్యనిధీ! |
280 |
| చ. |
దురమున బంధుమిత్రులకుఁ దోడ్పడు తెంపును ధాత్రి యెల్ల భూ సురులకు నర్థి నిచ్చుటయు సూరిజనుల్ సుకృతంబు లెన్నుచో సరియుఁగఁ జేసి చెప్పుదురు శాశ్వతకీర్తియు నిన్ను నొందు నా హరి నను నా సుహృజ్జనుల నందఱఁ గాంచుటఁ గ్రీడిఁ గావవే! |
281 |
| క. |
గురుపుత్ర కర్ణ మద్రే | శ్వర కృప భూరిశ్రవసులు శత్రుజన భయం కరులు జయద్రథునకు నై | నరుఁ బొదివిన నతఁడు నొచ్చె నాకుం జూడన్. |
282 |
| క. |
ఆ మోము నా భుజంబులు | నా మేనుం గలదె? కేశవానుజ! యెచ్చో నే మగలకు నమ్మూర్తికి | నేమి దలంచు నొకొ! దైవ మెయ్యది దుదియో! |
283 |
| ఉ. |
ద్వైతవనంబునందు గుణధన్యుఁడు గాండివి నాకుజెప్పె ‘ని ర్ధూత విరోధి సత్యకసుతుండు సహాయుఁడుగా జయింతుఁ బ్ర ఖ్యాతిగ ధార్తరాష్ట్రబలమంతయు నే’ నని దానికిం దగం బ్రీతి యొనర్పవే నరవరేణ్య! రయంబునఁ బోయి వానికిన్. |
284 |
| క. |
హరి యొకఁడు నీ వొకండవు | పరమాప్తులు కలిమి నరుఁడు భారపుఁ బనికిం జొర నలుకఁడు నీ కూరిమి | పొరపొచ్చెము గాక యుండఁ బోవఁగవలదే ! |
285 |
| ఆ. |
పరమకరుణ నైన బంధుభావంబున | నైన భుజబలంబు నతిశయమున నైన నెల్లభంగి నర్జును రక్షింపఁ | బోవఁ దగు మహానుభావ! నీకు. |
286 |
| క. |
అతఁ డొకటి యైన నే నే | గతిఁ బోదుం జెపుమ! యెల్లకార్యంబులలో నతనికిఁ దోడ్పడఁ బోవుట | యతి ముఖ్యము దానిఁ జేయు మనఘ విచారా! |
287 |
| క. |
అలఘుబలుఁడు శైనేయుఁడు | గలుగఁగఁ బాండవుల గెలువఁగా వచ్చునె? వా రల కతఁడు గోట యంద్రు; రి | పులు దానికిఁ దగఁగ నెఱపు భుజగర్వంబున్. |
288 |
| క. |
హరి గురుఁడు నీకుఁ గ్రీడియు | గురుఁ డిరువుర యెడరు దీర్పఁ గోరి గురులకున్ గురుఁడ నగు నేనె చేసెదఁ | బరమ ప్రార్థనము; దీనిఁ బాటింపు తగన్. |
289 |
| క. |
కురుబలము సొచ్చి, నీదగు | శరముల దర్పంబు సూపి, చయ్యనఁ జని య న్నరుఁ గైకొని నా యుల్లము | పరితాపముఁ దీర్పవే! నృపాలురు మెచ్చన్. |
290 |
| వ. | అనిన విని సాత్యకి ధర్మనందనున కిట్లను ‘నీ వచనంబు లుచితంబు; లేను నప్పార్థునకును రణంబునం బ్రాణంబులు దాఁప; విశేషించి నీ వింత ప్రార్థించి పనుప నూరకుండుదునే? యతండు సైంధవ వధార్థంబుగా నట సనుచుండి కృష్ణుఁడు వినుచుండ నాతోఁ జెప్పిన తెఱంగు విన్నవించెద నవధరింపుము. | 291 |
| క. |
‘మనకు నిమిత్తము లెంతయు | ననుకూలము లయ్యె; గెలుతు మాహవమున నేఁ జనియెదఁ బ్రతిజ్ఞఁ దీర్పఁగ; | ననఘా! ధర్మసుతు రక్ష కరుగుము నీవున్. |
292 |
| క. |
విను! సింధురాజు వధ మును | మనుజాధిప రక్షణంబు మనకు సరియ కా వున నే నొక పని నీ వొక | పని మేకొని చేయు టరయఁ బాడియ గాదే? |
293 |
| ఆ. |
ఏను నిలిచినట్ల కా నూఱడిల్లు నీ | వున్న నన్నరేశ్వరోత్తముండు; నిర్భరుండ వగుము నీవు నా దెస; నాకు | హరి గలండు; గలఁడె యచట నితఁడు. |
294 |
| వ. | ఎల్లభంగుల రాజ రక్షణార్థంబుగా నీకుం బోవవలయుఁ బరాక్రమ ధుర్యుండగు నాచార్యు ప్రతిన యెఱుంగవె?’ యని చెప్పిన నట్ల కాక యని ని న్నతనిచే నిక్షేపంబుగా గైకొని యేను నీకడకుం జనుదెంచితి; గురుండు ప్రతిన నెఱపునేని విజయుండు జయద్రథుం జంపుట యప్రయోజనంబు కాదే? యది యట్లుండ నిమ్ము; నీ చిత్తమ్మున వలవని వెఱపు గట్టుకొని యెదవు; కృష్ణసారథికం బగు జిష్ణురథం బప్రతిహత మనోరథం బగుట యెఱుంగవలవదే?’ యనుటయు నమ్మహీపతి యతని కి ట్లనియె. | 295 |
| క. |
‘అది యగు నైనను ననుఁ బెం | పొదవఁగఁ గాచికొని యిచట నుండుట కంటెన్ మది నధికం బై తోఁచిన | యది నీ వర్జునుని పాలి కరుగుట నాకున్. |
296 |
| తే. |
కడువడి నీ వరుగఁగ వడ | ముడియును నీ వెనుక శీఘ్రముగ నెయిదుం గ వ్వడి కుశలి యైన విజయం | బొడఁగూడును మనకు; దీని కొడఁబడు మనఘా! |
297 |
| చ. |
ద్రుపద విరాట కేకయులు దోర్బలధుర్యులు, ద్రౌపదేయు లు గ్రపు బిరుదుల్, ఘటోత్కచుఁ డరాతి విదారిఁ శిఖండి ధైర్యసా ర పరుషమూర్తి, సంగర ధురంధరు లిద్దెసఁ దక్కుఁ గల్గు వా రపరిమితుల్; గొనండు ద్రుపదాత్మజుఁ డగ్గురుఁ బోరఁ జీరికిన్. |
298 |
| క. |
విను మా ధృష్టద్యుమ్నుం | డనలంబునఁ గుంభభవ వధార్థముగాఁ బు ట్టినవాఁడు గాఁడె? నా దెస | ననుమానం బేల? యోర్చు నాతం డతనిన్.’ |
299 |
| వ. | అనవుడు శినిపుంగవుం డొక్కింత చింతించి, పార్థుపజ్జం బోవుట బంటుతనంబున కూనంబుగా; దితండునుం బెద్దయుం దఱిమి పలికెడుఁ; బోదున కాక! యని మనంబున నిశ్చయించి, యధిపతి యాననం బాలోకించి. | 300 |
|
 |
|