శ్రీమహాభారతము - ద్రోణపర్వము - పంచమాశ్వాసము - ధర్మజుఁడు ద్రోణునితో నశ్వత్థామ సచ్చె నని యేనుఁగు నెపంబునఁ జెప్పుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

ధర్మజుఁడు ద్రోణునితో నశ్వత్థామ సచ్చె నని యేనుఁగు నెపంబునఁ జెప్పుట (సం. 7-164-105)

క.	మది నయ్యిరువుర మాటలు \| బదిలంబుగఁ బట్టికొనుటఁ, బట్టియు నెట్లుం దుది నది యట్టుల కాఁగల \| యదియై యుండుటను, దాని కత డొడఁబడియెన్‌.	312
వ.	ఇట్లు సమ్మతించి.	313
క.	అనృత భయము నాజిజయము \| గొనియెడు తమకంబు పెంపు గుదియింపఁగఁ బాం డునరేంద్రు నగ్రతనయుం \| డనుమానము వాయఁ బెట్టి యస్త్రగురునితోన్‌.	314
తే.	వలయు కొలఁది నెలుంగెత్తి వర్ణ సమితి \| యచ్చుపడఁగ ‘ నశ్వత్థామ సచ్చె’ ననియె నని పదంపడి యల్లన యతని చెవికి \| వినఁగ రాకుండఁ ‘గుంజర’ మనియె నధిప!	315
వ.	ఇ వ్విధంబునం బలుకుటయు.	316
క.	నేలకు నల్లెఁడు పొడువునఁ \| గ్రాలుచు మును మెఱయు గురుని రథచక్రము ల క్కాలంబున సమరజయ \| శ్రీ లోపము దెలియ నంటసిలఁబడియె నృపా!	317
వ.	అప్పుడు.	318
క.	తనుఁ బాండుతనయులకు ద్రో \| హునిగా నక్కుంభజన్ముఁ డూహించుచు న మ్మునులట్టు సెప్పి; రటుగా \| వునఁ గా కేమి యిది దగవవుం బొమ్మనుచున్‌.	319
శా.	ధృష్టద్యుమ్నునిఁ జూచుచున్‌ రణసముద్రేకంబు బాహాబలా వష్టంభంబును శౌర్యనిర్వహణ గర్వస్ఫూర్తియుం దొంటియు త్కృష్టత్వంబును దక్కి స్రుక్కి వగ బుద్ధిం బీఁకువీఁకాడఁగాఁ జేష్టాహీనతఁ బొంది యగ్గురుఁడు సంక్షిప్తాంగుఁ డై యున్నెడన్‌.	320
వ.	అతని వధంబునకై పాంచాలవిభుని వేలిమిం బుట్టినవాఁ డగుట నప్పార్షతుండు దత్సమయజనితోత్సాహ రోష విశేషాయత్తచిత్తుం డగుచు నమ్మహీసురుమీఁదం గవిసి యేసిన ననికి నొల్లని యుల్లంబునఁ బరుని యుల్లాసంబు సహింపలేని తేజంబును బురికొని యతండు వోరం దొడంగిన దివ్యాస్త్రంబులు ప్రతిభాసింపక యుండె; నట్లయినను మనసుబలిమి కలిమిం బ్రకృతి బాణంబుల నాతని బాణబాణాసన రథ రథ్య సూత కేతనంబులు వొడిసేసె; నాధృష్టద్యుమ్నుండు గద గొనినం దునియలు గావించెఁ; బలకయు వాలునుం గొని వచ్చి యవ్వీరుండు సారథి తురంగంబుల యంగంబుల వ్రయ్యనేయఁ దత్కరవాల ఖేటపాటనంబు సేసి తనువునం జండకాండంబులు నించె; నట్లు నించి నొంచినం గని శినివరుండు గృపకర్ణ కృతవర్మల తోడం బెనంగు చుండియుఁ గ్రూరనారాచ దశకం బయ్యాచార్యుమేన నిగిడించె; నంత నత్యంతరయంబునం జనుదెంచి యనిలనందనుండు ద్రుపదనందనుఁ గుంభసంభవు బారికిం దప్పించుకొని పోయినం బొమ్మని పలికి, డెందం బెప్పటి చందం బగుటయు నిశ్చలభావం బొందె; నివ్విధంబున నాలుగు దివసంబులు నొక్కరాత్రియు నేనగు దివసంబులో నిరువది గడియలు నిరువది యొక్కవే యట్టలాడ భండనంబు సేసి పాండవ బలంబులు నుఱుమాడి పేరడవి గొని కాల్చి పొనుంగుపడిన కార్చిచ్చు కైవడిం గుదిసి య మ్మహాత్ముండు.	321
సీ.	సంగరంబునఁ దన్వి సని శాంతిఁ బొందిన \| చిత్తంబుతోఁ దమసేన దిక్కు గనుఁగొని పెలుచ నోకర్ణ! యోకృప! యో సు \| యోధన! పోర న న్నొత్తి యెపుడుఁ జెప్పుదు; రేను నాచే నయినంతయుఁ \| జేసితి; నింక నిశ్చింతవృత్తి సుగతికిఁ జనఁ గోరి తగ నుజ్జగించెద \| బాణాసనంబును బాణములను;
తే.	దెలివి గలిగి మనుం’ డని పలికి శరశ \| రాసనము లూడ్చి తేరిపై ననఘమూర్తి యొప్పఁ గూర్చుండి సంభృత యోగనిష్ఠ \| నొంది తేజోమయాత్ముఁ డై యుండె నధిప!	322
వ.	అట్టియెడ ధృష్టద్యుమ్నుండు గృపాణపాణియుఁ బాదచారియునై భారద్వాజు దెసకుం గవియుటయు, నుభయ సైన్యంబుల హాహాకారంబు లెసఁగె; నంతం దనువు విడిచి యప్పుణ్యపురుషుండు ప్రకట జ్యోతీరూపంబున నెగసి పరమస్థానంబునకుం జనియెఁ; దత్తేజోమూర్తి యేను గంటిఁ, గృష్ణార్జున ధర్మనందన కృపాచార్యులునుం గనిరి; దక్కటి మానవులు గానరు; సురలు సూచి సంతసంబునం బొదలి; ర ట్లడరిన యాద్రుపద నందనుండు.	323