ఆంధ్రభారతి - శతకములు - వేంకటేశ శతకము

భూమియే దేహంబు పోలించిచూచిన, రాజుప్రాణంబు శౌర్యంబు శిరము గడియించినధనంబు ఘనతరాయుష్యంబు, మతి సత్ప్రధాని ధర్మంబు జోడు కరచరణాదులు కరితురంగంబులు, ఘనవిచారమునీతి కరుణదేవి బలు పైనదుర్గము ల్పంచేద్రియంబులు, సరవిఁ జైతన్యంబు సర్వబలము
కాలపురుషుండవై నీవుఘటనమెఱసి, చేయుచుండుదు రాజ్యంబు చెలగిచెలగి కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	81
ఇచ్చకం బాడిన హిత మౌను విభునికి, మఱి దిసంతడచిన మనసు విఱుగు నొదిగివర్తించిన నొడబడి దయపుట్టు, బంతంబు మెఱసిన బగలు రేగు నోర్పుతో గొలిచిన నొసగజూచు ధనంబు, లడుగగోరిన వేసటగును మిగుల దలపుతో మెలగిన వెలయు సంతోషంబు, లెరవెరవై యున్న నెడయుభక్తి
మంత్రియగువాడు కార్యక్రమముననిట్లు, తెలిసి నడచిన శుభములు తేటపడును కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	82
అడుసు చేతుల దివియగవచ్చు నొకవేళ, బలిసి యెండిన గడ్డపాఱ వలయు నాకటివేళనే యన్నంబు రుచియగు, దనిసిన నోకిలింతలు గడంగు తతితోడ విత్తిన దఱచుగా బండు జే, నెప్పుడైన విత్తిన నీచబోవు బంటు నాయావేళఁ బనిగొనవలె గాని, యలవాటు దప్పిన నడచిపడును
వేళవేళల గార్యము ల్వెలయజేయు, వలయు నొకయింత దప్పిన వశము గావు కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	83
అడవిలోపలిరాజ్య మదియొల్ల మనరాదు, బలువుఁడు పైకొన్న బాధసేయుఁ గ్రూరవర్తనునైన గూర్చియేలుటదగుఁ, బగఱగూడిన వాడుభయమొనర్చు గడినున్నవానితోఁ దొడరుచుండుట యొప్పు, నూరకుండిన నతండొత్త జూచు బలుమాఱు బంటుల బౌజు జూచుట మేలు, గర్వింతురిటువలె గాకయున్న
నృపుల కేమఱి యుండుట నీతిగాదు, బహువిధంబుల నెచ్చరి బ్రతుకవలయు కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	84
దానపాత్రుల కిచ్చుద్రవ్యంబు ఫలియించు, విటుల కొసంగిన విఫలమగును మంత్రపూతాగ్ని హోమము తన్ను రక్షించు, బూడిదలో వేల్మి పున్నె మీదు కాలోచితం బగుకర్మ మీడేఱించు, వేళదప్పినసంధ్య విధికి వెలితి యొరులకునుపకార మొనరింప శుభమిచ్చు, బరపీడ చేసిన నరక మొదవు
నెఱిగిచేసిన ధర్మంబు లెపుడు మనుపు, నెఱుక మాలినకృత్యంబు లేమిబ్రాతి కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	85
హితబుద్ధి నడుగుమహీశుండు గల్గిన, దెలివి బోధించుమంత్రియును గలుగు వెఱ పేమియును లేనివీరుండు గలిసిన, దగుపరివారంబు దానె కలుగు బొందు సేయగ నేర్చు పురుషుండు గలిగిన, ఘనుడైన చెలికాడు గలిగియుండు ఘనరసస్థితి యెఱిగినవాడు గలిగిన, గడు మెచ్చ జెప్పెడు కవియు గలుగు
వేసరక మంచివారిని వేడవలయు, దలచి చూచిన నివియెల్ల దైవఘటన కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	86
తొల్లి పెట్టనిమేలు తొరలి యిప్పుడు రాదు, కావలసినపను ల్గాక పోవు చేసినకర్మంబు చెందక మానదు, రాగలయర్థంబు రాకపోదు దైవసంకల్పంబు తప్ప దెంతైనను, దనువికారంబులు తగులు నెపుడు లోకధర్మమునకు లోనుగా మనరాదు, తగిన భోగంబులు తామె కలుగు
వేగిరింపఁగ వలవదు విమలమతికి, సకలమున కోర్చియుండిన సౌఖ్యమొదవు కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	87
నిక్కంబువలె నుండు నిండుసంసారంబు, మొలచినయట్లుండు మంచిసిరులు కాయంబుదక్కినగతి నుండు దలపోయ, దనది యైనట్లుండు నొనరిగృహము సతములైనట్లుండు సరసాన్న పానము, ల్పాయనియట్లుండు బాంధవంబు లమరినట్లుండుదు రట బుత్త్రపౌత్రులు చేఁ జిక్కినట్లుండుఁ జిత్తమెపుడు
నింద్రజాలంబొ స్వప్నంబొ యిదియునొక్క, సిద్ధవిద్యయొ కంటి నీ చేతలెల్ల కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	88
ధరలోన నావులు తమదూడలకునెల్ల, బెట్టెనా వాములు ప్రియముతోడ బొక్కలు త్రవ్విచ్చి పోయెనా నక్కలు, తమపిల్లలకు నిరంతము నుండ దలచి దప్పిక నీళ్ళుత్రావ గూనలకును గట్టెనా చెఱువులు కప్పలెల్ల బ్రియముతో రతిసల్పి బిడ్డల గనుమని చెప్పెనా సింహంబు శిశువులకును
వట్టిభ్రమతల దమపుత్రవర్గమునకు, దల్లిదండ్రులు దలతురు ధనముగూర్ప కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	89
ముదిమి తీగెలువాఱి ముంచినకైవడి గడు మేన నరములు గానిపించు దనమేను గనుగొని తానె నవ్వెడుక్రియ, మీసలు గడ్డంబు మిగుల నరయుఁ బంచేంద్రియములకు బరగనోడితి నని వెన్నుచూపినరీతి వీపు వంగు నుప్పతిల్లినమద ముబ్బు దీసినరీతి నేర్పెడు బుడువులై యెమ్ము లెల్ల
నిట్టిజరచేత జిక్కియు నెడ్డెనరుడు మనసుదనియక భోగించు మనసువెట్టి కలితలక్ష్మీశ సర్వజగన్నివేశ, విమలరవికోటిసంకాశ వేంకటేశ.	90